دوش از سوز دل و جور و جفا گفت مرا
این آتش عشق است و نگیرد همهکس را
ای که هست و نیست قربانت کنم در یک نظر
رهایم و کاش در بند و زنجیرش بودم
من همانم که چنان عاشق و بیمار بُدم
من به درد دگران میخورم از خاطر تو
اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل مارا
ای که ز مهرت همه شب بیخوابم
ما استاد زمانه به کار خود دل بستن و تمنا شدیم
ماه تمثیل رخ یار پریچهر بُد و این
دل با تو به اختیار ما نیست
ترک میکنمت آن روز که از راه رسی
یک بار به چشم دیدمت و بعد از آن
ناگهان دیدم که آوازت طنینانداز شد
در حصار موی تو من هر دم آزادم
من از عشق جز زخمی به خاطر نداشتم
مکن حاشا که دل دادی به اغیار
در خلد و دارالخلد و عدن هم باز شود
دایما نزد رقیبانی و ساغر نوشی
دستم به چنان لطف و لطافت بگرفتی
