من تنها رمانی که خوندم "یاسمین" از م.مودب پور بود...
بعد از اون اصلا دلم نمیخواد رمان ایرانی بخونم...!
البته میدونم یه کتاب ملاک نیست ولی تعریف بقیه رمانهاشو مثل گندم شنیدم که آخرش چه :-&میشه
این خب نظر شخصیم بود شاید رمان خوبم باشه ولی کمن...
نمیخوام به کسی توهین کنم.اما میتونم بگم حداقل40درصد افرادی که میگن این کتابا بدوفلانو چرته بازم میخوننش!اما پیش بقیه دارن جوری حرف میزنن که بدشون میادو اینا!
درسته تخیلی هستواینا اما بازم میشه ازش نکاتی رو یاد گرفت!میشه فهمید که غرور بیش از اندازه و خودخواهی چه مشکلاتی داره!
من یه مدت زیاد میخوندم و الانم پشیمونم
چه اقایی هستن که خودشونم کتاب مینویسن باهاشون صحبت میکردم میگفت این کتابا رو مینویسن تا روی فکر مردم تاثیر منفی بزارن
واقعا هم همینطوره
توصیه::اگه میخونید نخونید خواهشا
و اینکه بنظرم رمان های خارجی خیلی بهتره...ما رمان های ایرانی عارفانه خیلی خوبی داریم
من یه مدت زیاد میخوندم و الانم پشیمونم
چه اقایی هستن که خودشونم کتاب مینویسن باهاشون صحبت میکردم میگفت این کتابا رو مینویسن تا روی فکر مردم تاثیر منفی بزارن
نمیشه که نظر کلی داد در مورد کلیت رمان ای ایرانی.مثلن یه سری رمان ها هستن ک تحت تاثیر رمان نویسی غرب قرار گرفتن و خب مسلمه که نمیتونن به جذابیت اونها برسن در نتیجه کتاب رمانشون به آب گرفته میشه.نظیرش همین کتابای مسخره سایت 98ایا.واقعن رمان های بی محتوا مسخره و بی فایده ایه و صرفن یه چیزیه برا دور ریختن زمان.همه از یه شاکله کلی پیروی میکنن که یه دختر شیطون عاشق یه پسر خوش تیپه مو بوره چش عسلی میشه که بوی عطرش دختر رو گس میکنه و ... .البته داریم رمان های عاشقانه خوب ولی من اینو مثال زدم.
اما خب اینم که بگیم کلن رمانای ایررانی بدرد نمیخورن و یا حتی به قول دوتا بالاتر همشونو نوشتن که رو مخمون تاثیر بذارن رو دیگه یکم نامردیه.داریم رمانای خوبی که چاپشون از مرز صدتا هم گذشته خب این دیگه ینی اقبال عمومی.
کلن ایرانیا یه لمِ خاصی دارن اگه اون لم رو نویسنده بش واقف باشه یه رمان خوب از کار در میاد.
رمان هاي ايراني فوق العاده اي وجود دارن كه واقعا ارزش خوندن رو دارن مثلا: پدرآن دييگري از پرينوش صنيعي. كه عاشقانه نيست
اما رمان هاي عاشقانه ايراني :
ببينيد آدم كه قرار نيست حتما چيزي بخونه كه مفيده مثلا كتاب دالان بهش نازي صفوي يه رمان عاشقانه س اما نكات عبرت آموز زيادي رو داره
راجع به رمان هاي م.مودب پور : من تقريبا همه شون رو خوندم درسته زياد پرمحتوا نيستن اما وقتي آدم دلش ميگيره و بغض ميكنه با شنيدن يه آهنگ يا خوندن همچين كتابايي ميتونه يه كم آروم بشه
98ia : من چند تا رمان هم از اين سايت خوندمو اون چيزي كه من متوجه شدم اين بود كه تو بيشترشون رو مسائلي زوم شده بود كه نميشه تو رمان هاي چاپ شده به اونا اشاره كرد . درضمن اونايي كه منخوندم يه تيپ دارن كه دو نفر از هم خوششون نمياد بعد كه بدون ازدواج ميرن تو يه خونه از هم خوش شون مياد
حرف من اينه: من رمان هاي عاشقانه و غير عاشقانه ايراني و غير ايراني خوندم. نبايد دوستان بگن كه رمان هاي ايراني چرت هستن.رمان غرور و تصب بهترين رماني بوده كه من خوندم اما دالان بهشت هم به واقعيت هاي اجتماعي كه من توش زندگي ميكنم نزديك تر بوده. خلاصه اين كه هيچ رماني چرت نيست و هر رماني ارزش يه بار خوندن رو داره حتي عاشقانه هاي ايراني
خب من يه رمان ايراني خوندم به نام الهه شرقي...
بعدش كه بهش فك كردم ديدم داستان بسيار غيرواقعي بود.هيچ نكته اي نداشت كه با زندگي واقعي مردم ايران جور باشه.و تو داستان هيچ چيز قابل تامل نداشت.يه داستان غيرواقعي و تا حدودي مزخرف بود.
البته من چندان كتاب ايراني نميخونم ولي از كتابا و نويسنده هاي ايراني به نظرم هوشنگ مرادي كرماني واقعا خوبه و كتاب خمرش.
ولي ب نظرم رماناي عاشقانه ايراني واقعا مزخرفن
