پاسخ : انتشار پادکست عیدانه سمپادیا
× این پست به احتمال زیاد طولانی خواهد شد و از هیچکدومتون هم انتظار ندارم بخونید ـش.
خوب اوِِل یه اعترافی بکنم؛
درسته که من تو این پادکست وویس دادم،
درسته که واقعا مشتاقم ببینم نتیجه کار چی شده،
درسته که واقعا دوست دارم صدای بچه ها رو بشنوم...
با همه این ها خدا شاهده من وویس رو دادم به نسترنگار و تشریف بردم مسافرت؛ هم اکنون خوشبختانه خونه پشت کامپیوترم نشستم و دانلود پادکست هم همین الان تموم شد . از اونجایی که هر کسی زحمت زیادی برای وویسش کشیده، بر خودم واجب میدونم که نظرم رو در مورد تک تک وویس ها بدم. اما از اونجایی که اکنون نصفه شب میباشد و کابل گوشی بنده نیز در دستان مادر گرام میباشد، ان شا الله فردا گوش کرده و این پست ویرایش خواهد شد. با همه اینا، این 7 صفه رو خوندم.
+
قبل از اینکه فردا بشه و من بخوام این پستو ویرایش بزنم اینم بگم که به جرئت میتونم بگم هیچ دیال آپی ِ بدبختی این پادکستو دان نکرده! برای من به شخصه6-7 دیقه ای طول کشید.
× ویرایش:
اول اینکه شدیدا معترض که چرا این تاپیک قفل شد؟! و من عملا مجبورم پستمُ پ.خ کنم به طوبی تا واسم بزاره...
خوب play رُ فشار دادم؛ شروع.
اهنگ ـای آغاز عالی، حسّ نوستالژیک+یه شادی خاصّی.
مجری اوِل: من واسه پادکست ـای بعدی نگرانم؛ الان با این تعداد کاربر، این تعداد وویس داشتیم، خدا رحم بقیه ـش کنه.
تِزار: صدات کاملا به دور از تصور شخصی ـم بود.
علی پاشا: داداش دو حالت داره. اول اینکه یه جا قایم شدیُ با مشقت فراوان وویس ضبط کردی؛ یا اینکه موادت ته کشیده...
حرفات قشنگ و البته یه جورایی مثِ افکار خودم بودن.
:kmw چند تا بودین شما؟! من 3 تا صدا تشخیص دادم؛ ایدهی جالبی داشتین.
ساحل آندِر لاین آبی [ ] و اِسپکتِر اگه اشتباه نکنم: خوب، ساحل باید بگم که صدات خیلی شبیه یکی از بچه های فامیل ماس به اسم بردیا؛ و دیگه اینکه این دیگه چه پارکی بود؟ هیچگونه نویزی تشخیص داده نشد.
دُکی ِ خودمُ نسرینُ غزاله: دُکی جون، چقد بین تیکه های مختلف حرفت مکث میکردی! جالب بود واسم.[nb]قابل توجه خودم.
[/nb]
نسرین جون، قشنگ دلت پُر بود ـااا !
غزاله جون، عید شوما هم مبارک!
حمیدُ سینا: اون 11 ساعتُ 47 دقیقهی کتابِ خانوم دانشور رو دان کردم؛ اما کو حوصله که بخوام بگوشم؟!
بعدم اینکه حسّ یه بابایی بهم دست داد که میخواد بچّشُ جمع کنهُ کلا بچّه هم خیلی سرکشُ اینا...[nb]سینا رُ میگم.[/nb] سینا تو هم سال پر لایکی رُ برات آرزو میکنم؛ دیگه نشان همکار مدیریت ـم گرفتی.
مریم یا همون جنا: صدات اونقدر که انتظار داشتم اُبُهَت نداشت؛ در مورد اون سایتِ ایدهآلی هم که توضیح دای، إنشاالله![nb]با لحن روحانی خوانده شود.[/nb]
مجریِ نمیدونم همون قبلی یا یکی دیگه[ 
]: به سمپادی بودنم افتخار کردم.
علی سینا: اُه خدای من، صداشُ باش! یه اعترافی هم بکنم اینجا که منم اون "بدرود تا درودی دیگر" رُ از رو تو کُپ زدم.
نگین: خوش بگذره خانوم خوشبین. ما هم شوما رُ دوست داریم:] موشیرامیشونه
ارغوان: وای بهخدا منم همینجوریم؛ یعنی یه زجری میکشم وقتی بخوام حرف بزنم.
بعدم اینکه همونجور که در بالا توضیح داده شد تو قسمت حمید؛ به اون بدبخت مفلوک عرض بفرمایین دان کردم، منتها حسّش نی!
زهرا: "واقعا احساس میکنم اینجا بزرگ شدم و خیلی چیزا یاد گرفتم که شاید تو دنیای واقعی نمیتونستم به این زودی ها بهشون برسم."
طوبی: دفعه بعد حتما یه ایده بزن! اون روند رشد رُ که گفتی ـا...! من اسمشُ گذاشتم "سیر تکامل یک کاربر"
مهشید: بَن نشو دیگه!
جواد.ب: تازه از خواب پا شده بودی؟ واقعا جا خوردم؛ انتظار همون صدای قشنگ قبلیتُ داشتم...
نگار اِم.آر: ما هم شوما رُ دوس داریم.
مجری 3: هاع؟!
بلوفر و مریم از پشت تلفن (!): من یک معتاد سمپادی ـَم.
[nb]خودمُ میگم.[/nb] حرفاتون و البته همین کمبود امکانات ـتون، قشنگ بود...مرسی خیلی.
ریحانه: ایشالّا!
یه اعترافی بکنم، به این تیکه که رسیده، کمکم دارم واسه شنیدن وویس خودم استرس میگیرم.
زهرا.ج: موفق باشی.
خودم: ریدم!
کائوچو: الان میخوای ما با این صدای اَدِل اون پشت، نفهمیم تویی؟! اون تبریک ـاُ اینای کلیشهای رُ خوب اومدی. بَن؛ آره بَن.
ویدا: اُمیدوارم.
سهیلُ مَمَرضا: به، چه اینجا تو خونمون بوی فالوده شیرازی خوبی میاد!!! آره، واسه منم خوب نبود.
بابک: آره سمپادیا واسه منم بیتاثیر نبوده. شباهت ـارُ قشنگ اومدی؛ پروفایل شخصی.
"میگذره...میگذره" عاشقتم؛ اَدِل ـم خیلی خوش موقع اومد.
ترانه: صدا غاز در میاره.
دُرُس میگن؛ دُرُس میگن! نه تایپ من به خاطر چت خوب شد.
دوباره این مجری ـه: ...
بهراد: سازُ بزن بیاد دیگه... آها اومد:
خیلی هم خوب.
پرنیان: بَه بَه.
علاوه بر سازت، صدات هم قشنگ بود.
مجیدُ محمد: خیلی سخت بود به ساسی ِ اون پشت گوش نکنم، به حرفای شما دو تا گوش کنم.
عملا هم هیچی نفهمیدم، ساسی بزار گوش کنم...
نفهمیدم.
ساز مجید: به طور کاملا ناخودآگاه یاد کُره افتادم!
آناهیتا: وای نه دختر! نمیتونم به حرفات گوش بدم، باید پاشم قر بدم؛ کمــــــــک! :-s
الان کیاناز در حال رقصیدن بر روی صندلی میباشد. عالی.
سپیده: رو شخصیت منم تاثیر داشته...!
اَلی: حال اساسی ِ 92! آره واقعا؛ منم تازگی ـا عیدُ اینا واسم خز شده. سعی میکنم دید ـَمُ عوض کنم.
مجری زیر پتو: 
خوب بود آقا!
مبینا: با تچکّر از زحمات.
مبیناُ سارا: آخهی؛ این وویس مالِ سالِ پیش ـه... هواپیما!
ایول گنگنم استایل!
برُ بکس نیشابور: چقد پارازیت میندازین!
ایول خستگی ـیم در اومد.
دان: [اسمت سپیده ـس؟! ] تولد شوما مبارک!
امیدوارم تولدتُ قبلا تبریک گفته باشم. آره، آره، انتظار؛ وگرنه خود عید که ول چیزی ـه!
اِ اِ اِ؛ فامیل دور!
نوید: پس آهنگ خودتُ واست انداختن.
جان من خوشحالُ شادُ خندان باش.
حجّت: به سمپادیا خوش اومدی. نه لهجه تشخیص نمیدم.
ایول تیکه اخر.
پوریا:عالی.
پرنیان: وویس ـت نه ها! صدات خلّاقانه بود. منم جزو همون آدم ـای تنفرانگیز هستم که در جوابِ "عید ـه" میگم: خوب که چی؟ نه حالا که فک میکنم حرفات ـم خوبُ جدیدُ خلّاقانه بود.
مازیار: نویسندگی ـت خوبه!
مجری باز: چی بگم خو؟!
عملا تا اینجا یکضرب گوش دادم، حتّی پا نشدم چراغ اتاقمُ روشن کنم؛ به عبارتی بسیار خستهُ کوفتهُ اینا.
تیکه مهم: مرســـــــــــــــــــــــــــی از همــــــــــــــــــــــــــــــــــــه.
