مراسم وحشتناک تدفین مردم تبت + تصاویر
تمامی مراسم های تشیع جنازه غم انگیز هستند اما اهالی بخشی از تبت مراسم وحشتناکی دارند و آن این است که اجساد عزیزانشان را برای عقاب ها و لاشخورهای گرسنه آماده می کنند!
"تدفین آسمانی" نام مراسمی است که در کوههای تبت انجام می شود.
این مراسم یک مراسم مذهبی محسوب می شود و جسد عزیزانشان را روی قله ی کوه قرار می دهند سپس آن را تکه تکه برش میزنند و مقداری از آن را در جاهای مختلف می گذارند تا پرندگان شکاری گوشتخوار مانند لاشخورها که در حال دور زدن در ان مناطق هستند را به سمت جنازه بکشانند. وقتی لاشخورها دلی از عزا درآوردند عزاداران این جنازه ها دوباره با تبر تکه تکه می کنند تا باقیمانده ی پرنده های گوشتخوار راحت تر از جنازه تغذیه کنند.
این مراسم تدفین در واقع ضیافت پرندگان گرسنه است!
بیشتر اهالی تبت بودایی هستند و به "تولد مجدد" معتقدند. آنها بر این باورند وقتی انسانی می میرد بدنش چیزی نیست جز مقداری گوشت و رگ که باید به طبیعت بازگردانده شود.
چون زمینها در تبت اغلب به سختی سنگ های صخره ای هستند و چوب و آتش منابع با ارزشی برای تبتیان هستند بنابراین تقدیم کردن جنازه ها به موجودات زنده و تغذیه کردن این گوشتخواران زنده ی گرسنه نشانه ای از سخاوت "جنازه ها" است!
عکس سمت چپ باید واستون آشنا باشه! این عکسو آقای Steve McCurry ، عکاس مجله ی نشنال جئوگرافیک در سال 1985 از یه دختر افغانی که اگه اشتباه نکنم به پاکستان پناه برده بود، گرفت.
طبق حرفای خود عکاس تو نگاه این دختر چیز خیلی خاصی بوده یک جور عصبانیت و ناراحتی در عین حال (اون زمان جنگ بود خیلی تو افغانستان) این عکس جلد روی صفحه ی اون مجله شد.هیچ کس از هویت این دختر خبر نداشت ولی اسم این عکس Afghan girl بود.
17 سال بعد آقایMcCurry به افغانستان برمیگرده تا این زنو پیدا کنه.پیداش میکنه و عکس سمت راستو ازش میگیره. میبینه که هنوزم با این که جنگ تموم شده همون نگاه عمیقو داره.انگار که اون ناراحتی جنگ هنوز تموم نشده! بعد از گرفتن این عکس دومیه نشنال جئوگرافیک به طور رسمی زندگی نامه و اسم این دختر رو تعریف میکنه .
اگه تو گوگل سرچ کنین Afghan girl واستون کلی عکس و مطلب دیگه هم میاره.
منبع:http://ngm.nationalgeographic.com
برای اطلاعات بیشتر به این لینک برین : http://ngm.nationalgeographic.com/2002/04/afghan-girl/index-text
جنگ هیچ وقت چیز خوبی با خودش نداره چه تو افغانستان چه کشورای دیگه.حیف
فک میکنم اگه ی سری تصویر ناب پیدا کنیم در حیطه ی اجتماع که کمی از ایدهی عکاس ب ما منتقل بشه و هیجان زده بشیم ، بهتره تا عکسایی که هزاران بار دیدیم رو ببینیم