دردیست غیر مردن کان را دوا نباشد
نخستین بار گفتش کز کجایی
یار با ما بی وفایی میکند
دانی که چرا سر نهان با تو نگویم
یک قصه بیش نیست غمِ عشق، وین عجب
تعریف تو از عقل همان بود که باید
دلا چندم بريزى خون ز ديده شرم دار آخر
روز هجران و شب فرقت یار آخر شد
دل من دار که در زلف شکن در شکنت
ناله جانسوز من بود آنچه او فریاد زد
یار با ماست چه حاجت که زیادت طلبیم
سهم ما از خاک وقتی مستطیلی بیش نیست
دل سر حیات اگر کماهی دانست
تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم
مانده ام سخت عجب کز چه سبب ساخت مرا
مست بگذشت و نظر بر من درویش انداخت
نه اذان،ناقوس میخواهم کلیسایت کجاست
از دوست به يادگار دردی دارم
میروی اما خودت هم خوب میدانی عزیز
