پیشرفت تدریجی خیلی مهمه. من قبلا فکر میکردم اگه آدم میخواد موفق بشه باید از همون ابتدای مسیرش خفن باشه، باید از همون اول کارهای خارق العاده و جدید انجام بده و بی نقص باشه. اما به مرور یاد گرفتم این که آدم به مرور پیشرفت کنه، سعی کنه یواش یواش خودش و کارش رو ارتقاء بده خیلی روش عاقلانه تریه. باید تلاش کرد و ذره ذره بهتر شد.
ولی متاسفانه به ما اینو یاد ندادن هیچوقت. بهمون القا کردن که آدم خفن اونیه که سمپادی باشه، بعدش بره یه دانشگاه خوب، بعدش خوب اپلای کنه و الی آخر. در حالی که زندگی واقعی اینطوری نیست، توش فرصت اشتباه هست، و میشه اشتباهات رو جبران کرد.
پیشرفت ناگهانی مثل جرقه میمونه، سریع تموم میشه و اثرش رو از دست میده. اما progress کردن مثل یه نهاله. آروم آروم رشد میکنه تا به یه درخت بزرگ و قوی تبدیل میشه و در نهایت میوه هاش میتونه خیلیا رو بهره مند کنه.