شعرتون خیلی شعر زیبایی بود و به نظرم از اون قول مطبوع هاییه که سعدی تو شعرش گفته که "قول مطبوع از درون سوزناک آید که عود ؛ چون که می سوزد جهان از وی معطر می شود"...
اما اگه بخواهیم به دید انتقادی - برای ارتقای شعر - نگاه کنیم...
ببینید تو بیت اول گفتید از این نفرت حذر کردم... خوب از نفرت حذر کردن معنی اش دوست داشتنه (همون طور که منفی * منفی = مثبت :دال) ... که این با من از تکرار بیزارم تناقضه و جمع نقیضین تو شعر کار خوبی نیست... البته اگه بخواهیم می تونیم یک جور اغراق هم برایش متصور شیم که این تناقض را از بین ببره؛ یعنی بگیم طوری از تکرار نفرت دارم که از اون نفرتش هم حذر و دوری می کنم و کاری بِش ندارم
وزن شعرتون چندان سکته ای نداره؛ و می شه گفت کاملا آهنگین و زیباست؛ البته در بیت "چه دم هایی که ..." حذف فعل صورت گرفته که خوب افعالی مثل "به سر بردن و ... " را فکر نکنم بشه به قرینه معنوی حتی حذف کرد...
اما در مورد مفهوم و پیام شعر... راستش به نظرم خیلی غم انگیزه؛ اما غمش از نوع اون غم خوب خوباس ؛ اگر به گفته هاتون در این شعر معتقدین توصیه می کنم از این غم یک شخصیت بسیار زیبا و انعطاف پذیر از خودتون در بیارین و مس وجودتون را الماس و زر کنید... به این نکته هم توجه داشته باشین که "پرتو خورشید عشق بر همه افتد ولی /
سنگ به یک نوع نیست، تا همه گهر شود"
باز هم به خاطر ذوق و قریحه ی شاعرانه تون بهتون تبریک می گم و امیدوارم هر چه بیشتر تقویتش کنید تا از بالقوگی فاصله بگیره و به فعلیت بیشتر نزدیک شه.
موفقون و منصورون
خاک پای همه ی دلسوخته های عالم
علی بی غم :)
وهمون طور که توی پست قبلیم توضیح دادم حس و موضوع بیشتر شعرام جوششی ـه ولی برای وزن و قافیه 
