درود بانو.
با اینکه الان بعد از نوشتن اون همه حرف که واسه آروم شدنم نوشتمش، حالم زیاد تعریفی نداره اما اومدم بگم که شما لطف بفرما و بزرگواری کن که عیب و ایراد دوست داشتنی بودن یا نبودن به خودت تنفیذ نفرما.
میدونی چرا اینو به شما میگم؟!
چون یه چیزی رو توی زندگی سی ساله م متوجه شدم .اینکه آدم قرار نیست با همه ازدواج کنه!
و اینکه همین الان برای دست کم صد میلیون آدم از چهار میلیارد آدم جذاب و زیبا هستیم!
و قراره با یکی که مشخص نیست از کدوم ...پا میشه میاد فیس توو فیس بشه در وهله اول.
آخر سر هم، این از دو چیز اون خوشش میاد، اینم از دو چیز اون و به خیریت و سلامتی سال ها به خیر و خوشی با هم زندگی میکنن!
:)
(کمی طنز نوشتم ، گرچه شاید توی نوشته به چشم نیاد....ولی خب میخوام بگم همونطوری که به تعداد آدم ها راه هست برای رسیدن به خدا ( به قول پرویز پرستویی توی فیلم مارمولک) ،همونطور هم به تعداد آدم ها راه هست برای رسیدن به آدما
البته جسارت منو شما ببخش نظر دادم،
خواستم کمی حال دل شما بهتر از من باشه .

امتیازات: Call out my name