• اگر سمپادی هستی همین الان عضو شو :

    ثبت نام عضویت

آباد سازی میهن،یا خدمت به فرنگی ها!؟

بعنوان یک فارغ التحصیل سمپادی موفق،نیروی جوان و نخبه،درصورت وجود هردو راه،کدام را انتخاب میکنید؟


  • رای‌دهندگان
    76
وضعیت
موضوع بسته شده است.

Aliovski

کاربر حرفه‌ای
ارسال‌ها
359
امتیاز
3,721
نام مرکز سمپاد
علامه حلی
شهر
تهران
سال فارغ التحصیلی
1401
دانشگاه
صنعتی شریف
رشته دانشگاه
مهندسی برق
میدونم سوال خیلی کُلیه و به این سادگی ها نمیشه دربارش نظر داد،ولیکن برای منی که دوکتاب واقعا تاثیر گذار《نشت نشا》 و 《جامعه شناسی نخبه کشی》رو مطالعه کردم،این سوال پیش میاد که شما چیکار میکنید؟
 
شما در نظرخواهی نوشتید "در صورت وجود هر دو راه" پس یعنی من توانایی ساختن دوباره ایران رو به تنهایی دارم. خب اگه واقعا همچین چیزی باشه معلومه که میمونم و ایران رو میسازم. ولی در واقع همه باید تن بدیم چون تو این دوره زمونه ایران اینقدر وضعش خرابه که هرکس به تنهایی فقط میتونه کمک خیلی کوچیکی بکنه و در غیر این صورت افراد زیادی باید دست به دست هم بدن تا ایران آباد شه. یعنی اینکه فقط من بمونم و تلاش کنم نه برای خودم فایده دارد و نه برای کشورم فایده ی چندانی!
یعنی باید همه کمک کنن. ولی اگه نیازی به وجود همه نبود، بله من میموندم و آباد می کردم.(هرچند فعلا قصد رفتن هم ندارم:-")
 
به عنوان کسی که با انتخاب راه اول خودشو اینده شو نابود کرد، و الان پیگیر راه دومه، میگم عبرت بگیر و اشتباه دیگران رو تکرار نکن هیچوقت
ساختن ایران نه تنها با یه نفر، بلکه با کل نخبگان هم میسر نمیشه
فقط وقتی که عوام بخوان این اتفاق رخ میده که اونم "من چنین چیزی نمیبینم درشون حالا حالاها"

نکته ی بعدی هم اینه که، هیچ کشوری یک شبه از 0 نرسیده به 100. ایران حتی اگر روی ریل درست هم قرار بگیره، باید چندین مرحله طی کنه تا تازه برسه به جایی که کشورهای شمال امریکا و غرب و شمال اروپا الان هستن و این احتمالا به عمر ما قد نمیده(که تازه برسیم به امروز اونا، نه فرداشون).

سفر به کشورهای پیشرفته، یکجور سفر به اینده حساب میشه واسه ماها
 
به عنوان کسی که با انتخاب راه اول خودشو اینده شو نابود کرد، و الان پیگیر راه دومه، میگم عبرت بگیر و اشتباه دیگران رو تکرار نکن هیچوقت
ساختن ایران نه تنها با یه نفر، بلکه با کل نخبگان هم میسر نمیشه
فقط وقتی که عوام بخوان این اتفاق رخ میده که اونم "من چنین چیزی نمیبینم درشون حالا حالاها"

نکته ی بعدی هم اینه که، هیچ کشوری یک شبه از 0 نرسیده به 100. ایران حتی اگر روی ریل درست هم قرار بگیره، باید چندین مرحله طی کنه تا تازه برسه به جایی که کشورهای شمال امریکا و غرب و شمال اروپا الان هستن و این احتمالا به عمر ما قد نمیده(که تازه برسیم به امروز اونا، نه فرداشون).

سفر به کشورهای پیشرفته، یکجور سفر به اینده حساب میشه واسه ماها
پس کِی و کی ایرانو توی مسیر درست بهبود و پیشرفت قراربده؟
 
به نظر من اول باید اونایی که بیشتر روی کار هستن مثل رییس جمهور و ... یه تکونی بدن تا مردم هم تصمیم بگیرن دست به دست هم بدن ولی تو این وضعیت از دست مردم کار خیلی بزرگی بر نمیاد.
و یه چیز دیگه هم اینه که اینقدر نباید نا امید باشیم. اگه هرکس از خودش شروع کنه به هر حال کم کم ایران تغییر می کنه. ولی حالا که همه ی تخبگان دارن میرن و اون هایی هم که تو سیاستن کاری نمی کنن،از مردم چی برمیاد واقعا؟
هرچند مردم هم نباید ناامید شن و حداقل اگه نمیتونن باعث آبادی ایران باشن،باعث آبادی زندگی و محله خودشون بشن.
 
پس کِی و کی ایرانو توی مسیر درست بهبود و پیشرفت قراربده؟

یکسری افراد که حاضرند خودشون رو قربانی این هدف کنند.
از نظر من دوران ناسیونالیسم گذشته و نسلهای بعدی شاید این چیزا حتی براشون عجیب باشه. یه زمانی هم اجداد ما روی عشیره و دهات و شهر خودشون تعصب داشتن. کم کم شهرهای بزرگتر و کشورها پدید اومدن. و حالا دهکده ی جهانی داره شکل میگیره و این افکار میهن پرستانه هم کم کم رنگ خواهد باخت.(الان بری کانادا، از همه جای دنیا توش هستن ولی خودشون رو کانادایی میدونن. یا توی تهران خودمون. یه روز کل دنیا این شکلی میشه و اونروز دور نیست).
 
یکسری افراد که حاضرند خودشون رو قربانی این هدف کنند.
ولی همه ی ما وطیفه داریم در برابر وطنمون. نمیتونیم بذاریم فقط یه سری افراد خودشون رو قربانی کنن و باز هم اتفاق بزرگی رخ نده(چون اون یه سری افراد همونطور که قبلش گفتم فقط کمک کوچکی میتونن بکنن. تغییر باید تغییر اساسی باشه)
 
به نظر من اول باید اونایی که بیشتر روی کار هستن مثل رییس جمهور و ... یه تکونی بدن تا مردم هم تصمیم بگیرن دست به دست هم بدن ولی تو این وضعیت از دست مردم کار خیلی بزرگی بر نمیاد.
و یه چیز دیگه هم اینه که اینقدر نباید نا امید باشیم. اگه هرکس از خودش شروع کنه به هر حال کم کم ایران تغییر می کنه. ولی حالا که همه ی تخبگان دارن میرن و اون هایی هم که تو سیاستن کاری نمی کنن،از مردم چی برمیاد واقعا؟
هرچند مردم هم نباید ناامید شن و حداقل اگه نمیتونن باعث آبادی ایران باشن،باعث آبادی زندگی و محله خودشون بشن.
من با این حرفت که اونایی که روی کار هستن یه تکونی بدن موافق نیستم
اونا مگه کین؟! غیر از خود این مردم که فقط به یه جایگاهی رسیدن؟! همه نه ولی آدما وقتی به میز مدیریتی میرسن حب مال و جایگاه میگیرتشون، این ذات آدمیه و کنترلش خیلی خیلی سخت
خب کی میتونه اونا رو کنترل کنه؟! کسی غیر از خود این مردم؟!
خدا هم گفته تا قومی خودش نخواد تغییر کنه تغییری توش ایجاد نمیشه، یعنی مهمتر از اون کسایی که کار ملت دستشونه خود ملت هستن که یه حرکتی بزنند و درخواست تغییر بدن تا اونا هم یه تغییری ایجاد کنند
من انتخاب کردم اگر بتونم ایران میمونم

همینجام همین نزدیک
اینجا حاضر توو صحنه
توو اتفاق توو دره آماده تره قبل
اگر کسایی که میتونن یا حتی توهم تونستن دارن، بذارن برن، خب از فضا باید بیان و اینجا رو تغییر بدن و درست کنن؟!
برای حسن ختام
کشور بده ، دولت بده
دوست داره بگه و به کسی مهلت نده
بهش میگی صبح پاشو میگه خُب سختمه
بعد میخواد کُلاشو دید ببینه تووش کفتر هه
 
من با این حرفت که اونایی که روی کار هستن یه تکونی بدن موافق نیستم
اونا مگه کین؟! غیر از خود این مردم که فقط به یه جایگاهی رسیدن؟! همه نه ولی آدما وقتی به میز مدیریتی میرسن حب مال و جایگاه میگیرتشون، این ذات آدمیه و کنترلش خیلی خیلی سخت
حرفتون رو کاملا قبول دارم ولی خداییش، ببینین نصف چیزای ایران دست این آدماس. به هر حال یه آدم مثل اونا بیشتر از یه آدم مثل من میتونه به جامعه کمک کنه. هرچند تا مردم نخوان و تلاش نکنن باز چیزی پیش نمیره
 
یکسری افراد که حاضرند خودشون رو قربانی این هدف کنند.
از نظر من دوران ناسیونالیسم گذشته و نسلهای بعدی شاید این چیزا حتی براشون عجیب باشه. یه زمانی هم اجداد ما روی عشیره و دهات و شهر خودشون تعصب داشتن. کم کم شهرهای بزرگتر و کشورها پدید اومدن. و حالا دهکده ی جهانی داره شکل میگیره و این افکار میهن پرستانه هم کم کم رنگ خواهد باخت.(الان بری کانادا، از همه جای دنیا توش هستن ولی خودشون رو کانادایی میدونن. یا توی تهران خودمون. یه روز کل دنیا این شکلی میشه و اونروز دور نیست).
حرفت تا حددی درسته و تا حددی هم نامردی و بی وجدانی هست ... این حرفت وقتی معنا داره و میشه گفت که کاملا درسته که پول،زمان و امکانات کشورت که از بودجه و سرمایه همه مردم(مخصوصا قشر ضعیف و فقیر ، چون درسته مال همه هست ولی برای قشر مرفه اونقدر اهمیت نداره ولی برای دهکهای پایین خیلی مهمه همین بودجه ها) هست برات هزینه نشده باشه... مخصوصا ماهایی که تو بهترین مدارس ایران و از بودجه دولتی تحصیل کردیم ... و سوالی که مطرحه اینه که برفرض پول رو بشه جبران کرد ولی زمان و امکانات رو که نمیشه با هیچ پولی جبران کرد!

پس قضیه صرف تعصب داشتن نیست!!!
 
وضعیت
موضوع بسته شده است.
Back
بالا