قبل از هرچيز من يه توضيح بدم (:
من مامانم "پزشك" عه و هيئت علمي دانشكده پزشكيه، و حقوق ثابتش [ چيزي كه توي حكم مياد ] ٥ مليونه بدون حساب چيزي كه براي دارايي و ماليات و اين چيزا بايد بده بدون حساب كارانه و حقوقي كه از بيمارستان [ و نه دانشگاه ] دريافت ميكنه، من از سهميه هيئت علمي استفاده نكردم -نياز نداشتم - و خانوادم ميخواستن اصفهان بمونم. در نتيجه شخص من بدون هيچ سهميه اي دارم زندگيمو ميكنم درسمو ميخونم. لذا من هيچ نفعي نبردم و دفاع نميكنم از هيچي ((: صرفاً از روي منطقم صحبت ميكنم.
مورد دوّم اينكه شما مياي وارد دانشگاه ميشي ميبيني به وزارتخونه بيشتر بايد اعتماد كني يا بنياد شهيد، وقتي سي درصد ظرفيت با سهميه ايثارگران پر ميشه يني براي دانشكده اي كه ١٠٠ نفر ظرفيت دانشجوي جديدالورود داره ٣٠ نفر ايثارگرانن، بعد بنياد شهيد بياد بگه نه اينا جاي كسيو نگرفتن كدوم عقل سليمي ميخواد بپذيره؟
مسئله اصلي اينه كه پيامد اين سهميه دهي ها چي هست.
غير از اينه كه حقّ كسايي كه درس خوندن گرفته ميشه؟ غير از اينه كه مردم عادّي حق دارن از سرويس كسايي استفاده كنن كه قابل اعتماد و با سوادن و خيلي از بچه هاي سهميه اي اين اعتماد و سواد رو كسب نميكنن كه نتيجش توي رشته اي مث پزشكي ميشه زنده موندن يا نموندن يه نفر؟ غير از اينه كه اساس اين سهميه دهي ها اشتباهه؟ چون همينجا به درستي مثال زدن بچه ها كه كسايي كه پدر معتاد دارن، وضعيت زندگي بد دارن، آيا اونا به اندازه ي بچه ي جانباز ٥ درصدي استحقاق ندارن وارد دانشگاه شن؟ كشوراي ديگه والدين موظفن از موقع به دنيا اومدن فرزندانشون براشون حسابي باز كنن كه بعد از بزرگ شدنش خرج تحصيلش بشه. سيستم هايي هستن كه وام ميدن به دانشجو و دانشجو بعد از پايان تحصيلش بخشي از درامد كار كردنشو به دولت برميگردونه [ اينجوري بيكار نموندن فارغ التحصيلان هم تضمين ميشه ]، ورود به دانشگاه بر اساس پر كردن اپليكيشن هاييه كه نمره ي مدرسه فقط يكي از عوامل ورود به يه دانشگاهه، بچه ها بر اساس سوابق پژوهشيشون ارزيابي ميشن، بر اساس سوابق كارهاي اجتماعيشون، مهارت هاي فرديشون ، كارهايي كه به صورت داوطلبانه انجام دادن، خلّاقيت هاي فرديشون و غيره. هيچ جاي دنيا بچه ي كسي كه به جنگ رفته از خدمات اينجوري تحصيلي برخوردار نيست، بلكه براي خود سربازهايي كه برميگردن از جنگ خدماتي مثل تحصيل رايگان درنظر گرفته ميشه. هيچ كشور درستي از دنيا بچه ي يه استاد دانشگاه شانس قانوني بيشتري براي ورود به دانشگاه نداره [ ميتونه از خدمات ديگه اي استفاده كنه، استفاده ي رايگان از سرويس هاي دانشگاهي كه پدر يا مادر استادش هستن يا جزء استف هستن جزء اين خدمات هست ]. هيچ جايي نميان ببين كي تو پايتخت بزرگ شده كي توي روستا. به خاطر اينكه سيستم گزينش دانشجو در هيچ كجاي دنيا به مسخرگي ايران نيست.
تمام اينا بي انصافي و بي عدالتيه، به خاطر سيستمي كه از بيس غلطه، فقط نسبت به سهميه هاي مختلف حدّ و اندازه ي ظلمي كه ميشه فرق ميكنه.
من مامانم "پزشك" عه و هيئت علمي دانشكده پزشكيه، و حقوق ثابتش [ چيزي كه توي حكم مياد ] ٥ مليونه بدون حساب چيزي كه براي دارايي و ماليات و اين چيزا بايد بده بدون حساب كارانه و حقوقي كه از بيمارستان [ و نه دانشگاه ] دريافت ميكنه، من از سهميه هيئت علمي استفاده نكردم -نياز نداشتم - و خانوادم ميخواستن اصفهان بمونم. در نتيجه شخص من بدون هيچ سهميه اي دارم زندگيمو ميكنم درسمو ميخونم. لذا من هيچ نفعي نبردم و دفاع نميكنم از هيچي ((: صرفاً از روي منطقم صحبت ميكنم.
مورد دوّم اينكه شما مياي وارد دانشگاه ميشي ميبيني به وزارتخونه بيشتر بايد اعتماد كني يا بنياد شهيد، وقتي سي درصد ظرفيت با سهميه ايثارگران پر ميشه يني براي دانشكده اي كه ١٠٠ نفر ظرفيت دانشجوي جديدالورود داره ٣٠ نفر ايثارگرانن، بعد بنياد شهيد بياد بگه نه اينا جاي كسيو نگرفتن كدوم عقل سليمي ميخواد بپذيره؟
مسئله اصلي اينه كه پيامد اين سهميه دهي ها چي هست.
غير از اينه كه حقّ كسايي كه درس خوندن گرفته ميشه؟ غير از اينه كه مردم عادّي حق دارن از سرويس كسايي استفاده كنن كه قابل اعتماد و با سوادن و خيلي از بچه هاي سهميه اي اين اعتماد و سواد رو كسب نميكنن كه نتيجش توي رشته اي مث پزشكي ميشه زنده موندن يا نموندن يه نفر؟ غير از اينه كه اساس اين سهميه دهي ها اشتباهه؟ چون همينجا به درستي مثال زدن بچه ها كه كسايي كه پدر معتاد دارن، وضعيت زندگي بد دارن، آيا اونا به اندازه ي بچه ي جانباز ٥ درصدي استحقاق ندارن وارد دانشگاه شن؟ كشوراي ديگه والدين موظفن از موقع به دنيا اومدن فرزندانشون براشون حسابي باز كنن كه بعد از بزرگ شدنش خرج تحصيلش بشه. سيستم هايي هستن كه وام ميدن به دانشجو و دانشجو بعد از پايان تحصيلش بخشي از درامد كار كردنشو به دولت برميگردونه [ اينجوري بيكار نموندن فارغ التحصيلان هم تضمين ميشه ]، ورود به دانشگاه بر اساس پر كردن اپليكيشن هاييه كه نمره ي مدرسه فقط يكي از عوامل ورود به يه دانشگاهه، بچه ها بر اساس سوابق پژوهشيشون ارزيابي ميشن، بر اساس سوابق كارهاي اجتماعيشون، مهارت هاي فرديشون ، كارهايي كه به صورت داوطلبانه انجام دادن، خلّاقيت هاي فرديشون و غيره. هيچ جاي دنيا بچه ي كسي كه به جنگ رفته از خدمات اينجوري تحصيلي برخوردار نيست، بلكه براي خود سربازهايي كه برميگردن از جنگ خدماتي مثل تحصيل رايگان درنظر گرفته ميشه. هيچ كشور درستي از دنيا بچه ي يه استاد دانشگاه شانس قانوني بيشتري براي ورود به دانشگاه نداره [ ميتونه از خدمات ديگه اي استفاده كنه، استفاده ي رايگان از سرويس هاي دانشگاهي كه پدر يا مادر استادش هستن يا جزء استف هستن جزء اين خدمات هست ]. هيچ جايي نميان ببين كي تو پايتخت بزرگ شده كي توي روستا. به خاطر اينكه سيستم گزينش دانشجو در هيچ كجاي دنيا به مسخرگي ايران نيست.
تمام اينا بي انصافي و بي عدالتيه، به خاطر سيستمي كه از بيس غلطه، فقط نسبت به سهميه هاي مختلف حدّ و اندازه ي ظلمي كه ميشه فرق ميكنه.
