قسمـت‌های جالـبِ کتـاب‌ها

[پابلو]

| ما خواب هستیم تا این که عاشق می شویم |


کتاب جنگ و صلح | لئو تولستوی

 

[melina03]

صدای خنده و ضبحه، فریادو گریه،ناله و شلاق و باز هم چکه ی آب!
ژرف- متین سرمد

 

[Amirhossein_Sa]

شیرجه های نرفته گاهی اوقات کوفتگی های عجیبی به جا میگذارند
سقوط - آلبر کامو

 

[melina03]

دو زنی که در اصل، دلیل این همه خشونت بودند! دو دو زنی ک یکی نزدیک ده سال بود، کنار نوزادی که تولد را هم تجربه نکرد، زیر خروارها خاک بدون اینکه کسی یادش کند، خوابیده بود و زن دیگری که تمام جوانی اش رویِ تخت یک اسایشگاه گذشت. زنی که انگ دیوانگی رویش گذاشتند تا هرزه به حساب نیاید..

پایگاه ویژه-جلد یک- سارا هاشمی

 

[Roxan]

فکر کردم همه‌مان در داستانی عجیب زندگی می‌کنیم، با این وجود اکثر آدم‌ها معتقدند که این دنیا کاملا طبیعی است و یکسره دنبال چیزهایی هستند که غیر طبیعی باشند، مثل فرشته و آدم فضایی، فقط به این دلیل که نمی‌توانند ببینند دنیا خودش یک معمای بزرگ است.
راز فال ورق
یاستین گوردر

 

[golden babe]

"امروز سخت است و فردا بسیار سخت تر.پس فردا بسیار زیبا خواهد بود اما بیشتر مردم فردا عصر تسلیم می شوند." (پ.ن:این یه نوشته بود که یادم نیست از کجاس ولی جادوییه به نظرم.)

 

[Thea]

هیچوقت هیچ فرصتی رو برای افسانه ای شدن از دست نده

کاش وقتی ۲۰ ساله بودم میدانستم
تینا سیلیگ

 

[nokia]

طنز تلخ ماجرا این است: معمولاً امید ریشه افسردگی است
دلایل خوب برای احساس های بد
راندولف ام

 

[Amirhossein_Sa]

بیکاری حاصل کمبود کار نیست بلکه نتیجه گستردگی بیش از حد آن است
نتیجه حاکمیت این تفکر ناسالم که باید کار کنیم تا بتوانیم زندگی کنیم و حق زیستن را برای خود بخریم
فرسودگی - کریستین بوبن

 

[سیاوش]

تو این تاپیک از هر جای کتابی که خوشتون اومد متنشو با اسم کتاب و نویسندشو بگین

فکر کردن به این که من این پست رو ۱۲ سال پیش نوشتم اذیتم میکنه. زندگی چقدر عجیب غریب گذشت در این ۱۲ سال )

آدم از روی بهت سر می‌جنباند و در دل می‌گوید که عمر چه زود می‌گذرد! آدم از خود می‌پرسد که تو با این سال‌ها چه کردی ؟ بهترین سال‌های عمرت را در کجا حاک کردی ؟ زندگی کردی یا نه ؟ با خود می‌گویی نگاه کن ببین این دنیا چه سرد می‌شود…

سال‌ها همچنان می‌گذرد و بعد از آن‌ها تنهایی غمبار است و عصای نا استوار پیری به دستت می‌دهند و بعد حسرت است و نومیدی، دنیای رویاهای رنگین رنگ می‌بازد… رویاهایت مثل گل‌های پژمرده گردن خم می‌کند و مثل برگ‌های زرد از درختِ خزان زده می‌ریزند.


وای ناستنکا تنها ماندن سخت محزون خواهد بود ، محزون است که حتی کاری نکرده باشی که افسوسش را بخوری . هیچ هیچ هیچ ، زیرا آن‌چه بر باد رفته چیزی نبوده است. هیچ، یک “هیج” احمقانه و بی معنی، همه خواب بوده است .

شب های روشن، داستایوفسکی