خوابگاه و مشکلاتش

[ahmadreza94]

پاسخ : مشکلات خوابگاه

ولی به نظر من زندگی خوابگاهی اصن زندگی جالبی نیست...مخصوصا اگه درسخون باشی و به اتاق خودت تو خونتون عادت داشته باشی...
درس که میشه تو 20 دقیقه تو خونه خوند..تو خوابگاه 2 ساعت طول میکشه... :-\
چیز دیگه ام اینکه خوابگاه واقعا خوابگاهه!!!!دانشجوها اکثرن خوابن!!...بیشترشم بخاطر غذای دانشگاس و اون داروی کوفتیی که میریزن توش!
.
.
به هر حال اینکه چجوری باشی خیلی بستگی به خودت و هم اتاقیات داره....در ضمن اتاق هرچی شلوغ تر باشه هماهنگیا سختر میشه و سطح رفاه میاد پایین!

 

[samira16]

پاسخ : مشکلات خوابگاه

مشکلات خوابگاه خیلی بد است البته اگه با دوست هاتون باشین یا حداقل آدم های خوب و با فرهنگ(!) خیلی هم خوب و پرخاطره خواهد بود!و سازش راحته خیلی
ما تو اتاقمون 8 نفریم که از نظر من شاید فقط 2-3 نفر آدمن!
من این آخر هفته نیومدم خونه امتحان داشتیم موندم خوابگاه خوب؟ بعد خیلی بد بود آخر هفته ها که همون غذای مزخرف دانشگاهم نبود باید نوبتی غذا و ظرف و اینا شسته میشد بعد اینا گیر داده بودن جمعه نوبت منه شام و ظرف و اینا بعد خیلی نامردی بود امتحانم داشتم مثن
اونروز ماکارانی خوردیم(خیلیم خوشمزه شده بوداا ) بعد دیگه ازون به بعد تخم مرغ خیلی غذای اصلی محسوب میشد صبح-ظهر-شب # :-با کمی اغراق
آها بعد من اصن تو خوابگاه امنیت جانی ندارم یکیش یه هم اتاقیه وحشی عه! چاقو هم داره :-$ دیگه بیش تر ازین نمیتونم مسائل رو باز کنم #

 

[ایلیا]

پاسخ : مشکلات خوابگاه

آقا نت خوابگاه ها برقراره دیگه نه؟
شاید خوابگاهی بشیم از الان...

 

[farz]

پاسخ : مشکلات خوابگاه

آقا نت خوابگاه ها برقراره دیگه نه؟
شاید خوابگاهی بشیم از الان...

ها بر قراره ;;‌)

 

[**NAVID**]

پاسخ : مشکلات خوابگاه

خوابگاه بس مضخرف است . حتی در بهترین حالت !

هیچ حریم شخصی وجود نداره ! هیچ وقت نمیتونی تنها باشی . بی مزاحم !
همین
و من الله توفیق !

 

[ahmadreza94]

پاسخ : مشکلات خوابگاه

مشکلات خوابگاه خیلی بد است البته اگه با دوست هاتون باشین یا حداقل آدم های خوب و با فرهنگ(!) خیلی هم خوب و پرخاطره خواهد بود!و سازش راحته خیلی
ما تو اتاقمون 8 نفریم که از نظر من شاید فقط 2-3 نفر آدمن!
من این آخر هفته نیومدم خونه امتحان داشتیم موندم خوابگاه خوب؟ بعد خیلی بد بود آخر هفته ها که همون غذای مزخرف دانشگاهم نبود باید نوبتی غذا و ظرف و اینا شسته میشد بعد اینا گیر داده بودن جمعه نوبت منه شام و ظرف و اینا بعد خیلی نامردی بود امتحانم داشتم مثن
اونروز ماکارانی خوردیم(خیلیم خوشمزه شده بوداا ) بعد دیگه ازون به بعد تخم مرغ خیلی غذای اصلی محسوب میشد صبح-ظهر-شب # :-با کمی اغراق
آها بعد من اصن تو خوابگاه امنیت جانی ندارم یکیش یه هم اتاقیه وحشی عه! چاقو هم داره :-$ دیگه بیش تر ازین نمیتونم مسائل رو باز کنم #

البته اگه با دوستای خودت باشیو با هم مچ باشین بله خیلیم خوش میگذره...نمونشم دوستای خودم تو شریف...از مدرسه ما امسال 10 نفر شریف رفتن...شدن 3 تا اتاق کنار هم...یه اتاق که شوته ولی 2 تا اتاق دیگه عالین...برای هرچیزی برنامه دارن و باهم مچن...ورزششون...درسشون...مطالعات جنبیشون....الان حدودا 50 تا قزوینی تو شربفن...این دوستای ما برنامه دارن واسه همه شون!..شنبه ها میرن استخر همه باهم....مراسمات مختلف برگزار میکنن..اینقد برنامشون خوبه که برقیام هستن و البته سردستشونم یه برقیه...دوست خودم...حتی میگن حسینیه ی قزوینی ها زدن تو شریف!!البته خب اکثرن هم از بچه های مدرسه مان و خب همدیگررو میشناسن...خلاصه هم به خودت بستگی داره هم به دوستات... و از همه بدتر تنهاییه...وای از اون روزی که تنها باشی...

 

[مهسـا]

پاسخ : مشکلات خوابگاه

من وقتی رفتم خوابگاه، هیچ‌کس رو نمی‌شناختم. یعنی مجموعا ۳نفر از مدرسه‌مون دانشگاه تهران قبول شدیم که اون دو نفر دیگه خونه گرفتن. رشته‌شونم مکانیک بود و هم‌رشته‌ی من نبودن. بودن هم زیاد با هم دوست نبودیم
خلاصه که من تنهای تنهای تنها بودم و کاملا غریب... هیچ کس رو نمی‌شناختم.
خب اولش خیلی سخت بود. همه‌چیز واسم ریست شده بود رسما! از اول باید دوست پیدا می‌کردم.
ترم اول خیلی سخت گذشت. ولی خب کم‌کم همه‌چیز خوب شد.
من عاشق خوابگاهم. خیلی دوستش دارم. خیلی هم بهم خوش می‌گذره و کلی هم ازش خاطرات خوب دارم.
با اینکه هم خوابگاهمون امکاناتش کمه و هم آدمایی که باهاشون بودم همه غریبه و از فرهنگ‌های خیلی متفاوت بودند.
پس لزومی نداره که حتما با دوستهای مدرسه‌تون باشین. در ضمن از اون طرف دوستهام که شریف بودن با اینکه ۶ نفر بودن و همه هم هم‌اتاقی خیلی با هم مشکل داشتن و حتی دعواشون شده بود بارها. درحالی‌که من همچین مشکلاتی نداشتم.
البته من کلا با شرایط خیلی راحت کنار می‌آم و نه غذا خوردنم ادا و اطوار داره و نه خوابیدنم و نه ...
واسه همین خیلی زود عادت کردم به شرایط و دارم ازش لذت می‌برم.
خیلی همه‌چیز به خودتون بستگی داره :)

 

[farz]

پاسخ : مشکلات خوابگاه

من وقتی رفتم خوابگاه، هیچ‌کس رو نمی‌شناختم. یعنی مجموعا ۳نفر از مدرسه‌مون دانشگاه تهران قبول شدیم که اون دو نفر دیگه خونه گرفتن. رشته‌شونم مکانیک بود و هم‌رشته‌ی من نبودن. بودن هم زیاد با هم دوست نبودیم
خلاصه که من تنهای تنهای تنها بودم و کاملا غریب... هیچ کس رو نمی‌شناختم.
خب اولش خیلی سخت بود. همه‌چیز واسم ریست شده بود رسما! از اول باید دوست پیدا می‌کردم.
ترم اول خیلی سخت گذشت. ولی خب کم‌کم همه‌چیز خوب شد.
من عاشق خوابگاهم. خیلی دوستش دارم. خیلی هم بهم خوش می‌گذره و کلی هم ازش خاطرات خوب دارم.
با اینکه هم خوابگاهمون امکاناتش کمه و هم آدمایی که باهاشون بودم همه غریبه و از فرهنگ‌های خیلی متفاوت بودند.
پس لزومی نداره که حتما با دوستهای مدرسه‌تون باشین. در ضمن از اون طرف دوستهام که شریف بودن با اینکه ۶ نفر بودن و همه هم هم‌اتاقی خیلی با هم مشکل داشتن و حتی دعواشون شده بود بارها. درحالی‌که من همچین مشکلاتی نداشتم.
البته من کلا با شرایط خیلی راحت کنار می‌آم و نه غذا خوردنم ادا و اطوار داره و نه خوابیدنم و نه ...
واسه همین خیلی زود عادت کردم به شرایط و دارم ازش لذت می‌برم.
خیلی همه‌چیز به خودتون بستگی داره :)

جسارت نباشه ولی ی مدت یادمه خیلی اذیت میشدی خوابگاه و از اونجا که تاثیر مستقیم داری رو من بنده هم خیلی اذیت شدم :د

خوابگاه سخته اولاش واقعا ولی خوب میشه بعدش... خوب. :‌)

 

[مهسـا]

پاسخ : مشکلات خوابگاه

جسارت نباشه ولی ی مدت یادمه خیلی اذیت میشدی خوابگاه و از اونجا که تاثیر مستقیم داری رو من بنده هم خیلی اذیت شدم :د

خوابگاه سخته اولاش واقعا ولی خوب میشه بعدش... خوب. :‌)

اول امسال رو می‌گی دیگه؟
اگه اونه که اون یه مشکل خیلی خاص بود...کمتر پیش می‌آد واسه کسی. و خب آره مدت ۱.۵ الی ۲ماه رندگی منو مختل کرده بود. ولی همونطور که گفتم اون یه مورد خیلی خاص بود... و ربطی به نشناختن هم‌اتاقی‌ها نداشت. یعنی سال سوم دیگه واقعا حرف غریبه بودن و نشناختن و اینها مطرح نیست! اینا مال سال اوله!

 

[happiestchemist]

پاسخ : مشکلات خوابگاه

بابا مهسا جان قضیه ادا اطوار نیست..
یه بنده خدایی شاید مثل منه..چشماش حساسه..چراغ روشن باشه بخوابه فرداش سردرد داره...و چشاش میسوزه..
شاید یکی عین من فقط شبا بازدهی درسخوانی داره..
شاید یه بدبختی عین من وقتی چیزی رو میشوره پوست دستش میره، خارش شدید میگیره.اولاشم نشون نمیده که بقیه ببینن ولی در ادامه جوری میشه که موندگار میشه روی دستش و خارش و سوزش همیشگی رو برای حداقل چند ماه خواهد داشت برای این که اگه از اول بگه من نمیتونم بشورم بقیه فکر میکنن داره ادا اطوار در میاره...تن میده به کاری که براش تبعات چند ساله داره
توغذا هم من قبلا معتقد بودم که نباید ادا اطوار داشته باشی و باید هرچیزی رو دادن بخوری ولی الان میفهمم که بی حالی و خواب الودگی و گاها سردردام و حس خشونتم از غذام بوده...در حدی که الان هرکی منو میبینه میگه به طرز عجیبی مهربون شدی..

مشکل اینه که وقتایی که یکی ناراحته از موردی بقیه میدونن نمیتونن درکش کنن ولی نمیدونن تا چه حد اشفته ست..


اما دقت کردین ما معمولا یه سری افراد اطرافمون داربم که شدید علاقه دارن منگنه بشن به ما? هر قدرم ما تو تنهایی هاشون سرک نمیکشیم و ازار نمیدبم جری تر میشن?