قسمـت‌های جالـبِ کتـاب‌ها

[zeynabgol]

کاردینال مونتانلی رو به صلیب سنگی روی دیوار فریاد زد:
-خداوندا، این را بشنو!

صدایش در خاموشی فرو مرد.
نوعی برق شیطانی همچو پرتویی سبز رنگ در چشمان دریارنگ خرمگس نمایان شد:
+بلند تر ب‌ِ-بِ-بگویید! شاید خُ-خفته باشد!


خرمگس

 

[dorincii]

به این فکر میکنم که تنها ادمهایی که ارزش نگاه کردن دارند کسانی هستند که رسیده اند به قعر و آن ته کمانه کرده اند، چون بعد از کمانه کردن در عجیب ترین مدار ها قرار می گیرند.
——
اگه نمی تونی خارق العاده باشی، مبهم باش. اگه ندونن به چی می خوای برسی، متوجه نمی شن که در رسیدن بهش شکست خوردی.
————
بدترین چیز دنیا به هیچ عنوان رنج کشیدن یا تنهایی نیست. یک ترکیب است: تنهایی رنج کشیدن.
————
-خودت چی فکر می کنی؟
-فکر می کنم یه خودکشی جهانی ارزشش رو داره، فقط برای دیدن چهره خالق تو اون لحظه.
————
متاسفانه پزشکان به تازه والدان نمی گویند که یک مشکل عمومی رو بهافزایش پس از تولد این است که درصدی از کودکان در محیط خانه ی خود بدل به انسان شناس می شوند، انگار نطفه شان برای این بسته شده تا شکست های وحشتناک پدر و مادری را مشاهده و ضبط کنند که روحشان هم از دعوت چنین مشاهده گر خونسرد و بی رحمی به زندگیشان خبر ندارد. تنها چیزی که این پدر و مادر های بدبخت میخواسته اند تولید نسخه ای بانمک تر از خودشان بوده؛ در عوض گیر یک جاسوس بی احساس می افتند که در دادن گزارششان به مقام پایین تر لحظه ای درنگ نمی کند-عموم مردم. به بیانی دیگر، به قول چسلاو میلوش شاعر: وقتی نویسنده ای در یک خانواده متولد می شود، فاتحه آن خانواده خوانده است!
————
ای خدا، چرا نقش من در این دنیا صرفاً دلقک سقوط‌کرده نیست؟ چرا باید دلقک سقوط‌کرده‌ای باشم که بقیه‌ی دلقک‌های سقوط‌کرده رویش سقوط می‌کنند؟ به عبارت دیگر چرا روی پیشانی‌ام نوشته هر پیرزنی که در سوپرمارکت لیز می‌خورد باید بازوی من را بگیرد؟

یخوورده طولانی شد، به بزرگی خودتون ببخشید!

ریگ روان-استیو تولتز

 

[tara_hpr]

من اعتقاد راسخ دارم که اعمال انسان باید با هم تجانس(هماهنگی) داشته باشد. هر یک از ما در محیط خاصی به دنیا میآید و زبان مادری خاص و الگوهای فکری معینی دارد. و در همان محیط هم احساس راحتی میکند و میتواند به بهترین صورت کار کند. مگر اینکه در اوایل زندگی از آن کنده شود .

تاریخ به ما می آموزد که دیر یا زود هر کشوری را انقلابها و جنگها به تلاطم در میآورد، و پیداست که ملت ها نمیتوانند، هروقت که بوی چنین تحولاتی می آید،دسته جمعی مهاجرت کنند.
مردم باید یاد بگیرند که از فاجعه جلوگیری کنند، نه اینکه از آن بگریزند. حتی شاید بتوان گفت که هرکس باید همه ی توفانهای کشورش را از سر بگذراند، زیرا بدین شیوه میتوان مردم را تشویق کرد که جلوی تباهی را، پیش از گسترشش، بگیرند.

اما این حرفها هم شاید از آنسوی بام افتادن باشد. زیرا فرد هر چه هم سعی کند، در اغلب موارد نمیتواند جلوی توده های بزرگ مردم را بگیرد و مانع به بیراهه رفتن آنها شود.
در این شرایط، نباید از او توقع داشت که بماند و با مردمی که اندرزهای او را به هیچ گرفته اند نجات یابد یا غرق شود.

خلاصه، هیچ رهنمود کلیی که بتوان به آن چنگ زد وجود ندارد.
هرکسی باید راه خودش را شخصاً انتخاب کند، و از قبل هم نمیتوان گفت که کار ما درست است یا غلط.

جزء و کل / ورنر هایزنبرگ

 

[riant]

قاضی از پرز پرسید " آیا دیدی که این مرد گریه کند؟" پرز گفت : "خیر" . وکیل پرسید " آیا دیدی که این مرد گریه نکند؟" پرز گفت " خیر" و صدای خنده ی حضار بلند شد. وکیل رو به جمعیت گفت :" این است ماهیت محاکمه. همه چیز حقیقی است و هیچ چیز حقیقی نیست."


بیگانه- آلبرکامو

 

[riant]

من هرگز نمیگویم که در هیچ لحظه ای از این سفر دشوار گرفتار ناامیدی نباید شد. من میگویم : " به امید بازگردیم. قبل از آنکه ناامیدی نابودمان کند..."

یک عاشقانه آرام - نادر ابراهیمی

 

[zeynabgol]

گالو گلس: " که ازدواج کردید؟"
دایانا: "یه هفته میشه، گالوگلس."
گالو گلس(که یه مرد چهارصد ساله قوی هیکله): یعنی الان باید زن عمو جون صداتون کنم؟"


جذابیت کاراکتر گالوگلس اینه که از ادن لحظه به بعد دایانا رو زن عمو صدا میکنه:)

 

[Amirhossin]

من پدر خوبی نبودم. اغلب نمی توانستم شما را تحمل کنم، دوست داشتن شما کار مشکلی بود. تحمل تان را صبری فرشته وار می بایست و من یک فرشته نیستم.نوشتم تا به شما بگویم متاسفم از این که نتوانستیم با هم خوشبخت باشیم و نیز شاید برای این که از شما به خاطر از دست دادن تان عذرخواهی کنم. دیگران وقتی از کودکان معلول حرف می زنند،حالتی جوگیر به خود می گیرند؛ انگار از یک فاجعه حرف می زنند، اما من می خواهم یک بار هم که شده با لبخند از شما بگویم.....

کتاب کجا میریم بابا نوشته ژان لویی فورنیه
داستان این کتاب روایت طنزی تلخ از زندگی فورنیه با دو پسر معلولش توما و متیو میباشد

 

[lyamyy]

وقتی ناگهان بغلم می‌کند، کمی غافلگیر می‌شوم، ولی حس خوبی دارد. احساس امنیت می‌کنم. من به آدم‌های اشتباهی اعتماد کرده و آدم‌های درستی را از خود رانده‌ام و به همین دلیل به چیزهایی که درباره خودم می‌دانستم، شک کرده‌ام.


دریاچه‌ی مه آلود
ریچل کین

 

[موازی]

اگر اعتقاد نداشته باشید که قرار است به چیزی مهم دست یابید، به نوعی مهم نبودن نتیجه را تضمین میکنید.
(بی حد و مرز)

 

[lyamyy]

نه می توانیم بمیریم، نه می توانیم زندگی کنیم
نه می توانیم همدیگر را ببینیم
نه می توانیم همدیگر را ترک کنیم
به تنگنای عجیبی افتاده ایم!

گوشه نشینان آلتونا / ژان پل سارتر