ای مردمان ای مردمان از من نیاید مردمی
من به گوش خود از دهانش دوش
سخت میگیری به من با این همه از دست تو
هزار چاره بکردم که همعنان تو گردم
یک چند به کودکی به استاد شدیم
مزن به نقش خود گمان ز سرگذشت این و آن
نالم ز رخش دائم ،دائم ز رخش نالم
راست خواهی نه حلال است که پنهان دارند
یک شمع از این مجلس صد شمع بگیراند
از دست رستخیز حوادث کجا رویم؟
تو اگر مستعد نوحه و آهی چه به من
هیچ مرغ دلی از حلقهٔ زلف تو نجست
یک روز به شیدایی در زلف تو آویزم
من و انکار شراب! این چه حکایت باشد؟
دوش چه خوردهای دلا؟ راست بگو نهان مکن
نه مرا حسرت جاه است و نه اندیشه مال
یادش آمد که بر آن اوج سپهر
تو عمر خواه و صبوری که چرخ شعبده باز
در این درگه که گه گه کَه کُه و کُه کَه شود ناگه
همیشه من دویدهام به سوی مسلخ غبار
