نمایش " پری خوانی عشق و سنگ " با کارگردانی چیستا یثربی از سه شنبه 28 اردیبهشت ماه در تالار قشقایی مجموعه تئاترشهر اجرا می شود. نمایش " پری خوانی عشق و سنگ " نوشته چیستا یثربی است که با حضور در بیست و هشتمین جشنواره بین المللی تئاتر فجر برگزیده جایزه بازیگری و موسیقی و همچنین جایزه ویژه کانون منتقدان ملی جهانی شد.
این نمایش، حدیث نفس زنی عامی است که روایت عشق خود را به کلمه بیان می کند و در نتیجه این عشق تحولی اساسی در زندگی او ایجاد می کند؛ به گونه ای که در چند مقطع زندگی او به دلیل عشق به کلمه به تدریج سرنوشتش تغییر می کند.
در این نمایش" سیما تیرانداز " بازیگر شناخته شده سینما ،تلویزیون و تئاتر ایفای نقش دارد و موسیقی و همیاران بازی او میثم جوادی، ابراهیم یساول زاده طوسی و دنا تارفی نمایش است.
همچنین راشین اکرمی طراح و دوزنده لباس، میثم جدایی دستیار کارگردان، دنا تارفی منشی و مدیر صحنه، مرتضی اتابکی طراح پوستر و بروشور، رحمت عنایت دستیار صحنه و حسن طاهری و عسل طاهری عکاسان نمایش اند.
گفتنی است، نمایش " پری خوانی عشق و سنگ " از 28 تا 31 اردیبهشت ماه تا ظرفیت 80 درصد تالارپذیرایباشگاه تماشاگران مجموعه تئاترشهر خواهد بود.
این نمایش از سه شنبه 28 اردیبهشت ماه هر روز به غیر از روزهای شنبه، ساعت 19:15 به مدت 50 دقیقه در تالار قشقایی مجموعه تئاترشهر اجرا می شود.
نمایش" کهربا "نویسنده و کارگردان سیمین امیریان اجرا در تالار سایه مجموعه تئاتر شهر در این نمایش اشکان صادقی ،امیر کربلایی زاده ، کیومرث قنبر ی آذر ،سوسن مقصود لو ،نسیم ادبی ،اکبر رحمتی و حسین محب اهری ایفای نقش می کنند .
» نمایش " کا "
سالن اجرا: کارگاه نمایش
زمان اجرا: ۲۸ ارديبهشت ۱۳۸۹ - ۲۸ خرداد ۱۳۸۹ - ۱۸:۳۰
نویسنده: سیاوش پاک راه
کارگردان: رحمت امینی
در این نمایش بازیگرانی چون رضا صمدپور‘ شبنم قلی خانی و وحید نفر ایفای نقش دارند. همچنین‘ حسن وارسته مشاور کارگردان‘ احمد کچه چیان طراح صحنه‘ هدیه طاهری‘ رضا بهجت طراح نور‘ حمیدرضا قاسمی طراح چهره پردازی‘ حمید هنجنی طراح پوستر و بروشور و عکاس و حمید هنجنی و سیاوش پاکراه آهنگسازان نمایش اند.
از دیگر عوامل این اثر نمایشی می توان به مهدی مشهور دستیار کارگردان و برنامه ریز‘ کامبیز مه بوتی‘ مهرنوش مهدوی‘ الهام رحمتی مدیر صحنه‘ محسن عابدینی دستیار صحنه و لباس‘ شیرین شهرابی و حسین جاویدان دستیاران طراح صحنه‘ فرحناز معصومی دوخت لباس‘ امیر ترحمی مدیر نور‘ شاهین رحمانعلی‘ حسین کشفی اصل اجرای نور‘ و مرتضی شریف پناهی و امیرحسین بایبائیان اجرا و ساخت دکور نمایش اشاره کرد.
سلام.به نظر من بايد همينطور باشه.چون حتي تکنيک هاي ريز بازي تئاتر با سينما کاملا متفاوته.و اگه کسي همزمان وارد اين 2 حرفه بشه و امکان تلفيق اين دو به صورت اشتباه باشه اين قضيه صدق ميکنه.ولي بعضي اوقات يه بازيگر انقدر حرفه اي هست که ميتونه مرزها رو شناسايي کنه.پس مسلما محدوديتي براش وجود نداره.
سلام.به نظر من بايد همينطور باشه.چون حتي تکنيک هاي ريز بازي تئاتر با سينما کاملا متفاوته.و اگه کسي همزمان وارد اين 2 حرفه بشه و امکان تلفيق اين دو به صورت اشتباه باشه اين قضيه صدق ميکنه.ولي بعضي اوقات يه بازيگر انقدر حرفه اي هست که ميتونه مرزها رو شناسايي کنه.پس مسلما محدوديتي براش وجود نداره.
البته بهتره که یه طرفه قضاوت نکنیم ! حرف شما (که اگه به صورت ایده آل نگاه کنیم حرف منم هست) واسه جایی درسته که هم سینما و هم تئاترش قوی باشه و ظرفیت خودنمایی واسه بازیگر های درست و حسابی رو داشته باشه.وقتی آدم زنگ میزنه به سینما و از 9 تا فیلم 7 تاش ازدواج در وقت اضافه و چیزایی مثل اینه نباید توقع داشت خیلی از بازیگرها منتظر بشینن تا یه فیلم درست و حسابی تولید بشه و برن توش بازی کنن.
از لحاظ مادی هم میشه به قضیه نگاه کرد!
پ.ن : دوستانی که مثل من در گیر امتحانات نیستن و یا در طول ترم درساشون رو خوندن میتونن امشب از برنامه ی 7 آقا جیرانی هم استفاده کنن !
هاتف جليل زاده -چرا ما به هنر دل ميبنديم؟ براي فرا رفتن از مرزها و فرار از محدوديتهاي وجوديمان؛ براي پركردن خلأ درونمان و براي كامل كردن وجودمان. هنر براي بعضي از آدمها با ارزش و براي برخي ديگر كمبها است. همه استدلالهايي كه ما ميآوريم به نوعي داراي يك منشأ است؛ فرآيندي كه طي آن درونمان را رفتهرفته شفاف ميكنيم و آن را از كدري ميرهانيم.
يكي از هنرهايي كه همواره ماهيتي تأملبرانگيز دارد تئاتر است. شايد كسي بپرسد چرا تأملانگيز؟ تئاتر به دليل ماهيت زنده و اكتيوش همواره مورد توجه خاص و عام بوده است. بعضيها معتقدند از گذشته تئاتر، هنري مختص به طبقه خاصي از جامعه بود و هنوز هم همينگونه است اما اين حرفها بيشتر يك باور شخصي به نظر ميرسد تا يك نگاه عميق و كارشناسي شده مثلاً اگر كارهاي «يرژي گروتفسكي» را در نظر بگيريم به نتايح جالب توجهي ميرسيم. در تئاتري كه گروتفسكي آن را تئاتر بيچيز يا تئاتر فقير مينامد نكاتي هست كه به سادگي بحث ما را روشن ميكند و اين سخن را كه تئاتر هنري متعلق به فرادستان جامعه است دگرگون ميكند. «آكرو پوليس» نام يكي از نمايشهاي هنرمند لهستاني بود كه سالها قبل روي صحنه رفت. يكي از نكات جالب توجه اين كار گروتفسكي طراحي صحنه بود. او به همراه «ژوزف ژاژنا» كه طراحي لباس را برعهده داشت دست به ابتكار عملهايي زده بودند كه تماشاگران هنگام ديدن نمايش حيرت زده شدند. اين كار يرژي گروتفسكي از آن كارهايي است كه كمتر به متن وفادار بود و تنها ردپاي به جاي مانده از نويسنده سبك شاعرانه او بود اما چيزي كه در اينجا مطرح است نوع طراحي لباسها بود. لباسها ساكهاي سوراخ سوراخي است كه بدنهاي برهنه را ميپوشاند. سوراخها با تكه پارچههايي وصله پينه شدهاند، انگار پوست بازيگران خراشيده شده است. از اين سوراخها بدنهاي خراشيده ديده ميشود. در اين نوع طراحي لباس ما با نوعي ديكانستراكشن روبهرو هستيم كه در لابهلاي اين عناصر مفاهيم موردنظر كارگردان را به ما انتقال ميدهد. بازيگران اصلاً درصدد بازي كردن نيستند بلكه ميخواهند با اين طراحي لباس و فرم رئاليستي آن زندگي را به نمايش بگذارند و اين همان چيزي است كه ثابت ميكند تئاتر هنري همهگير و فراگير است و براي همه طيفهاي اجتماعي ميتواند پيامي داشته باشد، تصويرپردازي كند و در عين حال تماشاگران را از طبقات مختلف و لايههاي اجتماعي به تئاتر بكشاند. البته رفتن به تئاتر امري دلبخواه و شخصي است اما نشان دادن اين اشتباه تاريخي در هنر تئاتر هم به نفع تئاتر است و هم گامي در جهت غناي هنر در جامعه محسوب ميشود. وقتي از هنري استقبال ميشود مكانيكوار به غناي آن هنر كمك شاياني شده است. حالا استقبال از اين تئاتر ميخواهد يك كار دانشجويي با جنبه كارآموزي باشد يا اينكه يك تئاتر جدي در حين اجراي عمومي.
در واقع تئاتر بيچيز، همهچيز دارد تنها اين عناصر گاهي آنقدر ساده هستند كه شايد مخاطب را متأثر نكنند. البته كسي نميتواند بگويد تنها كاركرد تئاتر متأثر كردن مخاطب است و اگر تئاتري بر او تأثيري نگذاشت پس تئاتر خوبي نبوده است.
