مشاوره انتخاب رشته دبیرستان (متوسطه)

[حلزون]

شد اگه بری تجربی هم میشه یه کم راحت تر از انسانی رفت روان هم یه پایه ی زیستی پیدا می کنی.
سه سال زیست و ازین چیزا می خونی
فلسفه و روان دبیرستان نمی خونی (و چه بهتر که مغرت به کتاب فلسفه و روان دبیرستان آلوده نمیشه)
برچسب تجربی می خوره روت.
و از این قبیل خاله زنک بازیا.

واقعا فلسفه و روان دبیرستان آلوده نیست جامعه شناسیش فقط آلوده ست

 

[moonelin]

خواش میکنم لطفا بخونید این متنو:
(ببخشید که طولانی مینویسم)من اسمام ۱۵ سالمه از مشهد و خب مسلما نهمم و امسال انتخاب رشته دارم.فرزانگان ۲ هم هستم
برای انتخاب رشته روحیه من اصلا با تجربی سازگار نیست یعنی اگه یه نفر جلوم غش کنه هم باید به اون آب قند بدن هم به من!! و نمیتونم به گرایش هایی که آدم هارو خونی مالی میکنن (مثل دندونپزشکی و جراحی و...) برم و کلا از آسیب زدن به بدن آدم ها هر چند برای خوب کردن وضعیت جسمیشون باشه(مثل تزریقات و آمپول زدن و...) بدم میاد و واقعا بهم میریزم و شب خوابم نمیبره/: در مجموع اصلاااا از تجربی خوشم نمیاد و واقعا تحملش رو هم ندارم
درباره ریاضی عمران و معماری رو دوست دارم. اما همونطور که میدونید خیلی از دانشگاه ها دیگه دختر رو برای عمران نمیپذیرن و برای معماری هم همش باید توی ساختمون با آقایون باشی(که تربیت خونوادگیم این موضوع رو رد میکنه و خودم هم دوست ندارم با آقایون سر و کله بزنم هر چند که استثنا داریم) و غیر از اینا اصلا بازار کار نداره واسه خانوما. خودم مورد های زیادی(حتی آقا)دور و برم دارم که در رشته های ریاضی فوق لیسانسن اما شغلی ندارن و بیکارن
میمونه انسانی(my love):رشته ای که من خیلی موافقشم انسانیه.عاشق ادبیات و شعرم.تحلیلگر خوبی ام و حفظیاتم خوبه(البته الان چون درس های تخصصی خیلی روم فشار میارن نمیتونه خیلی به عمومیام برسم و نمره هام خیلی هم عالی نمیشه).فقط عربیم ضعیفه اما اونم از بابام که کمک میگیرم میتونم یکم بفهممش.اگه بتونم برم انسانی بدون شک روانشناسی رو انتخاب میکنم چون خیلی دوست دارم به انسان ها کمک کنم و حالشون رو خوب کنم( اما نه به وسیله رشته تجربی)
اما مشکل من اینه:
مامانم به شدت مخالفه با ریاضی و انسانی و میگه فقط تجربی.البته کلا انسانی رو رشته محسوب نمیکنه.یعنی وقتی باهاش صحبت میکنم کلی دلیل میاره که ریاضی خوب نیست واست(البته دلیلاش رو قبول دارم)وبعد میگه پس تنها گزینه ای که داری تجربی هست.اصلا انگااار نه انگااار که انسانی هم رشته اس.یه بار اول سال به مامانم گفتم من در کنار معماری و عمران روانشناسی رو هم خیلی دوست دارم.چشمتون روز بعد نبینه چنان باهام دعوا کرد که دیگه تا الان که امتحانای ترم اوله دیگه جرئت نکردم اسم انسانی رو بیارم.همون روز کلی باهام دعوا کرد که اصلا برو روانشناس شو و دعوا های زن و شوهرارو صاف کن و........
و یه چیز دیگه که رشته مامانم انسانی بوده!!!!!!! اما چون توش موفق نشده فکر میکنه دیگه منم موفق نمیشم
به هر حال مامانم بهم گفت حق نداری تا آخر سال تحصیلی باهام درباره رشته صحبت کنی و تا اون موقع باید همه درس هات رو خوب بخونی و همه رو ۲۰ بگیری بعد آخر سال دعواهامون رو بکنیم و بعد انتخاب رشته کنی. با این حال خود مامانم همش جلوی همه میگه دختر فلانی دکتره کلی پولداره و... یا مثلا وقتی یه نفر بر اثر سرطان فوت میکنه میگه ایشالا شما دکترای آینده یک داروی خوب برای درمان سرطان درست میکنین تا مردم از این حالت در بیان . و من هر روز بیش تر زجر میکشم و الان دیگه هر شب دارم با گریه میخوابم و مثل افسرده ها شدم
تو رو خدا کمکم کنید چطور همون آخر سال مامانمو متقاعد کنم(در ضمن اگه به کسی حتی یه مشاور بگم که در این باره واسطه بشه و با مامانم صحبت کنه مامانم خیلی دعوام میکنه و بعد بدتر رفتار میکنه در این موضوع.کلا اخلاق های خاصی داره)

حالا من کاری با انتخاب رشته ت ندارم ایشالا که درست ترین مسیر رو پیدا کنی ، اما یکم دیدتو به عمران و معماری هم تصحیح کنی بد نیست دخترم

 

[Asma82.r]

این شد که از هر سه رشته میشه روانشناسی رفت و سخت ترین راهش انسانیه چون متقاضی برای دانشگاه های تهران توی رشته ی انسانی خییلی زیاده و زیرِ دویست روزانه قبول میشن معمولا .
ریاضی هر چند ظرفیت پایینی داره اما به علت متقاضی کم با یه رتبه ی معمولی میتونی دانشگاهای تهران قبول شی ، و معقول ترینش تجربیه که ظرفیت و متقاضی در حد متعادلی نسبت به هم وجود دارن (فکر کنم) و اینکه روان شناسی پایه ی زیست شناسی خوبی هم‌ میخواد که جز از تجربی میسر نیست

آخه من چرا باید سه سال درسایی رو که بهشون علاقه ندارم اصن رو بخونم؟ در ضمن چون یک علاقه کنی به زیست دارم مطالعه درباره زیستم بد نیست و در مجموع زیستم خوبه و بابت اون مشکلی نیست.و آخر اینکه چون انسانی رشته ایه که باید خیلی خوب باشی توش تا در کنار علاقه درامد زایی هم بکنی توش اگه ایشالا برم انسانی سعی میکنم جزو بهتریناش باشم تا به همه نشون بدم من میتووونممم

 

[Asma82.r]

شد اگه بری تجربی هم میشه یه کم راحت تر از انسانی رفت روان هم یه پایه ی زیستی پیدا می کنی.
سه سال زیست و ازین چیزا می خونی
فلسفه و روان دبیرستان نمی خونی (و چه بهتر که مغرت به کتاب فلسفه و روان دبیرستان آلوده نمیشه)
برچسب تجربی می خوره روت.
و از این قبیل خاله زنک بازیا.

مگه فلسفه و روان دبیرستان چشه؟ میشه اطلاعات بدین

 

[Asma82.r]

واقعا فلسفه و روان دبیرستان آلوده نیست جامعه شناسیش فقط آلوده ست

ای بابا مگه جامعه شناسیش چشه؟ تو روخدا اطلاعات بدین بهم

 

[Reyhuneeeh]

خواش میکنم لطفا بخونید این متنو:
(ببخشید که طولانی مینویسم)من اسمام ۱۵ سالمه از مشهد و خب مسلما نهمم و امسال انتخاب رشته دارم.فرزانگان ۲ هم هستم
برای انتخاب رشته روحیه من اصلا با تجربی سازگار نیست یعنی اگه یه نفر جلوم غش کنه هم باید به اون آب قند بدن هم به من!! و نمیتونم به گرایش هایی که آدم هارو خونی مالی میکنن (مثل دندونپزشکی و جراحی و...) برم و کلا از آسیب زدن به بدن آدم ها هر چند برای خوب کردن وضعیت جسمیشون باشه(مثل تزریقات و آمپول زدن و...) بدم میاد و واقعا بهم میریزم و شب خوابم نمیبره/: در مجموع اصلاااا از تجربی خوشم نمیاد و واقعا تحملش رو هم ندارم
درباره ریاضی عمران و معماری رو دوست دارم. اما همونطور که میدونید خیلی از دانشگاه ها دیگه دختر رو برای عمران نمیپذیرن و برای معماری هم همش باید توی ساختمون با آقایون باشی(که تربیت خونوادگیم این موضوع رو رد میکنه و خودم هم دوست ندارم با آقایون سر و کله بزنم هر چند که استثنا داریم) و غیر از اینا اصلا بازار کار نداره واسه خانوما. خودم مورد های زیادی(حتی آقا)دور و برم دارم که در رشته های ریاضی فوق لیسانسن اما شغلی ندارن و بیکارن
میمونه انسانی(my love):رشته ای که من خیلی موافقشم انسانیه.عاشق ادبیات و شعرم.تحلیلگر خوبی ام و حفظیاتم خوبه(البته الان چون درس های تخصصی خیلی روم فشار میارن نمیتونه خیلی به عمومیام برسم و نمره هام خیلی هم عالی نمیشه).فقط عربیم ضعیفه اما اونم از بابام که کمک میگیرم میتونم یکم بفهممش.اگه بتونم برم انسانی بدون شک روانشناسی رو انتخاب میکنم چون خیلی دوست دارم به انسان ها کمک کنم و حالشون رو خوب کنم( اما نه به وسیله رشته تجربی)
اما مشکل من اینه:
مامانم به شدت مخالفه با ریاضی و انسانی و میگه فقط تجربی.البته کلا انسانی رو رشته محسوب نمیکنه.یعنی وقتی باهاش صحبت میکنم کلی دلیل میاره که ریاضی خوب نیست واست(البته دلیلاش رو قبول دارم)وبعد میگه پس تنها گزینه ای که داری تجربی هست.اصلا انگااار نه انگااار که انسانی هم رشته اس.یه بار اول سال به مامانم گفتم من در کنار معماری و عمران روانشناسی رو هم خیلی دوست دارم.چشمتون روز بعد نبینه چنان باهام دعوا کرد که دیگه تا الان که امتحانای ترم اوله دیگه جرئت نکردم اسم انسانی رو بیارم.همون روز کلی باهام دعوا کرد که اصلا برو روانشناس شو و دعوا های زن و شوهرارو صاف کن و........
و یه چیز دیگه که رشته مامانم انسانی بوده!!!!!!! اما چون توش موفق نشده فکر میکنه دیگه منم موفق نمیشم
به هر حال مامانم بهم گفت حق نداری تا آخر سال تحصیلی باهام درباره رشته صحبت کنی و تا اون موقع باید همه درس هات رو خوب بخونی و همه رو ۲۰ بگیری بعد آخر سال دعواهامون رو بکنیم و بعد انتخاب رشته کنی. با این حال خود مامانم همش جلوی همه میگه دختر فلانی دکتره کلی پولداره و... یا مثلا وقتی یه نفر بر اثر سرطان فوت میکنه میگه ایشالا شما دکترای آینده یک داروی خوب برای درمان سرطان درست میکنین تا مردم از این حالت در بیان . و من هر روز بیش تر زجر میکشم و الان دیگه هر شب دارم با گریه میخوابم و مثل افسرده ها شدم
تو رو خدا کمکم کنید چطور همون آخر سال مامانمو متقاعد کنم(در ضمن اگه به کسی حتی یه مشاور بگم که در این باره واسطه بشه و با مامانم صحبت کنه مامانم خیلی دعوام میکنه و بعد بدتر رفتار میکنه در این موضوع.کلا اخلاق های خاصی داره)

ببین دوست عزیز این آینده توئه ن بقیه بس خوب فکر کن و تصمیمی بگیر ک سالهای بعد زندگیت بشیمون نشی و مجبور به انتخاب رشته دوباره و تغییر رشته نشی منم سال بیش میخواستم برم ریاضی و مامان و بابام ب شدت مخالف بودن ولی متقاعدشون کردم هرچند ک هنوزم راضی نیستن ولی خب این آینده ی مائه ن سکویی برای رسیدن به آرزوهایی ک مامانو باباهامون به نرسیدن!!!

 

[>____<]

خواش میکنم لطفا بخونید این متنو:
(ببخشید که طولانی مینویسم)من اسمام ۱۵ سالمه از مشهد و خب مسلما نهمم و امسال انتخاب رشته دارم.فرزانگان ۲ هم هستم
برای انتخاب رشته روحیه من اصلا با تجربی سازگار نیست یعنی اگه یه نفر جلوم غش کنه هم باید به اون آب قند بدن هم به من!! و نمیتونم به گرایش هایی که آدم هارو خونی مالی میکنن (مثل دندونپزشکی و جراحی و...) برم و کلا از آسیب زدن به بدن آدم ها هر چند برای خوب کردن وضعیت جسمیشون باشه(مثل تزریقات و آمپول زدن و...) بدم میاد و واقعا بهم میریزم و شب خوابم نمیبره/: در مجموع اصلاااا از تجربی خوشم نمیاد و واقعا تحملش رو هم ندارم
درباره ریاضی عمران و معماری رو دوست دارم. اما همونطور که میدونید خیلی از دانشگاه ها دیگه دختر رو برای عمران نمیپذیرن و برای معماری هم همش باید توی ساختمون با آقایون باشی(که تربیت خونوادگیم این موضوع رو رد میکنه و خودم هم دوست ندارم با آقایون سر و کله بزنم هر چند که استثنا داریم) و غیر از اینا اصلا بازار کار نداره واسه خانوما. خودم مورد های زیادی(حتی آقا)دور و برم دارم که در رشته های ریاضی فوق لیسانسن اما شغلی ندارن و بیکارن
میمونه انسانی(my love):رشته ای که من خیلی موافقشم انسانیه.عاشق ادبیات و شعرم.تحلیلگر خوبی ام و حفظیاتم خوبه(البته الان چون درس های تخصصی خیلی روم فشار میارن نمیتونه خیلی به عمومیام برسم و نمره هام خیلی هم عالی نمیشه).فقط عربیم ضعیفه اما اونم از بابام که کمک میگیرم میتونم یکم بفهممش.اگه بتونم برم انسانی بدون شک روانشناسی رو انتخاب میکنم چون خیلی دوست دارم به انسان ها کمک کنم و حالشون رو خوب کنم( اما نه به وسیله رشته تجربی)
اما مشکل من اینه:
مامانم به شدت مخالفه با ریاضی و انسانی و میگه فقط تجربی.البته کلا انسانی رو رشته محسوب نمیکنه.یعنی وقتی باهاش صحبت میکنم کلی دلیل میاره که ریاضی خوب نیست واست(البته دلیلاش رو قبول دارم)وبعد میگه پس تنها گزینه ای که داری تجربی هست.اصلا انگااار نه انگااار که انسانی هم رشته اس.یه بار اول سال به مامانم گفتم من در کنار معماری و عمران روانشناسی رو هم خیلی دوست دارم.چشمتون روز بعد نبینه چنان باهام دعوا کرد که دیگه تا الان که امتحانای ترم اوله دیگه جرئت نکردم اسم انسانی رو بیارم.همون روز کلی باهام دعوا کرد که اصلا برو روانشناس شو و دعوا های زن و شوهرارو صاف کن و........
و یه چیز دیگه که رشته مامانم انسانی بوده!!!!!!! اما چون توش موفق نشده فکر میکنه دیگه منم موفق نمیشم
به هر حال مامانم بهم گفت حق نداری تا آخر سال تحصیلی باهام درباره رشته صحبت کنی و تا اون موقع باید همه درس هات رو خوب بخونی و همه رو ۲۰ بگیری بعد آخر سال دعواهامون رو بکنیم و بعد انتخاب رشته کنی. با این حال خود مامانم همش جلوی همه میگه دختر فلانی دکتره کلی پولداره و... یا مثلا وقتی یه نفر بر اثر سرطان فوت میکنه میگه ایشالا شما دکترای آینده یک داروی خوب برای درمان سرطان درست میکنین تا مردم از این حالت در بیان . و من هر روز بیش تر زجر میکشم و الان دیگه هر شب دارم با گریه میخوابم و مثل افسرده ها شدم
تو رو خدا کمکم کنید چطور همون آخر سال مامانمو متقاعد کنم(در ضمن اگه به کسی حتی یه مشاور بگم که در این باره واسطه بشه و با مامانم صحبت کنه مامانم خیلی دعوام میکنه و بعد بدتر رفتار میکنه در این موضوع.کلا اخلاق های خاصی داره)

تو نباید بذاری طرز تفکر بسته اطرافیانت رو آینده ات تاثیر بذاره
اگه اینقدر از تجربی بیزاری خب اصلا عقلانی نیست بری
میتونی از بزرگای فامیل هم برای متقاعد کردن مامانت کمک بگیری

 

[زار]

سلام خوبین؟
قبلنم گفتم اما حالا مشکل خیلی جدی شده...یکی از همکلاسیام ب موسیقی و آهنگسازی علاقه داره،خیلی زیاد.خانوادش اما ب شدت مخالفن و میگن باید تو دبیرستان خودمون تجربی بخونه.اینجا هنرستان موسیقی و اینا نداره و اکثر کسایی ک جدی کنکور هنر میخوان بدن میرن گرافیک
اما این خودش میگ تو مدرسه عادی بره تجربی اما واسه کنکور هنر بخونه و همزمان کلاس موسیقی بره،چون جو هنرستان های اینجا خیلی خوب نیستو اکثرا بدون هدف رفتن و خلاصه هدفشون درس خوندن نیست...تدریس هاهم خوب انجام نمیشه انگار
اینم در نظر بگیرین ک دوستم تاحالا کوچکترین آموزشی واسه موسیقی ندیده بازم بخاطر مخالفت خانوادش...داداششم نذاشتن بره سمت علاقشو الان3ساله پشت کنکوره
دیگ اینک پیش مشاورم رفتن اما اونم طرف خانوادشو گرفته و گفته این چیزا آینده نداره...مشاور مدرسمونم همینارو بش میگ...درکل حامی مهمی نداره
خیلیم باهاش حرف زدیم ک این تصمیمش الکی نباشه اما خیلی جدی بهش فکر کرده و انگیزه رو داره،استعدادو نمیدونم!
حالا شما بگین چطوری خانوادشو راضی کنه و اینک روشی ک انتخاب کرده واسه کنکورو اینا درسته؟خواهش میکنم اگ تجربه یا پیشنهادی دارین دریغ نکنین بحث آینده ی آدمه
ممنونم و خیلی ببخشید ک انقد طولانی شد باید همه چیزو میگفتم سوال دیگه ای هم داشتید بگید
سعی کردم تاپیک مرتبط باشه

 

[Detective SHERLOCK]

یه چیزی بگم به دوستتون بگید
واسه کنکور هنر لازم نیست که برن هنرستان و اینو بدونن که تو هنرستان سطح تدریس با کنکور ممکنه تطابق نکنه و بله راهش درسته و میتونه دیپلم تجربی بگیره و کنکور هنر بده
بعدشم حالا همون تجربی رو بخونن کنارش هنر رو هم بخونن تو دوره دوم .اگه واقعا علاقه ای باشه آدم تو هر رشته ای موفق میشه و آینده داره و اگه خانوادهش هم ببینن که واقعا میخواد باهاش راه میان ایشالا

 

[زار]

بله میدونم مشکل راضی کردن خانوادشه