ای که دستت میرسد کاری بکن
رسم عاشق نیست با یک دل دو دلبر داشتن
نمیدانم پس از مرگم چه خواهم شد
شاعرم مشمر که من راضی نیام
من پریشان تر از آنم که تو میپنداری
یار و نگار او منم غنچه و خار او منم
منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن
و اگر قدم فشردی به جفا و نذر کردی
نه در برابر چشمی نه غایب از نظری
در زلف چون کمندش ای دل مپیچ کآنجا
تا تو مراد من دهی، کشته مرا فراق تو
معانی هرگز اندر حرف ناید
در رفتن جان از بدن گویند هر نوعی سخن
دیگر این ابر بهاری جان باریدن ندارد
دور گردون گر دو روزی بر مراد ما نرفت
روزگاری شد ز چشم اعتبار افتادهام
من از برای مصلحت در حبس دنیا ماندهام
من از آغاز در خاکم نمی از عشق می بینم
روح شما از الست پاک به جانم رسید
