
برا من خیلی پیش اومده که فکر کنم برا هر کسی تو عالم مثال یه عقلی وجود داره که این دنیا رو میتونه فکر کنه و توهم بزنه و این دنیا و ما وجود نداریم.بلکه ما شخصیتایی هستیم که حاصل فکر یه موجود دیگه ایم.بنابراین هرکس می تونه دنیای خودشو یه جور ببینه.با فکر خودش بسازه.اما طبیعت دنیا و شکل ظاهریش برا همه یکیه.اتفاقاتی هم که به وجود میان حاصل فکر یکین.اما هرکس که عقلش تو عالم مثال عمیق تر فکر کنه اون اتفاق تو این دنیا میفته.می دو نم نمیشه درستی شو اثبات کرد.به نقل از !Big Bang :منظورم اینه که مثلا احساس کنی خدا فقط یه آدم آفریده و اون یه نفر تو هستی و بقیه فقط یه سری توهم توی ذهن تو هستن.
یا مثلا تو یکی از توهمای یه نفر دیگه هستی و خودت در واقع وجود خارجی نداری؟
یا تا حالا شده احساس کنی که این رنگی که مثلا تو آبی میبینی و بهت آرامش میده و بهش میگی آبی یه نفر دیگه همین رنگو قرمز ببینه و بهش بگه آبی و بهش آرامش بده؟اگه متوجه نمیشین بگین واضح تر بگم.
و و و چیزایی از همین دست.




یعنی چی؟به نقل از GCD :سوالی که خیلی وقته توی ذهن من هست اینه که: ما واقعا وجود داریم؟ یعنی این کارهایی که انجام میدیم و زندگی روزمره مون واقعیت داره؟ از کجا معلوم شبیه سازی یک واقعیت پیچیده نباشه، یا یه توهم قبل از شروع؟
این بحث کاملا تو متافیزیک باز شدهبه نقل از nima_nv :+مثلا:مثله اینکه خواب ببینی که به چیزه سفتی مشت میزنی
اما در خواب چیزه سفتی نیست...
هست؟
