درسته، این موضوعی بود که دقت نکردم بهش.
اما یکی از نکات منفی شغل داروسازیِ داروخانه داری، این هست که در کشور های خارجی به خصوص آمریکای شمالی، چشم انداز خوبی نداره به هیچ وحه. الان هم اگر گوگل کنید میبینید که اکثر داروسازی های آمریکایی یا کانادایی بیکار هستند.
بیکار! البته تفاوت دیگه هم اینه که در آمریکا داروخونه ها زنجیره ای هستند، و داروساز ها استخدام میشن. یه نوعی مغازه دارِ باسواد. هرچند در این میان بازهم هستند کسانی که خودشون داروخونه باز کنن. از این رو تو آمریکای شمالی، احترامی که برای پزشک ها قائل هستند خیلی بیشتر از اونیه که برا داروساز ها قائل هستند.
آره متاسفانه منم تو یوتوب و اینا دنبال دانشجوهای داروسازی می گشتم چیزایی که که از شغلشون نشون می دادن چیزی در حد مغازه داریه! برای نجات از این وضع ادامه دادن مسیر phd و رزیدنتی های دارو به نظرم منطقی ترین راه باشه مثلن phd هایی مثل بیوشیمی بالینی یا حتی نوروساینس ادامه دادن این رشته ها با پس زمینه قوی شیمی که یه داروساز بلده زمینه های تحقیقاتی وسیعی رو براش باز می کنن و می تونه از اون شرایط مغازه داری نجات پیدا کنه! اما خب خود فرد هم باید بخواد! من زیاد شنیدم کسایی رو که اتفاقن داروسازی می خوان بخونن که یه شغل بدون استرس داشته باشن و داروخانه دار بشن!
راستش منم مسیری که انتخاب کردم بسیار شبیه مال شماست شاید حتی تخیلی تر
ولی راستش بازم همون ترس رو دارم. که شاید مشکلات و شرایط بر من چیره بشن و من راه آسونتر رو ترجیح بدم و از چیزایی که میخوام بمونم.
آره ولی خوبی که دارو داره مسیر های شغلیش هست فرض که کسی در تامین هزینه تحصیل تکمیلی و زندگی بمونه خب می تونه هم زمان بخشیش رو در داروخانه بمونه درسته پول زیادی در مقایسه با یه پزشک نیست اما کفاف یه زندگی رو بده فکر کنم
+ اینو هم اضافه کنم که داروسازی شرایط مهاجرت بهتری نسبت به پزشکی و دندانپزشکی داره
