اگر به روان شناسی و شناخت خود علاقه دارید، به احتمال زیاد با الفاظ درونگرایی و برونگرایی آشنا هستید. احتمالاً می دانید که درونگراها عموماً بر دنیای درونی تمرکز دارند، با گذراندن وقت به تنهایی انرژی می گیرند. و اگر به مدت طولانی با دیگر افراد (بخصوص جمع های بزرگ) تعامل داشته باشند، انرژی خود را از دست می دهند. و احتمالآً می دانید که برونگراها بر دنیای بیرونی تمرکز دارند، انرژی خود را از دیگر افراد می گیرند و اگر از مدت زمان خاصی بیشتر وقت خود را به تنهایی سپری کنند انرژی خود را از دست می دهند، و لذا با تعاملات اجتماعی انرژی خود را باز می یابند.
[/size]اما هدف ما از این نوشته صرفاً تکرار این تعاریف مقدماتی نبود. ما قصد داریم سبب شناسی این تفاوت را مورد بررسی قرار دهیم:
تفاوت در سطح پایه برانگیختگی
در دهه شصت میلادی روان شناسی به نام هانس آیزنک اعلام کرد که تفاوت درونگراها و برونگراها به تفاوت در میزان برانگیختگی آنها برمی گردد. بدین معنی که در آمادگی ذهنی و بدنی آنها برای پاسخ دادن به محرک ها تفاوت وجود دارد. بنا بر نظریه آیزنک برونگراها سطح پایه برانگیختگی پایین تری دارند. یعنی نیاز به تلاش بیشتری برای تحریک کردن ذهن و بدنشان دارند تا به میزانی از برانگیختگی برسند که درونگراها به راحتی و با تلاش کمتری به آن دست می یابند. همین امر باعث می شود برونگراها در جستجوی هیجان طلبی و نوجویی باشند و مشتاق برای ارتباط با دیگران باشند. در عوض برای درونگراها اینگونه تحریکات می تواند بیش از سطح تحملشان باشد. چون سرعت برانگیختگی آنها بسیار بالاتر است و به آسانی تحریک می شوند. بنابراین گذراندن وقت به تنهایی، و یا مکالمات تک نفره و موقعیت های قابل پیش بینی برای آنها خوشایندتر است.
تفاوت های کارکردی در مغز
علاوه بر این تحقیقات نشان داده که تفاوت های بین درونگراها و برونگراها ناشی از نحوه پردازش محرک ها توسط مغزهایشان است. بدین معنی که نحوه پردازش یک محرک در مغز بسته به شخصیت فرد مسیرهای عصبی متفاوتی خواهد داشت. در برونگراها مسیر عصبی بسیار کوتاه تر است. و از مناطقی می گذرد که حس چشایی، لامسه، و بینایی و شنوایی پردازش می شود. اما در مورد درونگراها، مسیر پردازش محرک ها از مسیر طولانی و پیچیده تری می گذرد که شامل مناطق مغزی مسئول حافظه، برنامه ریزی، و حل مسأله می باشد.
