تجربیات من این بود و فک کنم هنوزم بتونه مفید باشه واست:
یه دفترچه یادداشت کوچیک درحدی که تو جیب روپوشت جا بشه همراهت داشته باش و تو درمونگاه و راندها نکاتی که اتندها میگن یا خودت درمییابی رو یادداشت کن، سعی هم کن مرتب بنویسی یا بعدا مرتب یکجا طبقه بندیشون کنی.(حرفهاشون معمولا اونقدر منسجم که اونا میگن تو رفرنسها پیدا نمیشه و بخشیش هم آمیخته به تجربیات کار بالینی در ایران کردنه سر همین بکارت میاد)
امتحانهای استاجری اونقدری سخت نیست و یا حداقل از فیزیوپات خیلی اسونتره، مباحث همپوشانی داره ولی تمرکز دیگه روی پاتولوژی و فیزیولوژی نیست و روی بخشهای دیگهست(تشخیص)، با این دید درسها رو بخون.
هر مبحث رو سعی کن روی مریضی که میبینی یاد بگیری.
سعی کن کم کم اسم داروها و مکانیزمشون آشنا بشی.
با گیر آوردن پرستارها و سایر کارکنان میتونی ازشون رگگیری و کارای این مدلی یاد بگیری.
سعی کن تو کشیکهای اورزانست کارعملی ببینی و یا اگه میشه انجام بدی حتی.
یه کفش خیلی خیلی خوب بخر، روزای اول بخصوص اگه داخلی باشی بشدت جسمی خسته میشی، تو جیبت خوراکی داشته باش و هیدراته نگه دار خودتو.
با اینترنها رابطهی خوبی داشته باش و سعی کن اونایی که دوست دارن بهت چیزی یاد بدن رو گیر بیاری و ازشون یاد بگیری.
یسری بیسیکها هست که مستقیم هم ممکنه آموزش بدن ولی بیشتر درطی تحصیل یاد میگیری، سعی کن یاد بگیری، از کارای عملی گرفته تا خوندن گرافی و نوشتن شرح حال و نوت و اینها.
یسری پروسیجرها هست که میتونی با اتند صحبت کنی و بری ببینی(البته نمیدونم بیمارستانهای دیگه چجوریه، شاید حضور اجباری باشه حتی) مثل اندوکولونوسکوپی، نوارعصب عضله، بخش دیالیز، آنژیوگرافی و..
اینکه چی بخونی سختی کاره چون مطلبی منسجم نیست و روتیشن به روتیشن فرق میکنه(مثلا واسه قلب حتما قبل شروع بخش فیلمهای ECG دکتر مجری رو ببین)، غالبا که QB میخونن، من خودم اوایل زیاد باهاش حال نمیکردم و یه بخشهای کوتاهی از هاریسون میخوندم کنارش QB.(ژلوفن هم میخونن واسه خلاصهی خیلی خلاصهی درسها)
یه تیکهی کمی رو منسجم و شفاف یاد بگیری خیلی بهتر از یک تمامیت مبهم و با جزئیاته.
از اپهای ابسیدین و یا نوشن هم استفاده کن واسه مرتب کردن نوتهای دیجیتالت.
