سرودملی کارگاه هنری 91 . :]
خواب، آرام...
ابرهای تیره سرشار از اوهام
رویای آخر، چون نغمه، جاریست
گاهی تند، گاه آرام...
شعله گیریم!
طعم ِ - شور و آواز - جریان دارد - باور بر حضور خود می.کند اصرار
و میگوید - تو هم باز آ - به رویایی که دائم میکردیم انکار
چه بیگدار - روز دیرین - در پرواز است به سوی روزی در فردا
باید سروی - برویانیم - در سرهامان یادگاری از آنجا
امید ما - بیمار است و - نغمه ناامیدی را میکند درمان
این بادبادک - بالا رود - اگر دمی رها شود در آسـِـ - مان
میکشاند - به آنجا که - سرزمین خاطره میشود پیدا
غرق گمان - بوی ساحل - بر مشام قایقت میرسد؛ بر-پا! [با «برپا» پا میکوبیم]
بانگ مشرق آرد پیغام
میخروشد و میشکاند صلابت شب ناکام
کنار زن آن را، رنگ بپاش بر دیوارت
تا با تاب امیدت روی تا آسمان
رویای آخر در همانجا بیدار است
ندا میدهد که - برخیز و ما - برمیخیزیم! [با «برمیخیزیم» دستامون ُ میبریم بالا]
