من تنها رمانی که خوندم "یاسمین" از م.مودب پور بود...
بعد از اون اصلا دلم نمیخواد رمان ایرانی بخونم...!
البته میدونم یه کتاب ملاک نیست ولی تعریف بقیه رمانهاشو مثل گندم شنیدم که آخرش چه :-&میشه
این خب نظر شخصیم بود شاید رمان خوبم باشه ولی کمن...
نمیخوام به کسی توهین کنم.اما میتونم بگم حداقل40درصد افرادی که میگن این کتابا بدوفلانو چرته بازم میخوننش!اما پیش بقیه دارن جوری حرف میزنن که بدشون میادو اینا!
درسته تخیلی هستواینا اما بازم میشه ازش نکاتی رو یاد گرفت!میشه فهمید که غرور بیش از اندازه و خودخواهی چه مشکلاتی داره!
من یه مدت زیاد میخوندم و الانم پشیمونم
چه اقایی هستن که خودشونم کتاب مینویسن باهاشون صحبت میکردم میگفت این کتابا رو مینویسن تا روی فکر مردم تاثیر منفی بزارن
واقعا هم همینطوره
توصیه::اگه میخونید نخونید خواهشا
و اینکه بنظرم رمان های خارجی خیلی بهتره...ما رمان های ایرانی عارفانه خیلی خوبی داریم
من یه مدت زیاد میخوندم و الانم پشیمونم
چه اقایی هستن که خودشونم کتاب مینویسن باهاشون صحبت میکردم میگفت این کتابا رو مینویسن تا روی فکر مردم تاثیر منفی بزارن
نمیشه که نظر کلی داد در مورد کلیت رمان ای ایرانی.مثلن یه سری رمان ها هستن ک تحت تاثیر رمان نویسی غرب قرار گرفتن و خب مسلمه که نمیتونن به جذابیت اونها برسن در نتیجه کتاب رمانشون به آب گرفته میشه.نظیرش همین کتابای مسخره سایت 98ایا.واقعن رمان های بی محتوا مسخره و بی فایده ایه و صرفن یه چیزیه برا دور ریختن زمان.همه از یه شاکله کلی پیروی میکنن که یه دختر شیطون عاشق یه پسر خوش تیپه مو بوره چش عسلی میشه که بوی عطرش دختر رو گس میکنه و ... .البته داریم رمان های عاشقانه خوب ولی من اینو مثال زدم.
اما خب اینم که بگیم کلن رمانای ایررانی بدرد نمیخورن و یا حتی به قول دوتا بالاتر همشونو نوشتن که رو مخمون تاثیر بذارن رو دیگه یکم نامردیه.داریم رمانای خوبی که چاپشون از مرز صدتا هم گذشته خب این دیگه ینی اقبال عمومی.
کلن ایرانیا یه لمِ خاصی دارن اگه اون لم رو نویسنده بش واقف باشه یه رمان خوب از کار در میاد.
رمان هاي ايراني فوق العاده اي وجود دارن كه واقعا ارزش خوندن رو دارن مثلا: پدرآن دييگري از پرينوش صنيعي. كه عاشقانه نيست
اما رمان هاي عاشقانه ايراني :
ببينيد آدم كه قرار نيست حتما چيزي بخونه كه مفيده مثلا كتاب دالان بهش نازي صفوي يه رمان عاشقانه س اما نكات عبرت آموز زيادي رو داره
راجع به رمان هاي م.مودب پور : من تقريبا همه شون رو خوندم درسته زياد پرمحتوا نيستن اما وقتي آدم دلش ميگيره و بغض ميكنه با شنيدن يه آهنگ يا خوندن همچين كتابايي ميتونه يه كم آروم بشه
98ia : من چند تا رمان هم از اين سايت خوندمو اون چيزي كه من متوجه شدم اين بود كه تو بيشترشون رو مسائلي زوم شده بود كه نميشه تو رمان هاي چاپ شده به اونا اشاره كرد . درضمن اونايي كه منخوندم يه تيپ دارن كه دو نفر از هم خوششون نمياد بعد كه بدون ازدواج ميرن تو يه خونه از هم خوش شون مياد
حرف من اينه: من رمان هاي عاشقانه و غير عاشقانه ايراني و غير ايراني خوندم. نبايد دوستان بگن كه رمان هاي ايراني چرت هستن.رمان غرور و تصب بهترين رماني بوده كه من خوندم اما دالان بهشت هم به واقعيت هاي اجتماعي كه من توش زندگي ميكنم نزديك تر بوده. خلاصه اين كه هيچ رماني چرت نيست و هر رماني ارزش يه بار خوندن رو داره حتي عاشقانه هاي ايراني
خب من يه رمان ايراني خوندم به نام الهه شرقي...
بعدش كه بهش فك كردم ديدم داستان بسيار غيرواقعي بود.هيچ نكته اي نداشت كه با زندگي واقعي مردم ايران جور باشه.و تو داستان هيچ چيز قابل تامل نداشت.يه داستان غيرواقعي و تا حدودي مزخرف بود.
البته من چندان كتاب ايراني نميخونم ولي از كتابا و نويسنده هاي ايراني به نظرم هوشنگ مرادي كرماني واقعا خوبه و كتاب خمرش.
ولي ب نظرم رماناي عاشقانه ايراني واقعا مزخرفن
اگه منظورتون از رمان ایرانی اون رمانایی هست ک تو سایت 98ایاس... ی سری شون(اکثرشون!) کاملا غیر واقعی ان و صرفا واس این نوشته شدن ک اگه حوصلت سر رقت و دیگه هیچ کتابی نداشتی بری اونا رو بخونی... هیچ ارزش ادبی و پیام و مفهوم خاصی ام ندارن... البته تو همین سایت ی سری نویسنده های قوی هم هستن... من ب شخصه از رمانای واقعی ای ک مینویسن خیلی خوشم میاد!
ولی اگه کلا بخوایم رمانای دیگه رو هم در نظر بگیریم میتونم بگم نویسنده های خیلی خوبی تو ایران هستن... من خودم رمانا ی معروف و خیلی نخوندم ولی از سیامک گلشیری ی رمان خوندم ب نام تهران کوچه اشباح و ب نظرم اومد ک خوبه... خیلی رمانا ی دیگه هم هست ک الان یادم نمیاد...
من خیلی وقته به سمت رمان های ایرانی نمیرم...خودم هم علت اصلیش رو رمان های نود و هشتیا میدونم،اگه دقت کنید اکثر رمان ها کپی هم ان و فقط اسم شخصیت ها و محل آشنایی رو عوض کردن،آخرین بارم یه رمان خوندم که فکر میکنم نویسنده اش یه دختر بچه دوازده ساله بود و بسیار غیرمنطقی و....
البته این هم میدونم که همه رمان های ایرانی اینجوری نیستند و رمان های قوی هم داریم ولی من کامل نمیشناسمشون و فقط چندتاشون رو خوندم!!!!!
خوب من دوتاشونو کامل خوندم یکی دالان بهشت نازی صفوی - یکی بامداد خمار فتانه حاج سیدجوادی. کلا اهل خوندن رمان عاشقانه نیستم. سعی میکنم سمتشون نرم. چون اولا واقعا دور از واقعیت و پوچن. دوما بیخود و بی جهت وقت آدم و میگیرن و میتونم بگم واقعا "هیچ" چیز به آدم یاد نمیدن. چون نویسنده هاشون آدمای پخته و اهل ادبی نیستن. یک مشت احساسات پوچ و کاذب ایجاد میکن توی فرد نوجوان. که نه تنها لازم نیست.. بلکه ضرر هم داره.
اما این دوتا کتاب که گفتم خوندنشون خالی از لطف نیست. خصوصا دومی. یه دیدی به آدم میدن از جامعه. منظور اینکه پیشنهاد میکنم اگه خیییلی مشتاق خوندن یک رمان عاشقانه وطنی (!) هستید، اینا میتونن گزینه های خوبی باشن.
