به نظر من شعر نباید طولانی باشه! نباید یه داستان بلند رو به نظم در بیاریم و تبدیل به شعرش کنیم.

شاهنامه ی فردوسی یا مثنوی معنوی کتابهای خیلی با ارزشین ولی بعضی اوقات طولانی بودن اشعارشون خسته کننده میشه.

شعر بهتره کوتاه و پُرنکته و پرآرایه و تاثیرگذار باشه
غزلهای حافظ نهایتا 15 بیتَن ولی به شدت تاثیرگذارن و پر از مفاهیم و مضامین بدیعن.

حتی خیام که تونسته مفهومی که حافظ توی 15 بیت گفته رو، توی 2 بیت بگه. فصاحت و بلاغت یعنی همین. اگه قرار بود یه مفهوم عرفانی رو توی یه مثنوی 200 بیتی منتقل کنیم، بهتر بود یه متن قشنگ مینوشتیم که درکش هم آسونتر بشه :)
توی قالب غزل و قصیده و رباعی ، اشعار حافظ و مولانا و خیام و ایرج میرزا و فاضل نظری رو خیلی دوس دارم