پاسخ : چرا مردم ایران مثل ژاپنیها برای کتاب صف نمیکش
به نقل از Hydrus :
عجب اصراری دارید به این پارک!! خب هر کسی باید با قشر همسطح خودش حرف بزنه و آشنا شه... آدم میره پارک که طبیعت رو ببینه... وگرنه آدما رو همه جا میشه دید!!
هدف زندگی تفریحه؟؟؟ دیگه نمیدونم چی باید بگم! !!
هدف زندگی تفریح نیست. ولی بهمون بگو که هدف زندگی چیه؟
ببین من خودم آدمی بودم که تفریحات زیادی نداشتم موقع مدرسه دلیلش هم این بود که منزلمون خیلی دور بود از همهی جاهای تفریحی و من عملا فقط مدرسه میرفتم و میاومدم و اوقات فراغتم فقط و فقط به کتاب خوندن میگذشت. تو دانشگاه فهمیدم که چقدر راه هست برای تفریح! که چقدر آدم روحش نیاز داره به تفریح. نیاز داره به کاری غیر از درس!!
ببین هدفت از درس خوندن چیه؟
ما درسی رو میخونیم که بهش علاقه داریم که بعد باهاش کاری رو انجام بدیم که بهش علاقه داریم با درآمد اون کار امور روزمرهی زندگیمون رو بگذرونیم. درس خوندن هدف نیست. وسیله هست.
به نظر من مشکل ما اینه که زندگی رو خیلی جدی میگیریم! واسه همینه که میان یه عده میگن شبکههای اجتماعی مثل فیسبوک به چه درد میخورند؟! یا میگن برای چی کتاب بخونیم وقتی اینترنت هست؟! یا میگن برای چی باید تفریح کنیم اصلا؟!
من فکر میکنم یه دلیل شاد نبودن ملت ما جدای از اینکه تو مملکتمون پر از ایام عزاداری هست و هیچ جشن و سرور درست و حسابی برامون نگذاشتن، اینه که خودمون خیلی جدی میگیریم همه چیز رو.
تو خانوادهی ما کلا کتاب یه جایگاه خاص داره. یعنی برای کادوی تولد اگر به هم چیزی غیر از کتاب بدیم بهمون برمیخوره! چون اینجوری بزرگ شدیم. از ۵سالگیم هرموقع خواستند بهم جایزه بدند یا هدیه همیشه کتاب دادند... واسه همین با کتاب بزرگ شدم. تا قبل از دانشگاه. ولی خب متاسفانه این وسط درسهای سنگین دانشگاه و همینطور هم اینترنت باعث شده که میزان مطالعهم خیلی کم بشه و عملا محدود بشه به همشهری داستان یا نهایتا یکی دو تا کتاب سرگرمکننده. که خب این بده و ما تو دانشگاه برای نجات دادن خودمون از این شرایط حلقهی نقد کتاب گذاشتیم که هر هفته برگزار میشه و خب هرکس بنا به سلیقهش میتونه اقلا ماهی یه کتاب بخونه اینجوری...
به نقل از Hydrus :
آدم برای اینکه با مردم آشنا شه لازم نیست بره پارک!!
توی دانشگاه با هم سن و سالاش آشنا میشه... آخه آدم بره پارک با کی آشنا میشه آخه؟
بله پارک خیلی خوبه...آدم میتونه با دوستاش و خانوادش بره و از طبیعتش لذت ببره...ولی اگه یکی کمتر رفت یا نرفت چیز زیادی رو از دست نداده!
اتفاقا از دست داده!
پارک تنها جاییه که آدما از هر قشری میان توش. سینما بلیتش گرونه. تئاتر بلیتش گرونه. کنسرت همینطور...
کافهها پر از آدمهای تریپ روشنفکرین.
ولی پارک نه...پارک جاییه که هرکسی میتونه بیاد توش. هر تیپی!
خیلی خیلی خیلی اشتباه میکنی اگر فکر میکنی تو دانشگاه به شناخت از جامعه میرسی!!!! یه محیط به شدت ایزوله که یه سری آدم با یه سری مشترکات دور هم جمع شدن... به هیچ عنوان محیط دانشگاه نمیتونه آدما رو به شناخت از محیط اجتماع برسونه.
من خودم پارک شاید فرصت نشه برم تو تهران زیاد. ولی خیابون گردی میکنم! یا مسیرم به مترو نمیخوره اصلا ولی یه وقتهایی الکی میرم مترو سواری...میرم که آدما رو ببینم. که یه کم زندگی واقعی ببینم!
تو دانشگاه هیچ کدوم از اینارو نمیشه به دست آورد...
در آخر اینکه فرهنگسازی درمورد کتاب خوندن رو لزوما حکومت نباید انجام بده! خودمون باید انجام بدیم. من چرا عاشق کتابم؟ چون از بچگی برام کتاب باارزش شده تو خانواده. چون همیشه جایزههام کتاب بودن. چون پدر و مادرم رو همیشه در حال کتابخوندن دیدم. چون...
اینا رو خانواده و بعد از اون هم محیط مدرسه میتونه به آدمها بده.
