morteza78
کاربر فعال
- ارسالها
- 21
- امتیاز
- 49
- نام مرکز سمپاد
- شهيد هاشمی نژاد 2
- شهر
- مشهد
- سال فارغ التحصیلی
- 96
دانکرک؟ دانکرک اصلا فیلم نیست! یه چیزی قبل از فیلمه، صرفا در حد یه طرحه، که اینروزها از اینمدل فیلمها زیاد شدن، از بلاکباسترهای مارول بگیر تا انیمیشنهای بفروشی که در همون مرحلهی ایده میمونن.
نولان سعی کرده توی دانکرک از وجه اصلی سینمای خودش یعنی پیچیدگی و عنصر تخیل فاصله بگیره و یه فیلم جنگی رو در یک روایت ساده و نفسگیر به نمایش بزاره، که این خیلی خوبه، اما فقط سعی کرده! اینکه در عمل موفق شده یا نه، قطعا نه! نتیجهش چیزی به جز یه فیلم بلاتکلیف نشده.
فیلم از همون اول با درگیری شروع میشه که نشونهی خوبیه که نولان میخواد از همون اول کار مخاطب رو بدون هیچ حاشیهای بفرسته تو دل ماجرا، اما کدوم ماجرا؟ یه سری سرباز میبینیم که انگار تو صف نونوایی وایسادن و انگار نه انگار که هیچ راهی جز مرگ ندارن! یه سری فرمانده هم که به افق خیره میشن و یه سری دیالوگ کلیشهای میگن و عملا هیچ فرماندهی خاصی هم انجام نمیدن. غیر از اینا کلی صحنههای بیخود و بیمورد رو هوا داریم که اصلا معلوم نیست هدف نولان از این صحنهها چیه. و یه پدر و پسر که با دهتا جلیقه نجات، میرن که چهارصدهزارنفر رو از محاصره دربیارن! یه پسر بیچاره که کلهش میخوره دیوار و جان به جان آفرین تسلیم میکنه! و کلی دیالوگهای شعاری مثل : پسرم تو نیروی هوایی بود. همهی اینا نشون میده که نولان تا جایی که خواسته فیلمشو کش داده و هر چی زور زده باز هم دانکرک شده کوتاهترین فیلمش. اگه بخوام راجع به نقصهای دانکرک حرف بزنم چهارده تا برگه آچار نیازه! اما اصلا نیازی هم نیست چون همونطور که گفتم دانکرک اصلا فیلم نیست!
در ضمن با اینکه نولان خواسته از سینمای معمول خودش فاصله بگیره اما دلش نیومده موسیقی هانس زیمر (که واقعا تو این فیلم کرکننده بود) و سبک بازی با زمانش رو حذف کنه. اصلا یه سوال: اون نازیهای نامرد، اصلا کی بودن؟ چی میخواستن اونجا؟ چجوری اینا رو محاصره کرده بودن؟ وقتی محاصرهشون کرده بودن پس چرا نابودشون نکردن؟ و یه عالمه سوال دیگه که تو فیلم بیپاسخ میمونه.
نولان سعی کرده توی دانکرک از وجه اصلی سینمای خودش یعنی پیچیدگی و عنصر تخیل فاصله بگیره و یه فیلم جنگی رو در یک روایت ساده و نفسگیر به نمایش بزاره، که این خیلی خوبه، اما فقط سعی کرده! اینکه در عمل موفق شده یا نه، قطعا نه! نتیجهش چیزی به جز یه فیلم بلاتکلیف نشده.
فیلم از همون اول با درگیری شروع میشه که نشونهی خوبیه که نولان میخواد از همون اول کار مخاطب رو بدون هیچ حاشیهای بفرسته تو دل ماجرا، اما کدوم ماجرا؟ یه سری سرباز میبینیم که انگار تو صف نونوایی وایسادن و انگار نه انگار که هیچ راهی جز مرگ ندارن! یه سری فرمانده هم که به افق خیره میشن و یه سری دیالوگ کلیشهای میگن و عملا هیچ فرماندهی خاصی هم انجام نمیدن. غیر از اینا کلی صحنههای بیخود و بیمورد رو هوا داریم که اصلا معلوم نیست هدف نولان از این صحنهها چیه. و یه پدر و پسر که با دهتا جلیقه نجات، میرن که چهارصدهزارنفر رو از محاصره دربیارن! یه پسر بیچاره که کلهش میخوره دیوار و جان به جان آفرین تسلیم میکنه! و کلی دیالوگهای شعاری مثل : پسرم تو نیروی هوایی بود. همهی اینا نشون میده که نولان تا جایی که خواسته فیلمشو کش داده و هر چی زور زده باز هم دانکرک شده کوتاهترین فیلمش. اگه بخوام راجع به نقصهای دانکرک حرف بزنم چهارده تا برگه آچار نیازه! اما اصلا نیازی هم نیست چون همونطور که گفتم دانکرک اصلا فیلم نیست!
در ضمن با اینکه نولان خواسته از سینمای معمول خودش فاصله بگیره اما دلش نیومده موسیقی هانس زیمر (که واقعا تو این فیلم کرکننده بود) و سبک بازی با زمانش رو حذف کنه. اصلا یه سوال: اون نازیهای نامرد، اصلا کی بودن؟ چی میخواستن اونجا؟ چجوری اینا رو محاصره کرده بودن؟ وقتی محاصرهشون کرده بودن پس چرا نابودشون نکردن؟ و یه عالمه سوال دیگه که تو فیلم بیپاسخ میمونه.
)
ولی خب با اینکه نمیفهمی چیه لذت می بری