Dmitri Shostakovich - The Gadfly Suite, Introduction
گفته بودم که شوستاکوویچ رو خیلی دوست دارم. برخلاف بیشتر افراد که آشنایی و علاقهشون به شوستاکوویچ با والس شماره ۲ شروع میشه، علاقهی من بهش با این آهنگ شروع شد. یادمه وقتی که پیداش کردم، تا مدتها هر روز حداقل یک بار گوشش میدادم و هنوزم هروقت بهش گوش میدم، برام تازگی داره.
از اونجایی که به داستان پشت آهنگها علاقه دارم، با کلاد راجع به داستان پشت این آهنگ حرف میزدم و چیزای جالبی گفت که درستیشون رو چک نکردم ولی برای دراماتایز کردن کافیه:
شوستاکوویچ این آهنگ رو در فاصلهی مرگ مادر و همسرش مینویسه و فقط همین یک کار رو هم توی این مدت تونسته تموم کنه. این موزیک برای یک فیلمه که کارگران فیلم برای ساخت موزیک اول سراغ خاچاتوریان رفته. یعنی شوستاکوویچ حتی انتخاب اول برای ساخت موزیک فیلم هم نبوده.
چیزی که راجع به این آهنگ دوست دارم اینه که توی تایم نسبتا طولانیش انگار داره یک قصه رو تعریف میکنه، تمام چیزهایی که میشنوید انگار داره شما رو برای یک نقطهی اوج آماده میکنه و بعد از نقطهی اوج هم آروم آروم تموم میشه.
چند وقت پیش با دوستان بحثی بود که هرکس برای خودش یک آهنگ، فیلم یا محتوایی داره که راجع بهش «خساست» میورزه و اون رو برای خودش نگه میداره.
من خیلی و میشه گفت اصلا در به اشتراک گذاشتن چیزهایی که دوست دارم، خسیس نیستم ولی اگر قرار بود باشم، این موزیک قطعا چیزی بود که برای خودم نگه میداشتم.