من یکسری تحلیل جالب سال ها قبل خونده بودم با این سرنخ که اروپا این مسیر رو انتخاب نکرد چون میخواست یا مثلا زمینه ی فرهنگی داشت. انتخاب کرد چون بعد ج.ج دوم چاره ی دیگه ای نداشت و رفتن به این سمت محتمل ترین گزینه برای بازسازی و دریافت وام های کلان براش بود. خواستی برو سرچ بزن ببین چیزی گیرت میاد...
نه نیست. این رفیقای من افراطی تر از مدل اجرایی در اروپا مدنظرشونه. تعریفت از سوسیالیسم رو تمام و کمال آرمان خودشون قرار دادن و وقتی هم درباره ی ضربه به نوآوری و انگیزه بهشون میگی، اولویت مهمتر فقرزدایی رو یادآور میشن.
تاثیر سن هم هست. آدم جوونه محدودیت های دنیا رو کمتر میبینه آرمانگراعه و براش میک سنس میکنه ریشه کن کردن فقر و دولت رفاه و ..
برا خود من تا ۲۴ ۲۵ کشید این چپ بودن. چپ افراطی حتی.
قطعا اندازه ی تورم رشد نمیدن حقوق ها رو، ولی این بار به خاطر ترسی که از اعتصابات اخیر پیدا کردن نمیتونن خیلی کم هم رشد بدن. کاملا قابل تصوره با فرمون فعلی روزی که طرف ببینه براش نمیصرفه و کار نکنه. اگه پول سه ماه زندگی رو داره همون رو بخوره و سر کار نره. معمولا این سناریو دست کم گرفته میشه ولی...
من کلا شرطمو رو عربا میبندم برا ده بیست سال آتی ایلیا. اسب برنده برام اتحادیه ی عربه هرچقدرم باشون حال نکنیم. برا اعراب بدترین اتفاق با اختلاف ریسک روی امنیت منطقه ست. دیدی تو اظهارنظرهای یک سال اخیرشونم این رو. احتمال هرچیزی هست ولی نه شرطی روی سقوط یا هر شکلی از آنارشی نمیبندم.
ببین از تند جواب دادنم ببین خودمم چقددددر دلم برا اینجا تنگ شدهههه:))
واقعا میترسم یه روزی بیام تو حرف بزن بگم دهه ی هشتم زندگیم رو تموم کردم و همچنان اینجا پرچمش بالاس برام
ببین واقعا آدم بدیم برا راهنمایی. من عموما به عنوان آدم پوچ شناخته شدم چون بیشتر مسائل برام هیچ اهمیتی نداشتن.
صرفا شروع کردم دوباره بزرگ خواستن. به جای اینکه چیزی بخوام که قطعا بش برسم، رفتم سراغ چیزی که انقدر برام جالب باشه که قطعا لحظه ی بعد باز هم بخوامش. برا من دمدمی مزاج جواب داد:))