من فکر می کنم این که چقدر به کشورت علاقه و وابستگی داشته باشی به این بر میگرده که مردم اون کشور باهات چه طور برخورد می کنن . خود یک کشور که چیزی جز خاک و اب و هوا نیست که همه جا پیدا میشه اما مهم مردمشن چه اون هایی که دارن باهات زندگی می کنن و هستن و چه اون هایی که بودن و چیزهایی رو به یادگار گذاشتن و رفتن !
اگر با این مردم هم عقیده باشی و لااقل بتونی باهاشون کنار بیای خب زبون هم رو می فهمین و میشه تعامل برقرار کرد برای یه هدف تلاش کرد و به اون اهداف و اصولی که برای رسیدن بهش ایجاد شده پایبند بود و همه چیز به خوبی و خوشی می گذره . اما اگه کسی ببینه زبون ملتش رو نمی فهمه یعنی اون ها اصلا در یک باغ دیگه به سر می ببرن اون وقته که زندگی کردن بینشون سخت میشه و این احساس تعلق هم از بین میره . و یه چیز دیگه : دولت ها و حکومت ها پایدار نیستن . امروز هستن فردا نیستن ! نمیشه از کشورت بدت بیاد چون دولت فضای مناسبی رو ایجاد نکرد و یا امکانات کافی رو در اختیارت قرار نداده . این ها چیزهایی هستن که تغییر می کنه و این مردم هستن که اون ها رو تغییر میدن . پس مهم مردم هستن ! حالا باید دید با این مردم چقدر میشه کنار اومد ؟ فکر کنم الان یه کم سخت باشه !
خب این حرف شما فقط درباره مهاجرا صدق میکنه چون توی ایران مردم ایرانین، شما هم ایرانین پس فرقی با هم نداریم. ولی درباره کشور های دیگه، یک ایرانی به هر کشوری هم که مهاجرت کنه همچنان ایرانیه مثلا به ایرانی های ساکن آمریکا هیچ وقت به چشم آمریکایی نگاه نمیکنن.
با قسمت زیادی از حرفتون مخالفم! درسته که مردم مهمّن ولی حکومت ها انقدر ها هم ناپایدار نیستن.
خب این حرف شما فقط درباره مهاجرا صدق میکنه چون توی ایران مردم ایرانین، شما هم ایرانین پس فرقی با هم نداریم. ولی درباره کشور های دیگه، یک ایرانی به هر کشوری هم که مهاجرت کنه همچنان ایرانیه مثلا به ایرانی های ساکن آمریکا هیچ وقت به چشم آمریکایی نگاه نمیکنن.
با قسمت زیادی از حرفتون مخالفم! درسته که مردم مهمّن ولی حکومت ها انقدر ها هم ناپایدار نیستن.
همه ی ایرانی ها ارمان های یکسان ندارن و مسلما دقیقا مثل هم نیستن . گاهی این تفاوت بینشون زیادی دردسر ساز میشه . درسته که ایرانی هستن اما عده ای هستن که با ارزش ها و اهداف اکثریت هماهنگ نمیشن و خودشون رو با ملتشون غریبه می بینن .
اما در مورد حکومت ها ! حکومت ها هم تا زمانی سرپا می مونن که بتونن اکثریت رو با خودشون هماهنگ و همراه نگه دارن . پس میزان پایداریشون به مردم بستگی داره .
ایرانی بودن با احساس تعلق داشتن به ایران فرق می کنه . ببینید بعضی از کسانی که همینن جا نظر دادن ایرانی هستن اما احساسی نسبت به ایران ندارن .
لازمه ی ایجاد حس وطن دوستی ب نظر من اینه که جامعه اون حس افتخار و بالندگی به کشور رو در فرد ایجاد کنه.یعنی جامعه در اون حدی باشه ک فرد بفهمه که مسولین کشورش نهایت تلاششون رو برای ایجاد اعتماد در فرد انجام میدن.
مثلا در سونامی ژاپن در سال 2011 مردمان منطقه فوکوشیما( <=درسته؟!) و سایر منا طق آسیب دیده هیچ گونه اقدامی نسبت به ترک کشورشون نکردن.اگرهم بوده در سطح بسیار محدودی بوده.و وقتی بهشون گفتن چرا؟ گفتن: چون ما به مسولین کشورمون اعتماد داریم.ومیدونیم وضعمون رو بهتر میکنن.
اما اگر چنین اتفاقی خدایی نکرده در ایران اتفاق می افتاد فک کنم دیگه فرودگاه ها جواب میکردن.چرا؟چون مردم میدونن حتی اگر بمیرنم کسی به فکرشون نخواهد بود.
من خودم به شخصه کشورمو دوست دارم اونم به خاطر مردمش و خودش.و اگر روزیم از ایران برم قصدم فقط همین خواهد بود که پربارتر از قبل ب کشورم برگردم و به مردمش خدمت کنم.
به خانواده هم که مسلمه بسیـــــــــــــــــــار احساس تعلق میکنم!اینم به این دلیله که به اعضای خانوادم اطمینان دارم و ازشون راضیم.
بعد من مدر3 پرست نیستم!یعنی خب مدر3مو دوس دارم ولی نه اینکه بگم بهش «احساس تعلق» میکنم!
خوب مطمئنا شما اين تاپيكو نزدي كه هركي گفت "خيلي" لايك كني هركي گفت "هيچي" ديسلايك. اين كارتون واقعا درست نيس چون اگه ادعاي تفكر دارين بايد همه نظرارو قبول كنين (يه ذره هم فكر)
در كل بسته به شرايط فرد داره. اگه واقعا زندگي براش مسئله اي پيش نياورده باشه خوب چرا كه نمونه. ولي پيامبر هم پس از اذيت شدن مسلمانان مهاجرت كرد. پس اگه شرايط خوبه رفتن واسه چيه؟ ولي شايد يه روز ديگه جاي موندن نباشه.
منظورش این نبود که همه نظرارو قبول کنه . منظورش این بود که وقتی تاپیک یک سوالی رو می پرسه ، یعنی انتظار شنیدن هر جوابی رو باید داشت ، هم مثبت و هم منفی . و اینجا اصلا بحث احساس تعلق تنها نیست که بخوایم نظرمون رو صرفا راجع به داشتن یا نداشتنش بیان کنیم . تا اونجایی که من از هدف شکوفه برای تاپیکش مطلعم قراره این سوالا جواب پیدا کنه :
به نقل از Shek8fe :
سوالی که اینجا میخوام راجع بهش حرف بزنیم اینه که چطور یک جامعه می تونه در افراد خودش حس تعلق ایجاد کنه ؟
مثلا توی یک کشور چه اتفاقی باید بیفته که آدمها همه یک حس وطن دوستی داشته باشن ؟
حالا لزوما وطن دوستی نه ؛ فقط اینکه منتظر فرصت برای ترک کشورشون نگردن.
در کنار جواب به این سوال ها لازمه بدونیم کسی که فُلان جواب رو میده خودش احساس تعلق می کنه به کشورش یا نه ، برای همین سوال آخر هم پرسیده شده .
پس بهتره ما نظرمون رو راجع به جواب به سوالای نقل قول بروز بدیم تا سوال آخر ، به نظر من ! چون صرف این که " به ایران احساس تعلق ندارم / دارم " تقریبا یک چیز شخصیه . وقتی یکی میاد میگه چو ایران نباشد تن من مباد مثل اینه که داره میگه فُلان رنگ رو دوست دارم . همین !
اون وقته که زندگی کردن بینشون سخت میشه و این احساس تعلق هم از بین میره . و یه چیز دیگه : دولت ها و حکومت ها پایدار نیستن . امروز هستن فردا نیستن ! نمیشه از کشورت بدت بیاد چون دولت فضای مناسبی رو ایجاد نکرد و یا امکانات کافی رو در اختیارت قرار نداده . این ها چیزهایی هستن که تغییر می کنه و این مردم هستن که اون ها رو تغییر میدن . پس مهم مردم هستن ! حالا باید دید با این مردم چقدر میشه کنار اومد ؟ 
فکر کنم الان یه کم سخت باشه ! 
