
بلهبه نقل از الهـام. :ببخشید یه سوال دیگه هم داشتم؛ توی جدول تقسیم بندی ناحیه ها، خراسان جنوبی ،رضوی،شمالی یک ناحیه در نظر گرفته شدن؛ آیا این به این معنی هستش که داوطلب از خراسان جنوبی هم برای پزشکی مشهد بومی حساب میشه؟

مثال نقض اينو همين سال كنكور ديديم. بودن كسايي كه معدل فاجعه داشتن اما اونقد تلاش كردن و خوندن كه نميتونستي باور كني اين همون آدمه. پشتكار آدم خيلي چيزارو ميتونه تغيير بده.به نقل از ZedZi :استعداد هم قطعا هست
شاید به یک چیزی علاقه داشته باشیم ولی توش استعدادی نداشته باشیم دچار سرخوردگی میشیم تو اون رشته.
برای شهرهای بزرگ خیر! ینی دانشگاه های تهران و مشهد و تبریز و اصفهان و شیراز "اونقدرا" فرقی ندارن. مسلمه که خب امکانات تهران بیشتره و یه سری امتیازات داره، ولی علی الخصوص برای رشته های علوم پزشکی، ارزش 6-7 سال دوری از خونه رو نداره. دانشگاه های تیپ یک امکاناتشون که در حد همه. سطح علمی بچه ها هم خوبه. خیلی داریم رتبه های تک رقمی و دورقمی که میمونن تو شهرشون به خاطر سختی های خوابگاه و غیره. و رشته های علوم پزشکی هم جوری نیستن که شما برین سر کلاس و برگردین و درستونو بخونین. بیمارستان رفتن داره، کشیک شب داره، دردسر داره کلنبه نقل از K.M.W :يه سوالي داشتم! يه دانشگاه ارزششو داره كه آدم بخاطرش شهر خودشو تو اولويت قرار نده؟ مثلا تفاوت فاحشي بين سطح علمي داروسازي شهيد بهشتي و مشهد هست؟
بعد خیلی سخته که فشار درس و کار باشه و مشکلاتِ زندگی تنهایی هم باشه! 

این رو کاملاً قبول دارم که پشتکار خیلی مهم هست نمونههاش هم زیاده مثل ادیسون.به نقل از K.M.W :مثال نقض اينو همين سال كنكور ديديم. بودن كسايي كه معدل فاجعه داشتن اما اونقد تلاش كردن و خوندن كه نميتونستي باور كني اين همون آدمه. پشتكار آدم خيلي چيزارو ميتونه تغيير بده.
از زیست متنفر باشی نمیتونی پزشکی بخونی! بعدشم روانپزشکی مسیر طولانی ای داره. با رشته ی دبیرستانِ ریاضی باید یک سال حسابی سختی بکشی و زیست یاد بگیری و کنکور تجربی بدی و پزشکی قبول شی [و لازم به ذکره که این قسمت، آسون ترین بخش ماجراستبه نقل از ـمـ ـهـ ـر ـنا ـز :رشته ام ریاضیه. به یه سری دلایل برق یا ریاضی رو واسه رشته در نظر داشتم اما خیلی روانپزشکی رو دوست دارم ولی کلن از زیست متنفرم و از وقتی بابام بهم پیشنهاد داد که راجب پزشکی ام فک کنم کلن موندم سر دو راهی![]()
] بعدش هفت سالِ سخت رو بگذرونی و پزشک عمومی بشی، بعدش کنکور تخصص بدی و روانپزشکی قبول شی و بعدشم باز چند سال بخونی تا بالاخره روانپزشک شی! بستگی به پشتکار و انگیزه خودت داره! باید خیلی خوب فکر کنی. یکی دو قدم بعد از کنکور رو هم ببین 

