درک موقعیت در فضا

[نسترنگار]

پاسخ : حس عمقی؟!

خب چجوری مغز ما میفهمه که الان دستامون کجان؟ کجا باید برن؟ جدا از بحث حافظه که حافظمون رو آموزش میدیم جای هر کلید رو بدونه؟ کاری که مغز باید بکنه اینه که دست ها رو به اندازه و در جهت مناسب تکون بده و فشار لازم رو وارد کنه

وقتی داریم پیانو میزنیم هم همین طوره؛ مغز تصمیم میگیره کی چی رو بزنه، این دست نیست که میدونه الان بیشتر توضیح میدم. کاملاً درسته مغز میدونه دقیقاً دست رو کجا ببره

یعنی چی دیگه نمیخواد فکر کنن؟! چرا ناخودآگاه دستشون میره رو فرمون؟!

 

[Behrad]

پاسخ : حس عمقی؟!

خب مغز ما قسمت بندي ميكنه، خب پيانو ٧ قسمت داره كه همون اكتاوه و صداهاي اين اكتاوا زير و بم هايي دارن كه گوش با شنيدن زياد ِاينا براش تبديل به حقيقت ميشه
و براي نتا هم همينجور عمل ميكنه كه صدايي كار ميكنه... شنيدين ميگن گوش طرف قويه؟
مثلاً من كه پيانو ميزدم، رفتم سنتور رو امتحان كنم. سنتور بر خلاف پيانو اون قسمت صداي زيرش سمت چيه و من تا مدت ها از نظر شنيدن به اين عادت نكرده بودم و گيج ميشدم!

 

[parnian.d]

پاسخ : حس عمقی؟!

اصلاً دست ما لازم نیست بدونه کجاست. همین که مغز بدونه دست کجاست کافیه. همون مثال از اتاق بیرون اومدن رو میگم. پای من لازم نیست بدونه الان کجاست. چون مغز میدونه من مثلاً اگه 6قدم برم جلو بعد 6قدم برم راست میرسم به در. مغز من هم اندازه ی قدم های من رو میدونه، هم ابعاد اتاقم رو. این مسیر پردازش میشه و پا کار همیشگی خودش رو انجام میده.
چشم کارش اینه که به من بفهمونه پام رو کجا بذارم و چقدر جلو برم دیگه؟ خب وقتی مغز این رو میدونه نیازی به چشم نیست.

پیانو هم همینه. مغز به حافظه میسپره که دست برای نواختن این آهنگ کجا بره، با چه نیرویی بره، با چه سرعتی بره و ...
من فکر میکنم هرچی قطعه سخت تر باشه این نگاه کردنا بیشتر میشن. هرچی نوازنده خبره تر باشه، قدرت نگاه نکردن بیشتر میشه.
نوازنده های خبره توانایی فوق العاده ای برای برقراری این ارتباط دارن.

 

[anahita_ashg]

پاسخ : حس عمقی؟!

خب چجوری مغز ما میفهمه که الان دستامون کجان؟ کجا باید برن؟

مغز ما قدرت نامحدودی داره پس توانایی انجام هر کازی رو داره و فهمیدن اینکه الان دستامون کجان واسش کار سختی نیست.
اگه ابر کامپیوتری رو در نظر بگیرید که تونسته خیلی از اطلاعات رو تو خودش ذخیره کنه و خیلی از محاسبات رو انجام بده و کهکشان های دیگه ای رو کشف کنه به قدرت نامحدود مغز پی میبرید. چون انسان با توانایی مغزش اون دستگاه رو به وجود آورده.

اما در مورد سوال ها باید مغز رو تفکیک کرد. مغز به دو بخش خودآگاه (3 تا 5 درصد) و ناخودآگاه (95 تا 97 درصد) تقسیم شده. بخش ناخودآگاه ما برنامه هایی رو که ما بهش دادیم اجرا میکنه بدون اینکه ما متوجه بشیم چون بخش خودآگاه ما دخالتی نداشته. برنامه ی تایپ کردن یا پیانو زدن یا رانندگی کردن یا قدم زدن به بخش ناخودآگاه ما وارد شده و به همین دلیل نیازی به دیدن و شنیدن (وارد کردن اطلاعات) و فکر کردن و تجزیه و تحلیلشون نداریم. درست مثل باز کردن و به اجرا گذاشتن یه بازی تو کامپیوتر. کامپیوتر فکر نمیکنه که الان باید چی کار کنه. چون الگوریتم ها قبلا بهش داده شده. توی مغز هم همین اتفاق میافته و بخش خودآگاه برنامه ها و الگوریتم ها رو برای اجرا به بخش ناخودآگاه میده.

مثلا برای اولین بار که رانندگی میکنیم اگاهانه تمام اعمال رو انجام میدیم مثلا برای گاز دادن نگاه میکنیم تا مکان دقیق گاز رو پیدا کنیم و تکرار این عمل یه برنامه تو بخش ناخودآگاه ایجاد میکنه که بعد از اون بدون نیاز به فکر کردن اون کار رو انجام میدیم.

 

[نسترنگار]

پاسخ : حس عمقی؟!

خب خوبه داریم به جاهای خوبی میرسیم

مغز ما قدرت نامحدودی داره پس توانایی انجام هر کازی رو داره و فهمیدن اینکه الان دستامون کجان واسش کار سختی نیست.

اجازه هست مخالفت کنم؟ خب ما میخوایم علت رو درک کنیم و این حرفی که شما میزنین به نظرم داره این کار رو زیر سوال میبره. کار سختی نیست؟ خب ولی چه جوری میفهمه؟

اگر این کار جزو بخش ناخودآگاهه پس چجوری میتونیم تقویتش کنیم؟ چجوری که همه پیانیست ها مثل هم نیستن از نظر توانایی؟ چرا تایپیست ها خیلی سریع تر از بقیه تایپ میکنن؟

 

[anahita_ashg]

پاسخ : حس عمقی؟!

اجازه هست مخالفت کنم؟ خب ما میخوایم علت رو درک کنیم و این حرفی که شما میزنین به نظرم داره این کار رو زیر سوال میبره. کار سختی نیست؟ خب ولی چه جوری میفهمه؟

این کار که اجازه نمیخواد چون حق شماست. من نظرم رو گفتم و اگه فکر میکنید غلطه بهترین کار صحبت کردن و رفع اون مورد غلط هست. این که گفتم کار سختی نیست به خاطر قدرت بالای ذهن ماست. همونطور که تحقیقات نشون داده و خودتون هم میدونید دانشمندان بزرگی مثل انیشتین و نیوتون و ... فقط از 10% مغزشون استفاده کردن پس اگه از مغز درست استفاده کنیم هماهنگی های ساده نباید براش خیلی دشوار باشه.

اگر این کار جزو بخش ناخودآگاهه پس چجوری میتونیم تقویتش کنیم؟ چجوری که همه پیانیست ها مثل هم نیستن از نظر توانایی؟ چرا تایپیست ها خیلی سریع تر از بقیه تایپ میکنن؟

اینم به همون برنامه هایی که ما توی ضمیر ناخودآگاهمون ثبت کردیم مربوط میشه. اگه افراد معمولی جامعه رو در نظر بگیریم همه توانایی ذهنی کم و بیش یکسانی دارن. ممکنه بگیم اگه کسی توی قسمتی موفق تره توانایی ذهنیش کمی بالاتر از بقیه ی افراده اما این حرف کاملا درست نیست. بقیه (افراد با توانایی ذهنی پایین تر نسبت به شخص اول) میتونن در اون قسمت موفق باشن و فقط به زمان بیشتر و تلاش بیشتری احتیاج دارن. اینکه یه عده در کارشون موفق ترن به علت تلاش و اراده ی بیشترشونه. و برای تقویت یه توانایی باید یه کم برنامه های ضمیر ناخودآگاه رو تغییر بدیم تا اراده برای تلاش بیشتر و رسیدن به موفقیت رو پیدا کنیم. البته منظورم این نیست که برنامه های قبلی رو پاک کنیم چون ما توانایی از بین بردن خاطرات و تجربیات رو نداریم فقط میتونیم چیزهایی رو بهش اضافه کنیم یا بعضیا رو در گذشت زمان فراموش کنیم.

 

[نسترنگار]

پاسخ : حس عمقی؟!

به نظر من خود حرفی که زدی غلط نیست ولی استدلالت غلطه؛ مغز ما قدرت نامحدودی داره، درست ولی چجوری این کارو میکنه؟ این مهمه! چون با این توجیهی که اوردی میشه همه کارهایی که مغز انسان انجام میده و ناشناخته هستن رو توجیه کرد


در حقیقت این ۳ تا مثالی که زدم همشون در یه موردنا، خیلی با هم فرقی ندارن

 

[anahita_ashg]

پاسخ : حس عمقی؟!

به نظر من خود حرفی که زدی غلط نیست ولی استدلالت غلطه؛ مغز ما قدرت نامحدودی داره، درست ولی چجوری این کارو میکنه؟ این مهمه! چون با این توجیهی که اوردی میشه همه کارهایی که مغز انسان انجام میده و ناشناخته هستن رو توجیه کرد

درست میگی. در حالت کلی جواب رو میده اما راه انجام این فرایند رو ارائه نمیده. من روش فکر میکنم اگه چیزی به ذهنم رسید میگم.

 

[نسترنگار]

پاسخ : حس عمقی؟!

همه این مثال ها برمیگردن به کنترل اعضای بدن توسط مغز؛ اینکه مغز بدونه الان دست من کجاست تا بتونه بدون برقرار کردن رابطه چشمی تصمیمات لازم رو بگیره
به نظرتون یک اندام خاص توی مغز هست که این کار رو میکنه؟ اصلاً به مغز ربطی داره؟

 

[یلدا-ق]

پاسخ : حس عمقی؟!

چرا مثلا وقتی داری تو پلی استیشن با دسته بازی می کنی اصلا به دسته نگاه نمی کنیم؟

از اول همینجوری بودیم؟ ینی از روز اولی که پلی استیشن گرفتیم دستمون بدون نگاه کردن به دسته بازی میکردیم؟ نه بعد از اینکه مدت مدیدی بازی کردیم دیگه جای همه دکمه ها دستمون اومد و فهمیدیم نیگا کردن به صفحه بهتره چون هم باعث میشه تمرکزمون رو حفظ کنیم هم امکان اشتباهمون میاد پایین

کیبرد برای اینه که اولا جای حروف رو میدونی و مهم تر از اون اینکه برای همه ی کلمات رایج توی ناخودآگاهت یه پیشفرضی داری . یعنی میخوای تایپ کنی "نسترنگار" دیگه حتی نمیخواد یه ثانیه فکر کنی "ن" کجاست ، "س" کجاست و ... چون از دستورالعمل تایپ کلمات توی ذهنت یه پیشفرضی داری و کاری که مغزت باید بکنه کپی کردن دوباره اون پیش فرضه .
اما پیانو ، وقتی یه آهنگی رو مثلا خیلی زیاد بزنی و بشنوی ، زدنش میره توی ناخودآگاهت ، دیگه فکر نمی کنی " اینجا کدوم نت بود ؟ " چون مغزت برای اون چیزی که داری میزنی یه پیشفرض داره و اون رو کپی می کنی رو دستات . همین باعث میشه حتی به خودت بیای ، ببینی داری پیانو میزنی با اینکه کلا تو یه فکر دیگه‌ای هستی . با چشم بسته هم همینطوره ، دست تو می دونه اینجا چه قدر باید تکون بخوره تا رو نت ِ فُلان فرود بیاد (!) ، واسه همین دیگه اشتباهی به نت بغلیش نمیخوره . ( البته این نظر خودم بود راجع به پیانو ، شاید بقیه اینجوری نباشن )
رانندگیم مثلا اینجوریه ، کار خیلی آسونی نیستا ، دنده عوض کردنا و اینا ، ولی انقدر راننده ها انجامش دادن ، دیگه نمی خواد فکر کنن سر پیچ باید چی کار کنن ، ناخودآگاه دستشون دنده رو عوض می کنه .

ینی به قول ایشون ما یه کپی از دسته پلی استیشن تو ذهنمون داریم،صفحه بازی هم که جلومونه، اینجوری خیلی بهتره تا اینکه دسته جلومون باشه ولی صفحه رو نبینیم،ینی ما فقط دسته رو داریم، درصورتیکه بعد از بازی کردن زیاد ما دسته پلی استیشن رو تو ذهنمون داریم و صفحه رو جلومون داریم،پس هر دو تا چیزو در عین حال داریم و واضحه که بهمون خیلی کمک میکنه
ولی من الان سوال اصلیم اینه که اون به اصطلاح کپی دسته پلی استیشن میره تو مغز ما؟
+نمیدونم به نوروساینس مربوطه یا نه ولی این سواله بدجوری منو درگیر کرده: اگه مارو مغزمون کنترل میکنه پس چی مغز مارو کنترل میکنه؟
ینی مغزخودش خودشو کنترل میکنه؟