من میتونم بگم برعکس خیلیا که میگن نه نمیریم و براش تلاش کردیمو و دوسش داریمُ اینا دوست داشتم از سمپاد برم.خیلی.و تنها و تنها برای اینکه خانواده نزاشتن نرفتم.همیشه از روز اول که اومدم مدرسه و هرکس میگفت که چقد تلاش کرده واسه اینکه تیزهوشان قبول شه،همون روزای اول راهنمایی،همون روزا که هیشکیو نمیشناختم احساسِ یه جوری بودن میکردم.همیشه تا همین الانم حس میکنم حقم نبوده سمپادی بشم.میتونم بگم اول راهنمایی،وقتی دانش آموزا اسم مدارس ابتداییشونو میگفتن من و یه نفر دیگه فقط از مدارس دولتی بودیم و همه غیرانتفاعی.و از همون اول فرقی که معلما بین دانش آموزانی که از مدارس غیرانتفاعی و شاهد اومده بودن با من میزاشتن،یه جوریم کرده بود.قبل از ترم اولِ اول راهنمایی هم اون دختر که مثه من از مدرسه معمولی بود از مدرسمون رفت.و خب من موندم تا اول دبیرستانم با بچه هایی که برای قبول شدن کُلی زحمت کشیدن و کُلی کلاس رفتن و هزینه کردن.و من حقَم نبود.اول دبیرستان هم از سطح شهر حدود 12 نفرُ مدرسمون گرفت که خب اوناهم دانش آموزانی بودند که سخت تلاش کرده بودن.سخت.و خیلیای دیگه از دوستام که تو مدارس معمولی هستن و همیشه میگن خیلی خوندن ولی نمیدونن چرا قبول نشدن.یا خیلیا ک فکر میکنن تو مدرسه ما چه خبره.اون اوایل میگفتن از مدرست برامون میگی فاطی؟!
برای من سمپادی بودن هیچ ذوق و شوقی نداره.چون دقیقن از روزِ اول این گناهکار بودنم مونده تو دلم.اینکه حقم نبوده.
میتونستم واقعا" میرفتم.
