پاسخ : نانو
خب مثل اینکه باید خودمون دست به کار شیم.بخاطر دوست عزیزمون که درباره ی نانولوله کربنی مطلب خواسته بود این تاپیک جالبو!میذارم:
یکی از بحثایی که الآن توی ناسا مطرحه اینه که میگن بجای اینکه ما هردفعه کلی پول فضاپیماوسفینه وفضانوردو.....بدیم بیایم یه آسانسور از زمین به ماه بکشیم که با استفاده از اتاقکش هرچی فضانوردو وسیله خواستیم بفرستیم ماه.اینطوری شاید یه روزی برسه که همه مون بتونیم بریم ماه!
شاید اولش یکم دور از ذهن باید اما مرحله به مرحله مشکلات و راه حل های نانو رو میگم.آسانسور3بخش داره:اتاقک،کابل،بالابر
اول از همه کابل مهمه.مشکل:«چون تو فضا خلاهست کابل باید بتونه وزن خودش روکه خیلی زیاد میشه روهم تحمل کنه»
-این قسمتشو خودم هم خیلی خوب نفهمیدم چون سررشته ای تو نجوم ندارم،اگر کسی چیزی فهمید لطفا برا بقیه هم توضیح بده-.به همین دلیل باید حالت مخروطی داشته باشه تا بتونه وزن خودشو تحمل کنه اگر از یک طناب معمولی برا اینکار استفاده کنیم قطر طناب توی ماه به اندازه ی قطر زمین میشه!.راه حل علم نانو:از نانولوله کربنی استفاده کنیم.اونا8برابرفولاد استحکام دارن و در عین حال خاصیت ارتجاع پذیری هم دارن!اما قطر و استحامشون بازم برای فاصله زیاد ماه و زمین کمه.حالا یه سری از دانشمندانا دیدن اگر این نانولوله های کربنی رو به هم دیگه بتنیم.(مثل تارهای یک ریسمان)هم استحکامشون به اندازه کافیه.هم برا این فاصله زیاد مناسبن و قطرشون هم توی ماه (بافرض همون حالت مخروطی)خیلی کم و فکرکنم در حد یک طنابه!
اما برای اتاقک و نیروی بالابر به رغم تلاش ها هنوز هیچ کس نتونسته یه نیروی قوی برای بالابردن اتاقک توی زمان کم و سرعت زیاد به و جود بیاره.میگن شاید با لیزر بتونن نیروی موردنیازشو تامین کنن.
به نظر من که عملیه چون مبه علم و فناروی نانو کاملا مطمئنم.نظر شما چیه؟به نظرتون عملیه؟
.شمام نظر بدید. 
سعی میکنم ازین به بعد بیشتر مطلب علمی بذارم. 
