روزها فکر من این است و همه شب سخنم
مریدان به قوت ز طفلان کمند
دل میرود ز دستم صاحبدلان خدارا
اگر غم لشکر انگیزد که خون عاشقان ریزد
ما ز یاران چشم یاری داشتیم
مگو آن سخن کاندرو سود نیست
تا توانی در جهان یک رنگ باش
تاریکی شب نیست ز بی مهری خورشید
الا یا ایها الساقی ادر کاسا و ناولها
از لطف تو چون جان شدم وز خویشتن پنهان شدم
نوش دارویی و بعد از مرگ سهراب آمدی
تو را صبا و مرا آب دیده شد غماز
دوست آن است کو معایب دوست همچو آیینه رو به رو گوید
دریغ است ایران که ویران شود
دوست آن دانم که گیرد دست دوست
یک برکه ی پرقو یا یک بوم دو رنگ است؟
تا همیشه با نگاهی روشنم کن چون سحر
ریح شما را فقط خود بدهی رایحها
نازنینا! ما به ناز تو جوانی داده ایم
