اگه یکی باهام درد و دل کنه یا جلوم گریه کنه احساس میکنم بهتره دلداریش ندم و چندان کاریش نداشته باشم.
چرا باید صرفا چون اتفاقات زندگیش رو بهم گفته و یا در اون لحظه گریه میکنه، من احساس کنم اون ضعیفه و نیاز به ترحم و دلداری و دلسوزی و بغل کسی داره؟
سال های نوجوانی اصلا هم اونطوری که بعضی از جوان ها و بزرگتر ها ازش به عنوان بهترین سال های عمرشون یاد میکنن نیستن. بلکه بسیار افتضاح و طوری هستن که تموم شدنشون و ورود به مرحله بعدی از زندگی به شدت باعث خوشحالی میشه.