No-Enemy
کاربر نیمهحرفهای
- ارسالها
- 215
- امتیاز
- 430
- نام مرکز سمپاد
- حلی 4
- شهر
- تهران
- دانشگاه
- شهید بهشتی
- رشته دانشگاه
- تکنولوژِی پرتوشناسی
پاسخ : يه روز واسه هميشه ميرم!!!
راستش من بیشتر با این تیکه ی حرف های قرمزت موافقم.
در کل حالا نمیدونم قصد دارید برای زندگی کجا برید و جا با جا و شهر با شهر فرق میکنه ولی در کل شک ندارم که آکادمیک تر از اینجاست ولی این رو هم قبول دارم که از بعضی جهات هی جا وطن آدم نمیشه.
از اونطرف من تا حالا به هر آدم عاقلی که تو مدرسه گفتم برم یا بمونم شاید زیر ـه 5 درصد گفتن بمون! (البته به علایقم هم وابسته ـست)
اصن اون تعریفاتی که من از دانشگاه تهران از معلمامون که اونجان میشنوم شاخ درمیارم وای به حال بقیه جاها!(منظورم بعضی کادر های اجرایی است نه دانشجو ها)
در مورد موندن و ساختن،اگر شما تونستی شروع کنی به اصلاح من مریخ هم باشم اگه بدونم با کمک من میشه درستش کرد حتما میام ولی وقتی نه جامعه نه فرهنگ دولت نه توانایی اجراش و نه علاقه ای به اجراش داره به قول کتاب مبتکران شیمی فقط داریم کلاس میذاریم که به کنکور و سیستم آموزش فحش میدیم!
شما قرارـه همچین نظامی رو درست کنی که(نقل قول از معلم زیست) بچه ی اول دبیرستان از معلم زیست میخواد که بیاد زیست پیش رو براش دوره کنه که یادآوری بشه و بعدش هم باهاش کنکور کار کنه!!!!اون هم شب قبل از امتحان عربی ترمش که میگه فلان کس دوم راهنمایی برام 3 سال اول دبیرستان رو بسته!!!!
و خیلی مثال های دیگه.
شما چند راه بیشتر نداری و به نظرم اول به آخر سخت ترین راه هاست.از نظر تعداد افرادی که این کار رو می کنند.
1) بسوزی و بسازی و با اینکه میدونی داری کار غلطی انجام میدی ولی کنکوری بخونی.
2)خودت رو بکشی برای کنکور
3) المپیاد بری و با اون ریسک وحشتناک عدم قبولی
4) تمام زورت رو بزنی بری جایی بهتر از ایران
5) بخوای تلاش کنی جهت تغییر نظام آموزش!
من که دارم رو مورد 4 کار میکنم و نتیجش هم به زودی معلوم میشه.(به لطف پژوهشی و دوستان فهیم)
ولی وقتی نمیشه خب نمیشه.من هم از بین قوانین بقا (
) یکی رو به نظرم بهترین راه و از سخت ترین راه ها بود انتخاب کردم.
به نقل از Fateme Rahmati :
راستش من بیشتر با این تیکه ی حرف های قرمزت موافقم.
در کل حالا نمیدونم قصد دارید برای زندگی کجا برید و جا با جا و شهر با شهر فرق میکنه ولی در کل شک ندارم که آکادمیک تر از اینجاست ولی این رو هم قبول دارم که از بعضی جهات هی جا وطن آدم نمیشه.
از اونطرف من تا حالا به هر آدم عاقلی که تو مدرسه گفتم برم یا بمونم شاید زیر ـه 5 درصد گفتن بمون! (البته به علایقم هم وابسته ـست)
اصن اون تعریفاتی که من از دانشگاه تهران از معلمامون که اونجان میشنوم شاخ درمیارم وای به حال بقیه جاها!(منظورم بعضی کادر های اجرایی است نه دانشجو ها)
در مورد موندن و ساختن،اگر شما تونستی شروع کنی به اصلاح من مریخ هم باشم اگه بدونم با کمک من میشه درستش کرد حتما میام ولی وقتی نه جامعه نه فرهنگ دولت نه توانایی اجراش و نه علاقه ای به اجراش داره به قول کتاب مبتکران شیمی فقط داریم کلاس میذاریم که به کنکور و سیستم آموزش فحش میدیم!
شما قرارـه همچین نظامی رو درست کنی که(نقل قول از معلم زیست) بچه ی اول دبیرستان از معلم زیست میخواد که بیاد زیست پیش رو براش دوره کنه که یادآوری بشه و بعدش هم باهاش کنکور کار کنه!!!!اون هم شب قبل از امتحان عربی ترمش که میگه فلان کس دوم راهنمایی برام 3 سال اول دبیرستان رو بسته!!!!
و خیلی مثال های دیگه.
شما چند راه بیشتر نداری و به نظرم اول به آخر سخت ترین راه هاست.از نظر تعداد افرادی که این کار رو می کنند.
1) بسوزی و بسازی و با اینکه میدونی داری کار غلطی انجام میدی ولی کنکوری بخونی.
2)خودت رو بکشی برای کنکور
3) المپیاد بری و با اون ریسک وحشتناک عدم قبولی
4) تمام زورت رو بزنی بری جایی بهتر از ایران
5) بخوای تلاش کنی جهت تغییر نظام آموزش!
من که دارم رو مورد 4 کار میکنم و نتیجش هم به زودی معلوم میشه.(به لطف پژوهشی و دوستان فهیم)
ولی وقتی نمیشه خب نمیشه.من هم از بین قوانین بقا (
) یکی رو به نظرم بهترین راه و از سخت ترین راه ها بود انتخاب کردم.
^-^ کجا می خوای بری حالا