میندیش میندیش که اندیشه گریها
ای دل غم این جهان فرسوده مخور
رانده از باغ عدم گشته به زندان وجود
تبه کردم جوانی تا کنم خوش زندگانی را
مرگ من روزی فرا خواهد رسید،
روزها فکر من اینست و همه شب سخنم
من همه اشتباه خود جلوه دهم که آدمی
تمام نا تمام من با تو تمام می شود
مي رسد روزی که شرط عاشقی دلدادگی ست
دیده بخت ز افسانه او شد در خواب / کو نسیمی ز عنایت که کند بیدارم ؟
حافظ
دست از طلب ندارم تا کام من برايد
دارد متاع عفت از چار سو خریدار
