- ارسالها
- 1,617
- امتیاز
- 28,240
- نام مرکز سمپاد
- ضروری
- شهر
- ضروری
- سال فارغ التحصیلی
- 0
مفهومی به نام Zugzwang !
مطلبی راجع به Zugzwang خوندم، خیلی برام جالب بود. اگرچه فقط دربارهی شطرنج نیست و به طور کلی میاد به بررسی مفهومش در نظریات بازی و endgame analysis میپردازه، اما چون خودم با این مفهوم به واسطهی شطرنج آشنا شدم اول، گفتم براتون به اشتراک بگذارم و اگر حوصلهی خوندنش به انگلیسی رو ندارید ترجمهش کنم.
زوگزونگ یا Zugzwang به وضعیتی در شطرنج یا هرگونه بازیِ turn-based گفته میشه که بازیکنی که نوبتشه، هرگونه حرکتی انجام بده به ضررش تموم میشه و آرزو میکرد کاش نوبتِ حریفش میبود. این اجبار برای حرکت در نوبتش، دقیقاً باعث باختنش میشه.
پوزیشن زیر در دومین بازی مسابقات کاندیداتوری ۱۹۷۱ بین بابی فیشر (سفید) و مارک تایمانوف روسی (سیاه) به دست اومده. نوبت سیاهه، اما سیاه تو زوگزونگه و میبازه؛ چرا؟
سفید یه فیل داره و سیاه هم یه اسب، هیچکدوم از این مهرهها واسه برد کافی نیستن، اما سفید یه سرباز هم داره که میتونه خودشو برسونه به بالا و وزیر بشه. اگه این اتفاق بیفته سفید مثل آب خوردن میبره بازیو. پس سیاه وظیفهی مشخصی داره، و اونم زدنِ سرباز سفیده، حتی اگه یه قیمتِ از دست رفتنِ اسبش بشه، چون باعث تساوی میشه و بهترین نتیجهایه که سیاه میتونه کسب کنه در این وضعیت.
اولش به نظر میرسه اسب سیاه تو وضعیت مناسبی قرار داره، توسط شاه سیاه محافظت شده و خونهی h7 رو تحت کنترل داره، که خونهای هست که سرباز سفید باید ازش عبور کنه تا بتونه تبدیل بشه.
اینجاست که زوگزونگ خودشو نشون میده! علیرغم میل تایمانوف که دلش میخواد اسبشو همونجایی که هست رو g5 نگه داره، در وضعیتی قرار گرفت که «مجبور» عه یا شاهشو ببره عقب، یا اسبشو تکون بده. اگه شاهو عقب ببره اسب به فنا میره و سرباز میره جلو، و اگه اسبو تکون بده و به تنها خونهی امن ممکنش یعنی f3 ببره، سفید سربازشو میبره جلو. درسته، سیاه میتونه دوباره اسبشو برگردونه به g5 ، و مانع از این شه که فیشر سریعاً سربازشو پیش بندازه به h7، اما و اما ! فیشر میتونه یه waiting move انجام بده، و شاهشو بیاره به g6 . سیاه باز مجبوره حرکتی انجام بده و عین قبل، اگر شاهو تکون بده بازیو باخته، اگرم اسبو ببره f3، سرباز سفید میره h7 و بازم میبازه. این، قدرتِ زوگزونگ در شطرنجه.
فیشر بعد این بازی، بازم تایمانوف رو در بازی چهارم در یه زوگزونگِ پیچیدهتری تو تله انداخت و بازی رو ۶-۰ برد، و در مراحل بعدی در نیمه نهایی مقابل بنت لارسن دانمارکی هم مجدداً با کسب پیروزی ۶-۰ راهی فینال شد تا حریف تیگران پتروسیان، قهرمان سابق شطرنج شه و در نهایت با برد ۶.۵ - ۲.۵ مقابل حریف گرجیش، راهی مسابقات قهرمانی جهان در ۱۹۷۲ بشه تا بوریس اسپاسکی رو در «بازی قرن» شکست بده.
ادامهی مطلبش در خصوص توضیح زوگزونگ در بازیِ Nim و Sim و پیتزا (!) عه که حوصلهم نشد ترجمهشون کنم (و سرم هم وحشتناک درد میکرد) ؛ خودتون بخونیدش اگر خواستید، جالبه.
