ــاد گــلــچــیــن مــعــانــی و نــویــد و گــلــشـن
ز حسرت لب شیرین هنوز میبینم
دیـگـر گـذشـتـه از سـر و سـامـان مـن مـپرس
تا دلم زان رخ گلگون غم چون کوه کشید
دردم از يار است و درمان نيز هم
ما زخـــود سوی تو گردانیم ســــر
دانم که بگذرد ز سر جرم من که او
یک عـمر گریه کردم ای آسمان روا نیست
تـوئـی آن نـوسفر سالک که هر شب شاهد توفیق
آخر از راه دل و دیده سر آرد بیرون
تـحـمـل گـفـتـی و مـن هـم کـه کـردم سـال هـا اما
تا به فراق خو کنم صبر من و قرار کو؟
وقت است که بنشینی و گیسو بگشایی ...... تا با تو بگویم غم شب های جدایی
یک نعره مستانه ز جایی نشنیدیم
