درد دل با که توان کرد که مرهم بنهد
"دوستت دارم" چه دروغ قشنگسیت هرروزه بر لبانت
یک دم به تماشای رخت بنشستم
من از همان روز ازل عاشق بودم
می بریز ساقی که امشب حال من از دست او
تا درمانی بیابم در پی میخانه ام
من آن عاشق بیمارم و دلداده دوست
تا زمانی که فراموش کنم مستیرا
ای خــدای باعــطای باوفـــــا
ای که دزدیدی ز من آن شور و شوق و شام را
از این دل محزون غمدیده چه میخواهی دگر؟
روزی از خیالت دست خواهم کشید
در دلِ موجِ تو چون قایقِ بیساحلِ شب
من غلام قمرم غیر قمر هیچ مگو
ولیکن چرخش دوران سراغت را نمیگیرد
نسیم چنان با گیسو چنگ مینوازد
تو را گر میل دیدار است و درد اشتیاق
غبار غم تلخی می نابم شده
هر چه از جام می عشق تو مینوشد دل
لب فرو بستم از آن آتش جانسوز ولی
