این که موسیقی تو کشورِ ما به صورتِ اصولی نه کار میشه روش و نه گوشداده میشه واضحـه؛
به نظرِ من سلیقه هم میتونه ساختهبشه و میتونه پردازش بشه و بهش جهت دادهبشه. سلیقهیِ موسیقیایی و فرهنگِ موسیقیایی مردمِ ما پایینـه.
موسیقیِ سنتی در ایران به گمان من خیلی با قاعدهتر از سایر سبکها دنبالشده و خودِ این موسیقی هم قواعدِ خودش رو داره، دستگاههایِ خاصِ خودش رو داره و اگه واقعن بهش پرداختهبشه، جذابیتهاش آشکار میشه.
تا چند وخت پیش فک میکردم به خاطر اینه که این مدل موسیقی "سنگین تره" و ملت چیز "قردار تر" مثلن میخوان!! ولی به طرز عجیبی آهنگایی که این روزا "جوونا (! )" گوش میدن غمگین و چرت شده. ینی رسمن یارو داره ناله میکنه، و خب نه خواننده هنری داره، نه شعر قشنگی داره و اکثرن آهنگشونم چرته ولی خب این اواخر این آلبوم نه فرشته ام نه شیطان همایون شجریان خیلی مورد توجه بود. البته درسته که سنتی سنتی هم نبود ولی به هر حال خوب استقبال شد ازش. میخوام بگم شاید اگه کلن موسیقی سنتی بیشتر تبلیغ میشد مخاطبانش خیلی زیاد میشد
مشکل اینه که کلا فاز جوونای امروز (البته که خودمم جزوشونم) کلا فاز لش و راحت طلبانه ایه. موسیقی سنتی هم بر عکس این یه مقدار سنگینه .
البته خوب یه بخش زیادیشم نداشتن شناخت کافیه ینی تو برو از 50 تا جوون دور و برت بپرس چند تا از کار های بنان یا شجریان یا شهرام ناظری یا محمد اضفهانی یا خیاط یا همای یا ...... رو گوش کردن شرط میبندم نصفشون میگن که اصن اینا رو نمیشناسن.
البته باید به اینم اشاره کرد که واقعا تبلیغات در این باره هم کمه (هم رسانه هم شبکه های اجتماعی هم ...).
خب به نظر من؛الان جوونا و نوجوونا پر از انرژی و هیجان ان و یا مثلا بیشترشون توی فاز لاو و اینجور چیزان! به ریتم موسیقی سنتی دقت کنید، فکر میکنید واقعاً برای تخلیه ی هیجان یا انرژی خوب باشه؟؟ بخاطر همین اکثراً رو آوردن به سبک هایی مثل رپ، یا مثلا برای همون قضیه ی لاو و شکست عشقی، راستش از نظر من موسیقی سنتی یه جورایی عارفانه تر از اونه که به این جور چیزا بخوره، بخاطر همین باز هم جوونا رو میارن به پاپ برای ارضای این حس. و چون الان به این ریتم ها عادت کردیم یکم سخته که خودمون رو با ریتم های سنتی وفق بدیم. و خب یه سریا هم هستن که فکر میکنن گوش دادن به این سبک موزیک ها از مدرنیتهشون کم میکنه بخاطر همین طرفش نمیرن!!
اول از همه اشکال کار اینجاس که میگیم موسیقی سنتی! این موسیقی اصلا سنتی نیس! موسیقی دستگاهیه! خب طبیعیه که وقتی بگیم سنتی بار منفی اسمش مخاطبو دور میکنه.
اینم که بگیم موسیقی سنتی به خاطر غمی که داره مورد توجه جوونا نیس بازم حرف غلطیه، اینجوری باشه شهرام شبپره باس پر طرفدار ترین خواننده بین جوونا باشه دیگه
مشکل اصلی ما عدم شناخت کافی جوونا از این موسیقیه. مثلا من خودم مدرسه که بودیم تا میگفتم شجریان میگفتن شجریان چیه همش یاههااهاها میکنه! چون نشنیده و نمیدونه چیه. وقتی ی آهنگ براش میزاری میگه نزار بابا میخای گریمونو دربیاری؟ ینی به طور پیش فرض مخاد با این موسیقی گریه کنه چون تصوش اینه که موسیقی ایرانی غمگینه. همین عد شناختش باعث شده که ندونه چه آهنگیو باید کی گوش کنه و واس همینم میگه موسیقی ایرانی ی موسیقی ضعیف و ناکامل و برای همه حالات و عواطف و اوقات آدم نیس.
بحث دیگه ای که هس تقسیم بندیه موسیقیه. ما تو موسیقی دستگاهیمون سه راه سبک و میانه و سنگین داریم. خب طبیعیه که شنیدن و هضم راه سنگین حوصله و وقت بیشتری میخاد. ازونجاییم ک اکثر جوونای ما نمیخان موسیقیو گوش بدن و میخان وقتی تو نت میچرخن یا پشت فرمان کلاچ ترمز میگیرن یه دادام دام دامی تو گوششون باشه مسلمه که سمت این موسیقی نمیان.
غمی که جوونا دوس دارن همون غمیه که تو ای اف ام میخونه ازش، نه بیدادی که شجریان میخونه.
اینکه جوونا سمت این موسیقی نمیان یا کم میان مشکل یا ضعف موسیقی غنی ما نیست.
خب سلایقِ نسلها ، در حالِ تغییر و تحوّله.
هرچیزی که جدیداً روی کار اومده، مُد شده و طرفدارها و مذاقهارو به سمتِ خودش جذب کرده.
یه مثال میزنم نمیدونم ربط داره یا نه!
الان همه سلیقهشون به سمتِ فستفود گرایش پیدا کرده! کمتر کسی الان پیدا میشه که غذای فیورتش دیزی یا کلّهپاچه باشه!
اینو ارتباطش بدین به پاپ و راک و متال و رپ و اینا!
موسیقیِ ریتمیک و تندوتیز که در پاپ و راک وجود داره و اون سبکِ وحشیای که تو متال دیده میشه + بازی با کلمات در رپ و بیانِ مفاهیمِ سیاسی و اجتماعی که توش وجود داره، باعث میشه همه کمتر راغب باشن تا اشعارِ منظومِ کتابیِ مولانا یا شعرای دیگه رو به سبکِ سنّتی و با سازهایی که اون تندوتیزی توشون وجود نداره و حال و هوای قدیمی داره مثل سنتور گوش کنن. من هی دلم میخواد این مسئله رو به سلیقهی غذایی هم ربط بدم ولی حس میکنم نامرتبطه در حالی که چندان هم بیارتباط نباید باشه!
به نظر من هدف موسیقی تحریک یا القای یه حس به انسانه.
پس هر نوع موسیقیی میتونه این مزیت رو داشته باشه.
بین سبک های مشهور موسیقی،موسیقی سنتی ایرانی، اصالت خودشو حفظ کرده و محتوا و مفهوم خاصی رو دنبال میکنه حتی اگه در قالب شکوه از یار باشه. چیزی که کم تر تو سبکای دیگه پیدا میشه.
و خب من کلا به این سبک بیش تر علاقه دارم.
به نظر من هدف موسیقی تحریک یا القای یه حس به انسانه.
پس هر نوع موسیقیی میتونه این مزیت رو داشته باشه.
بین سبک های مشهور موسیقی،موسیقی سنتی ایرانی، اصالت خودشو حفظ کرده و محتوا و مفهوم خاصی رو دنبال میکنه حتی اگه در قالب شکوه از یار باشه. چیزی که کم تر تو سبکای دیگه پیدا میشه.
و خب من کلا به این سبک بیش تر علاقه دارم.
بحثِ «چیزی که گوش میشنوه» هم مدنظره.
مثلا شاید یکی کلّاً به صدای تار یا تلفیقِ دف و تنبک و تنبور و اینا علاقهی چندانی نداشته باشه و ترجیح بده آهنگی گوش کنه که گیتار بیس توش شنیده بشه و بیتِ منظّم همراه با سازهایی که تو پاپ شنیده میشن یا گیتارالکتریک با اون حالتِ وحشیش رو بشنوه و نهایتِ لذّت رو میبره و چندان به محتوای شعری که خونده میشه اهمّیت نده.
چون نشنیده و نمیدونه چیه. وقتی ی آهنگ براش میزاری میگه نزار بابا میخای گریمونو دربیاری؟ ینی به طور پیش فرض مخاد با این موسیقی گریه کنه چون تصوش اینه که موسیقی ایرانی غمگینه. همین عد شناختش باعث شده که ندونه چه آهنگیو باید کی گوش کنه و واس همینم میگه موسیقی ایرانی ی موسیقی ضعیف و ناکامل و برای همه حالات و عواطف و اوقات آدم نیس.
