من هیچوقت تو زندگیم، هیچجای زندگیم و توی هیچ موقعیتی آدم محبوبی نبودم. همیشه یا کسی بودم که نامرئیه و وجودش احساس نمیشه و یا کسی که محسوس هست اما به علت تفاوت یا عجیب غریب بودن(!) پذیرفته نمیشه.
اینجا به قدری کامنت مبنی بر این که آدما دوست دارن با هم دوست شیم دریافت کردم که شمارش دستم نیست. شاید احساس پذیرفته شدن توصیف خوبی برای چیزی باشه که سمپادیا بهم داد.
قبل از کرونا متوجه شدم که رفتارم تو جمعایی که از اینجا شکل میگیره با هر جمع دیگهای متفاوته. تو هیچ جمع دیگهای نمیتونستم اینقدر با اعتماد به نفس و صمیمانه رفتار کنم که توی اون جمعها میکردم. که کرونا آمد و همون یک فرصت اجتماعیتر بودن هم از دست رفت
دیگه این که نمیتونم تصور کنم اگه دوستهایی که اینجا پیدا کردم نبودن این روزا، این سالها، تا چه حد تنها میشدم.
