پاسخ : دانشجو های سمپادی امیر کبیر
انفاقات خوبی داره تو دانشگاه میفته. اتفاقایی که من تو این چند سال ندیده بودم. امروز کلی آدم مشغول آماده کردن دانشگاه برای مراسم ثبت نام فردا بودن. البته زیاد به شیکمتون صابون نزنید چیز خیلی خاصی قرار نیست باشه. من فقط در قیاس با سالای گذشته میگم که امسال انشالله مراسم پرو پیمون تری باشه. یکی از ویژگی هاش هم حضور کانون های فوق برنامه، انجمن علمی و شورای صنفی تو مراسم استقباله که در حافظه ی من از دانشگاه بی سابقه است. امروز همه داشتن غرفه هاشونو میچیدن. خبرای رسیده از دانشکدمون هم میگه که احتمالا جشن معارفه هم امسال برگزار بشه. خلاصه تبریک میگم که تو دورانی دارین میاید دانشگاه که اوضاع به نظر رو به بهبودی گذاشته. :)
یاد روز ثبت نام خودم افتادم. از در حافظ باید میرفتیم تو دانشگاه. کنار نرده های دانشگاه به ترتیب اسم رشته ها رو نوشته بودن و دانشجوا میرفتن یه سری کارت میگرفتن مینداختن دور گردنشون
. با این کارتا نگهبانی دم در راهشون میداد تو (البته به همراه خانواده). مام ازون کارتا گرفتیم رفتیم تو. وارد که شدیم تو پارک عمران چندین جا میز گذاشته بودن و چای و نون پنیر میدادن. خیلی باحال بود این حرکتشون. بعد از کنار مزار شهدای گمنام یه صداهای ناواضحی میومد که نمیدونم کی داشت حرف میزد که ما زیاد خوب نمیشنیدیم چی میگفت.
آخرش این شد که دانشجوا برن تو تالار اصلی دانشگاه. خانواده ها هم رفتن یه جای دیگه. اولش یه سری از مسوولای دانشگاه اومدن و یه سری قوانین رو گفتن. یکی اومد گفت که زیاد به فکر نمره خوب گرفتن نباشید و یه نمودار از میانگین نمره های سالای گذشته رو نشون داد که همیشه میانگین 14 و خورده ای بوده (که البته ما تو هم دوره ای های دانشکدمون به وضوح خلاف این رو دیدیم). بعدش یه خانم روانشناس اومد و گفت که دخترا برن بیرون. دخترا رفتن بیرون. بعد کفت که شما دیگه بزرگ شدین و خیلی از مشکلات جامعه ی ما رو میدونین. من میتونستم برای سه گروه صحبت کنم. پسرا، دخترا، خانواده ها.ولی فکر میکنم کلید حل این مشکلات اجتماهی بیشتر به دست پسراست. بعد شروع کرد حرف زدن. در همین بین حرفای اوشون بود که کم کم یه زمزمه هایی به گوش میرسید بین بچه ها. که برین تا شلوغ نشده تو دانشکدتون کارای ثبت نامو انجام بدین. که ما هم رفتیم :).
بعد گفتن که برین دانشکدتون برای کارای ثبت نام. دم در دانشکده با چندتا از این کیف پلاستیکیا و مقادیری خودکار و مداد و دفترچه ازمون پذیرایی کردن. کارای ثبت نام کلی طول کشید. فرمایی که پر کرده بودیم رو باید میبردیم پیش خانم رضاپور (دوستان کامپیوتری به زودی آشنا میشن با ایشون
) ولی یه صفی اون جلو بود بس طویل
! ساعتهای متمادی تو اون صف واستادیم تا بریم فرم رو بدیم تا فک کنم تو کامپیوتر وارد شه و بعد برنامه ی کلاسی رو بگیریم. یه پذیرایی مفصل هم اونجا به عمل اومد
.
برای ثبت نام خابگاه پیش یه آقای دانشجوی سال بالایی باید میرفتیم. فرما رو پر کردیم و تعهد محضری و فیش خابگاه رو هم دادیم. من فکر کرده بودم 35 هزار تومن باید واریز کنیم. در حالیکه 350 تومن بود. این آقا هم گیر داد که نمیشه و برین همین الان پولو جور کنید و بیارید و این حرفا. خب بابای منم در اون لحظه این همه پول همراهش نداشت. خلاصه به یه عالم بدبختی و اینور اونور رفتن و با آدمای مختلف حرف زدن مشکل حل شد. رفتیم خابگاه. اتاق ما رو تحویل دادن . خو آقای محترم وقتی نیاز نیست چرا ما رو انقدر به دردسر میندازی تو شهر غریب X-(. فیش رسید بانکی ما بقی 350 تومن رو تا چند روز ندادم به کسی ببینم کسی میاد بگه چرا پول ندادی یا نه. کسی نیومد. خودم بعد نماز رفتم دادم فیشو. اصولا وقت نماز مغرب بهترین وقت برای پیدا کردن مسوول خابگاها بود (و هست). بعضی از دوستام هیچوقت فیش ندادن. بعضی ها هم اصن پول رو واریز نکردن. هیشکی هم نگفت چرا پول ندادین. الان هم تو کاردکس اسکان ما هیچ آثاری از اون 350 تومن نیست.
فرایند ثبت نام حدود 1 ظهر تموم شد. کار من که تموم شد هنوز خیلیای دیگه هم بودن. خیال نکنین زود برمیگردین ناهار میخورین.
اولاش هم از دانشکده کامپیوتر و پلیمر شروع شده تا جایی که میدونم بعدا به باقی دانشکده ها کشیده شده
وقتی اومدم مادرم گفت آقای مقدم زنگ زدن از دانشگا من تعجب کردم و خوشحال شدم حتی 
