تا توانی پیش کس مگشای راز *** بر کسی این در مکن زنهار بازنمی دانم چه می خواهم بگویم
زبانم در دهان باز بسته ست
استاد هوشنگ ابتهاج
ز دست دیده و دل هر دو فریاد
دلا مشتاق دیدارم غریب و عاشق و مستم ..... کنون عزم لقا دارم من اینک رخت بر بستم
مرا عهدیست با جانان که تا جان در بدن دارم
مي رود عمر عزيز ما، دريغا چاره چيست
تو همانی که دلم لک زده لبخندش را
دل داده ام بر باد،بر هرچه بادا باد
مشنو ای دوست که غیر از تو مرا یاری هست
تو خود ای شب جدایی چه شبی بدین درازی
تا تو نگاه میکنی،کار من آه کشیدن است
ترسم اي مرگ نيايي تو و من پير شوم........ آنقدر زنده بمانم كه ز جان سير شوم
مینماید عکس می در رنگ روی مه وشت
تا تو مراد من دهی کشته مرا فراغ تو
