بهترین شعرهایی که تا به حال خوندی!

[king.nader]

بهترین شعرها / .. احوالم به رسوایی کشد!

با فراقت چند سازم؟! برگ تنهاییم نـیست

دستگاه صبر و پایاب شکیباییم نـیست


ترسم از تـنـهـایی احوالم به رسـوایی کشد

ترس، تنهاییست؛ ورنه بیم رسواییم نـیست !


مرد گستاخی نی‌ام تا جان در آغوشت کشم

بوسه بر پایت دهم، چون دست بالاییم نـیست


بر گلت آشفته‌ام ، بگذار تا در باغِ وصل

زاغ بانگی می‌کنم چون بلبل آواییم نـیست


تا مصور گشت در چشمم، خیالِ روی دوست

چشم خودبینی نـدارم، روی خودراییم نـیست


درد دوری می‌کشم، گر چه خراب افتاده‌ام

بار جورت می‌برم، گر چه تواناییم نـیست


طبع تــو سیر آمد از من ، جای دیگر دل نهاد

من که را جویم؟ که چون تو طبع هرجاییم نـیست!


سعدیِ آتش زبانم در غـمـت سوزان چو شمع

با همه آتش زبانی ، در تو گیراییم نـیست ..

.

 

[عطا فرهنگ]

پاسخ : بهترین شعرهایی که تا به حال خوندی!

ندانم کجا می کشانی مرا

سوی آسمان، یا به خاموش خاک

نِیم در هراس از تو ای ناگزیر

ندانم کجا می کشانی مرا...

ندانم کجا، لیک دانم یقین

کزین تنگنا می رهانی مرا...

ندانم کجا می کشانی مرا

ندانم کجا می کشانی مرا

سوی آسمان، یا به خاموش خاک و یا جانب نیروانا* و نور

کجا می کشانی، نهانی مرا...

ز سنگینی کوله بار وجود

سبک داری ام دوش و آسوده سار

بری سوی بی سوی خویشم نهان

چه بزمی ست این میهمانی مرا...

نقابیت بر روی و همراه من

همی آیی و با تو تنها نِیم

ولی کاش می شد بدانم کجا

نقابت ز رخساره یکسو شود

در آن لحظه ی ناگهانی مرا...

ندانم کجا می کشانی مرا

ندانم کجا می کشانی مرا...

محمدرضا شفیعی کدکنی

 

[mysterious queen]

اين جا خاورميانه است.


اینجاخاورمیانه است

ما با زبان تاریخ حرف می زنیم

خواب های تاریخی می بینیم

و بعد

با دشنه های تاریخی

سرهای همدیگر را می بُریم

از شام تا حجاز

از حجاز تا بغداد

از بغداد تا قسطنطنیه

از قسطنطنیه تا اصفهان

از اصفهان تا بلخ

بر سرزمین های ما

مرده ها حکومت می کنند

اینجاخاورمیانه است

و این لکنته که از میان خون ما می گذرد

تاریخ است.

اینجاخاورمیانه است

سرزمین صلح های موقت

بین جنگ های پیاپی

سرزمین خلیفه ها ، امپراتوران ، شاهزادگان ، حرمسراها

و مردمی که نمی دانند

برای اعدام یک دیکتاتور

باید بخندند یا گریه کنند.



حافظ موسوی

 

[king.nader]

.. فغانِ مرغ شبم ، یا نوای عودم من ؟!

به گوش همنفسان آتشین سرودم من

فغانِ مرغ شبم یا نوای عودم من ؟!


مرا ز چشم قبول آسمان نمی افکند

اگر چو اشک ز روشندلان نـبودم من


مخور فریب محبت، که دوستداران را

به روزگارِ سیه بختی آزمودم من !


به باغبانیِ بی حاصلم بـخـنـد؛ ای برق

که لاله کاشتم و خار و خس درودم من


نـبود ، گــوهــر یکدانه ای در این دریـــا

وگرنه چون صدف آغوش میگشودم من


به آبروی قناعت قسم که روی نیاز

به خاکپای فرومایگان نـسودم من


« اگر چه رنگ شفق یافت دامنم از اشک

همان ستاره خندان لـبـم که بودم من ! »


گیاه دشت جنون خرم از من است رهی

که از سرشک روان رشک زنده رودم من


به یاد "فیضی" و گلبانگ عاشقانه اوست

اگر تـرانـه مـسـتـانـه ای سرودم من ..

.

 

[باران یاس]

پاسخ : بهترین شعرهایی که تا به حال خوندی!

انشام دوباره بیست ،بابای گلم

موضوع: کسی که نیست-بابای گلم-

دیشب زن همسایه به من گفت ((یتیم))

معنای یتیم چیست ؟بابای گلم


میلاد عرفان پور

 

[*Reihan*]

پاسخ : بهترین شعرهایی که تا به حال خوندی!

بی تو، مهتاب‌شبی، باز از آن كوچه گذشتم،

همه تن چشم شدم، خیره به دنبال تو گشتم،

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم،

شدم آن عاشق دیوانه كه بودم.

در نهانخانۀ جانم، گل یاد تو، درخشید

باغ صد خاطره خندید،

عطر صد خاطره پیچید:

یادم آمد كه شبی باهم از آن كوچه گذشتیم

پر گشودیم و در آن خلوت دل‌خواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم.

تو، همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت.

من همه، محو تماشای نگاهت.

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشۀ ماه فروریخته در آب

شاخه‌ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

یادم آید، تو به من گفتی:

«از این عشق حذر كن!

لحظه‌ای چند بر این آب نظر كن،

آب، آیینۀ عشق گذران است،

تو كه امروز نگاهت به نگاهی نگران است،

باش فردا، كه دلت با دگران است!

تا فراموش كنی، چندی از این شهر سفر كن!»

با تو گفتم:‌ «حذر از عشق!؟ ندانم

سفر از پیش تو؟ هرگز نتوانم، نتوانم!

روز اول، كه دل من به تمنای تو پر زد،

چون كبوتر، لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی، من نه رمیدم، نه گسستم . . .»

باز گفتم كه : «تو صیادی و من آهوی دشتم

تا به دام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم، نتوانم!»

اشكی از شاخه فرو ریخت

مرغ شب، نالۀ تلخی زد و بگریخت . . .

اشک در چشم تو لرزید،

ماه بر عشق تو خندید!

یادم آید كه: دگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه كشیدم.

نگسستم، نرمیدم.

رفت در ظلمت غم، آن شب و شب‌های دگر هم،

نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم،

نه کُنی دیگر از آن كوچه گذر هم . . .

بی تو، اما، به چه حالی من از آن كوچه گذشتم!
.
.
.
زنده یاد فریدون مشیری

 

[پژواک]

پاسخ : بهترین شعرهایی که تا به حال خوندی!

دیگر حوصله ای نمانده است
راستی ،
مگر حوصله هم جزء آن چیزهایی بود
که تو آورده بودی
که موقع رفتنت همه اش را بردی ؟!


{ بهرنگ قاسمی }

 

[Fall]

تومور 2

ﺯﻧﺪﮔﯽ ﯾﮏ ﭼﻤﺪﺍﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺁﻭﺭﯾﺶ
ﺑﺎﺭ ﻭ ﺑﻨﺪﯾﻞ ﺳﺒﮏ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﻭ ﻣﯽ ﺑﺮﯾﺶ
ﺧﻮﺩﮐﺸﯽ،ﻣﺮﮒ ﻗﺸﻨﮕﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺩﻝ ﺑﺴﺘﻢ
ﺩﺳﺘﻪ ﮐﻢ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺳﻪ ﺷﺐ ﺳﯿﺮ ﺑﻪ ﻓﮑﺮﺵ
ﻫﺴﺘﻢ
ﮔﺎﻩ ﻭ ﺑﯿﮕﺎﻩ ﭘُﺮ ﺍﺯ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﻫﺎﯼ ﺧﻄﺮﻡ
ﺑﻪ ﺳَﺮﻡ ﻣﯽ ﺯﻧﺪ ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﭙﺮﻡ
ﮔﺎﻩ ﻭ ﺑﯿﮕﺎﻩ ﺷﻘﯿﻘﻪ ﺳﺖ ﻭ ﺗﻔﻨﮕﯽ ﮐﻪ ﻣﻨﻢ
ﻗﺮﺹ ﻣﺎﻫﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﯽ ﻭ ﭘﻠﻨﮕﯽ ﮐﻪ ﻣﻨﻢ
ﭼﻤﺪﺍﻥ ﺩﺳﺖ ﺗﻮ ﻭ ﺗﺮﺱ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﻣﻦ
ﺍﺳﺖ
ﺍﯾﻦ ﻏﻢ ﺍﻧﮕﯿﺰﺗﺮﯾﻦ ﺣﺎﻟﺖ ﻏﻤﮕﯿﻦ ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ
ﻗﺒﻞ ﺭﻓﺘﻦ ﺩﻭ ﺳﻪ ﺧﻂ ﻓﺤﺶ ﺑﺪﻩ،ﺩﺍﺩ ﺑﮑﺶ
ﻫﯽ ﺗﮑﺎﻧﻢ ﺑﺪﻩ،ﻧﻔﺮﯾﻦ ﮐﻦ ﻭ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﺑﮑﺶ
ﻗﺒﻞ ﺭﻓﺘﻦ ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺍﺯ ﺗﻪِ ﺩﻝ ﺁﻩ ﺷﻮﻡ
ﻃﻮﺭﯼ ﺍﺯ ﺭﯾﺸﻪ ﺑﮑﺶ ﺍﺭّﻩ ﮐﻪ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺷﻮﻡ
ﻣﺜﻞ ﺳﯿﮕﺎﺭ،ﺧﻄﺮﻧﺎﮎ ﺗﺮﯾﻦ ﺩﻭﺩﻡ ﺑﺎﺵ
ﺷﻌﻠﻪ ﺁﻏﻮﺵ ﮐﻨﻢ ﺣﻀﺮﺕ ﻧﻤﺮﻭﺩﻡ ﺑﺎﺵ
ﻣﺜﻞ ﺳﯿﮕﺎﺭ ﺑﮕﯿﺮﺍﻧﻢ ﻭ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ ﮐﻦ
ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻫﻤﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺪﺗﺮ ﮐﻦ
ﻣﺜﻞ ﺳﯿﮕﺎﺭ ﺗﻤﺎﻣﻢ ﮐﻦ ﻭ ﺗﺮﮐﻢ ﮐﻦ ﺑﺎﺯ
ﻣﺜﻞ ﺳﯿﮕﺎﺭ ﺗﻤﺎﻣﻢ ﮐﻦ ﻭ ﺩﻭﺭﻡ ﺍﻧﺪﺍﺯ
ﻣﻦ ﺧﺮﺍﺑﻢ ﺑﻨﺸﯿﻦ،ﺯﺣﻤﺖ ﺁﻭﺍﺭ ﻧﮑﺶ
ﻧﻔﺴﺖ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﻓﺖ،ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺳﯿﮕﺎﺭ ﻧﮑﺶ
ﺁﻥ ﺑﻪ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﯼ ﺗﺐ ﺩﺍﺭ ﺗﻮ ﭘﯿﻮﻧﺪ، ﻣﻨﻢ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺩﺍﻍ ﺑﻪ ﺟﺎﻧﻢ ،ﮐﻪ ﺩﻣﺎﻭﻧﺪ ﻣﻨﻢ
ﺗﻮﻟﻪ ﮔﺮﮔﯽ ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﯼ ﺷﺮﯾﺎﻥِ ﻣﻨﯽ
ﮐﺎﺳﻪ ﺧﻮﻧﯽ،ﺟﮕﺮﯼ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﻣﻬﻤﺎﻥ ﻣﻨﯽ
ﭼَﺸﻢ ﺑﺎﺩﺍﻡ،ﺩﻫﺎﻥ ﭘﺴﺘﻪ،ﺯﺑﺎﻥ ﺷﯿﺮ ﻭ ﺷﮑﺮ
ﺟﺎﻡ ﻣﻌﺠﻮﻥِ ﻣﺠﺴﻢ ﺷﺪﻩ ﺍﯾﻦ ﮔﺮﮒ ﭘﺪﺭ
ﺗﺎ ﻣﺮﺍ ﻣﯽ ﻧﮕﺮﺩ ﻗﺎﻓﯿﻪ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺑﺎﺯﻡ
... ﺑﺎﺯﯼ ﻣﻨﺘﻬﯽ ﺍﻟﻌﺎﻓﯿﻪ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺑﺎﺯﻡ
ﺳﯿﺐِ ﺳﯿﺐ ﺍﺳﺖ ﺗَﻦ ﺍﻧﮕﯿﺰﻩ ﯼ ﻫﺮ ﺁﻩ ﻣﻨﻢ
ﺭﻃﺐ ﻋﺮﺵِ ﻧﺨﯿﻞ ﺍﻭ ﻗﺪِ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻣﻨﻢ
ﻣﺎﺩﻩ ﺁﻫﻮﯼ ﭼﻤﻦ،ﻫﻮﺑﺮﻩ ﯼ ﺳﯿﻨﻪ ﺑﻠﻮﺭ
ﻗﺎﺏ ﻗﻮﺳِﯿﻦ ﺩﻫﻦ، ﺷﺎﭘﺮﯾﻪ ﻗﻠﻌﻪ ﯼ ﺩﻭﺭ
ﻣﻈﻬﺮ ﺟﺎﻥِ ﭘﻠﻨﮕﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﺎﻫﯽ ﺑﻨﺪﻡ
ﻭ ﺑﻪ ﺟﺰ ﻣﺎﻩ ﺩﻝ ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ ﻭ ﺁﺩﻡ ﮐﻨﺪﻡ
ﻣﺎﻩِ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺯﺩﻩ ﺍﺯ ﮐﻨﮕﺮﻩ ﯼ ﭘﯿﺮﻫﻨﻢ
ﻧﮑﻨﺪ ﺧﯿﺰ ﺑﺮﻡ ﭘﻨﺠﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻟﯽ ﺑﺰﻧﻢ
ﺧﻨﺪﻩ ﻫﺎﯼ ﻧﻤﮑﯿﻨﺖ،ﺗﺐ ﺩﺭﯾﺎﭼﻪ ﯼ ﻗﻢ
ﺑﻐﺾ ﻫﺎﯾﺖ ﺭﻗﻤﯽ ﺳﺮﺩﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺮﻥِ ﺍﺗﻢ
ﻣﻮﯼِ ﺑَﺮﻫﻢ ﺯﺩﻩ ﺍﺕ،ﺟﻨﮕﻞ ﺍﻧﺒﻮﻩ ﺍﺯ ﺩﻭﺩ
ﻭ ﺩﻭ ﺁﺗﺸﮑﺪﻩ ﺩﺭ ﭘﯿﺮﻫﻨﺖ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺑﻮﺩ
ﻗﺼﻪ ﻫﺎﯼ ﮐﻬﻦ ﺍﺯ ﭼﺸﻢ ﺗﻮ ﺁﻏﺎﺯ ﺷﺪﻧﺪ
ﺷﺎﻋﺮﺍﻥ ﺑﺎ ﻟﺐ ﺗﻮ ﻗﺎﻓﯿﻪ ﭘﺮﺩﺍﺯ ﺷﺪﻧﺪ
ﻫﺮ ﭘﺴﺮﺑﭽﻪ ﮐﻪ ﺭﺍﻫﺶ ﺑﻪ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﺗﻮ ﺧﻮﺭﺩ
ﯾﮏ ﺷﺒﻪ ﻣﺮﺩ ﺷﺪ ﻭ ﯾﮑﻪ ﺑﻪ ﻣﯿﺪﺍﻥ ﺯﺩ ﻭ ﻣُﺮﺩ
ﻣﻦ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺩﯾﺪﻡ ﻭ ﺁﺭﺍﻡ ﺑﻪ ﺧﺎﮎ ﺍﻓﺘﺎﺩﻡ
ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻨﺪِ ﺗﻮﺍﻡ ﺁﺯﺍﺩﻡ
ﭼﺸﻤﻤﺎﻥ ﺧﻮﺭﺩ ﺑﻪ ﻫﻢ،ﺻﺎﻋﻘﻪ ﺯﺩ ﭘﻠﮑﻢ
ﺳﻮﺧﺖ
ﻧﯿﺰﻩ ﺍﯼ ﺟﻤﺠﻤﻪ ﺍﻡ ﺭﺍ ﺑﻪ ﮔﻠﻮﺑﻨﺪ ﺗﻮ ﺩﻭﺧﺖ
ﺳَﺮﻡ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺑﻪ ﺟﻮﺵ ﺁﻣﺪ ﻭ ﻣﻐﺰﻡ ﭘﻮﺳﯿﺪ
ﺳﺮﻃﺎﻧﯽ ﺷﺪﻡ ﻭ ﻣﺮﮒ ﻟﺒﻢ ﺭﺍ ﺑﻮﺳﯿﺪ
ﺩﻭﺯﺥِ ﻧﯽ ﺷﺪﻡ ﻭ ﺷﻌﻠﻪ ﺩﻭﺍﻧﺪﻡ ﺑﻪ ﺗﻨﺖ
ﺷﻌﻠﻪ ﭘﻮﺷﯿﺪﻡ ﻭ ﻣﺸﻐﻮﻝِ ﭘﺪﺭ ﺳﻮﺧﺘﻨﺖ
ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﺁﻣﺪﻡ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺗﻮﯾﯽ ﺩﺭ ﻣﻦ ﺑﻮﺩ
ﺍﯾﻦ ﮐﻤﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻝ ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﺴﺘﻦ ﺑﻮﺩ
ﭘﯿﺶ ﭼﺸﻢ ﻫﻤﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﯾﺶ ﯾَﻠﯽ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺍﻡ
ﭘﯿﺶ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺗﻮ ﺍﻣﺎ ﺳﭙﺮ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ ﺍﻡ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺩﺷﻨﻪ ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﺁﻣﺪ ﻭ ﺗﺎ ﺑﯿﺦ ﻧﺸﺴﺖ
ﻣﺎﻩ ﻣﻦ ﺭﻭﯼ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺳﺮ ﻣﺮﯾﺦ ﻧﺸﺴﺖ
ﺁﺱ ِ ﺩﺭ ﻣﺸﺖِ ﻣﺮﺍ ﻻﺷﺨﻮﺭﺍﻥ ﻗﺎﭖ ﺯﺩﻧﺪ
ﮐﺮﮐﺴﺎﻥ ﻗﺎﻋﺪﻩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻠﺪﻧﺪ
ﭼﺎﯼِ ﺩﺍﻏﯽ ﮐﻪ ﺩﻟﻢ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﺩﺳﺘﺖ ﺩﺍﺩﻡ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺳﺮﺩ ﺷﺪﻡ،ﺍﺯ ﺩﻫﻨﺖ ﺍﻓﺘﺎﺩﻡ
ﻭ ﺯﻣﯿﻨﯽ ﮐﻪ ﻗﺴﻢ ﺧﻮﺭﺩ ﺷﮑﺴﺘﻢ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﭼَﻨﺒﺮﻩ ﺯﺩ ﮐﺎﺭ ﺑﻪ ﺩﺳﺘﻢ ﺑﺪﻫﺪ
ﺗﻮ ﻧﺒﺎﺷﯽ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺁﯾﻨﺪﻩ ﯼ ﺧﻮﺩ ﭘﯿﺮﺗﺮﻡ
ﺍﺯ ﺧﺮ ﺯﺧﻤﯽِ ﺍﺑﻠﯿﺲ ﺯﻣﯿﻦ ﮔﯿﺮ ﺗﺮﻡ
ﺗﻮ ﻧﺒﺎﺷﯽ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻕ ﻏﺮﻭﺭﻡ ﺩﻭﺭﻡ
ﺯﯾﺮ ﺑﯽ ﺭﺣﻢ ﺗﺮﯾﻦ ﺯﺍﻭﯾﻪ ﯼ ﺳﺎﻃﻮﺭﻡ
ﺗﻮ ﻧﺒﺎﺷﯽ ﻣﻦ ﻭ ﺍﯾﻦ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﻫﺎ ﻫﻢ ﺯﺭﺩﯾﻢ
ﺷﺎﯾﺪ ﺁﺧﺮ ﺳﺮ ِ ﭘﺎﯾﯿﺰ ﺗﻮﺍﻓﻖ ﮐﺮﺩﯾﻢ
ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﺷﻌﻠﻪ ﺷﺪ ﻭ ﺩﺍﻍ ﺑﻪ ﺟﺎﻧﻢ ﺯﺩ ﻭ
ﺭﻓﺖ
ﻣﻦ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺩﻭ... ﺩﻫﻨﻪ ﺭﻭﯼ ﺩﻫﺎﻧﻢ ﺯﺩ ﻭ ﺭﻓﺖ
ﻫﻤﻪ ﺷﻬﺮ ﻣﻬﯿﺎﺳﺖ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﺁﺗﺶ ﻣﻌﺮﮐﻪ ﺑﺎﻻﺳﺖ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﺍﯾﻦ ﺟﻤﺎﻋﺖ ﻫﻤﻪ ﮔﺮﮔﻨﺪ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﭘﯽ ﯾﮏ ﺷﺎﻡ ﺑﺰﺭﮔﻨﺪ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﺩﺍﻧﻪ ﻭ ﺩﺍﻡ ﺯﯾﺎﺩ ﺍﺳﺖ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﻣﺮﺩ ﺑﺪ ﻧﺎﻡ ﺯﯾﺎﺩ ﺍﺳﺖ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﭘﺸﺖ ﺩﯾﻮﺍﺭ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﻧﺎ ﻧﺠﯿﺒﺎﻥ ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﮐﻪ ﺗﻮﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﭘﺮﺩﻩ ﺑﺮ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﺍﻧﺪﺍﺯ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﺩﻝ ﺑﻪ ﺩﺭﯾﺎ ﺯﺩﻩ ﺍﯼ ﭘﻬﻨﻪ ﺳﺮﺍﺏ ﺍﺳﺖ ﻧﻪ
ﺑﺮﻑ ﻭ ﮐﻮﻻﮎ ﺯﺩﻩ ﺭﺍﻩ ﺧﺮﺍﺏ ﺍﺳﺖ ﻧﺮﻭ
ﺑﯽ ﺗﻮ ﻣﻦ ﺑﺎ ﺑﺪﻥ ﻟﺨﺖ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﭼﻪ ﮐﻨﻢ
ﺑﺎ ﻏﻢ ﺍﻧﮕﯿﺰﺗﺮﯾﻦ ﺣﺎﻟﺖ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﭼﻪ ﮐﻨﻢ
ﺑﯽ ﺗﻮ ﭘﺘﯿﺎﺭﻩ ﯼ ﭘﺎﯾﯿﺰ ﻣﺮﺍ ﻣﯽ ﺷﮑﻨﺪ
ﺍﯾﻦ ﺷﺐ ﻭﺳﻮﺳﻪ ﺍﻧﮕﯿﺰ ﻣﺮﺍ ﻣﯽ ﺷﮑﻨﺪ
ﺑﯽ ﺗﻮ ﺑﯽ ﮐﺎﺭ ﻭ ﮐﺴﻢ ﻭﺳﻌﺖ ﭘﺸﺘﻢ
ﺧﺎﻟﯿﺴﺖ
ﮔﻞ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﯽ ﻣﻦ ﻣﻔﻠﻮﮎ ﺩﻭ ﻣﺸﺘﻢ ﺧﺎﻟﯿﺴﺖ
ﺑﯽ ﺗﻮ ﺗﻘﻮﯾﻢ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺟﻤﻌﻪ ﺑﯽ ﺣﻮﺻﻠﻪ
ﻫﺎﺳﺖ
ﻭ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﺭ ﺁﺑﺴﺘﻦ ﺧﻂ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺎﺳﺖ
ﭘﺴﺮﯼ ﺧﯿﺮ ﻧﺪﯾﺪﻩَ ﻡ ﮐﻪ ﺩﮔﺮ ﺷﮏ ﺩﺍﺭﻡ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺩﻋﺎﻫﺎﯼ ﭘﺪﺭ ﺷﮏ ﺩﺍﺭﻡ
ﻣﯽ ﭘﺮﻡ ،ﺩﻟﻬﺮﻩ ﮐﺎﻓﯿﺴﺖ ﺧﺪﺍﯾﺎ ﺗﻮ ﺑﺒﺨﺶ
ﺧﻮﺩﮐﺸﯽ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩﻡ ﻧﯿﺴت ﺧﺪﺍﯾﺎ ﺗﻮ
ﺑﺒﺨﺶ
علیرضا آذر

 

[nils]

.

 

[Anee]

پاسخ : بهترین شعرهایی که تا به حال خوندی!

نه تو می مانی و نه اندوه​

و نه هیچ یک از مردم این آبادی​

به حباب نگران لب یک رود قسم​

و به کوتاهی آن لحظه شادی که گذشت​

غصه هم خواهد رفت​

آنچنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند​

لحظه ها عریانند​

به تن لحظه خود جامه اندوه مپوشان هرگز​

تو به آیینه،نه! آیینه به تو خیره شده ست​

تو اگر خنده کنی او به تو خواهد خندید​

و اگر بغض کنی​

آه از آیینه دنیا که چه ها خواهد کرد​

گنجه دیروزت، پر شد از حسرت و اندوه و چه حیف!​

بسته های فردا همه ای کاش ای کاش!​

ظرف این لحظه ولیکن خالی ست​

ساحت سینه پذیرای چه کس خواهد بود​

غم که از راه رسید در این خانه بر او باز مکن​

تا خدا یک رگ گردن باقی ست​

تا خدا مانده به غم وعده این خانه مده​

سهراب سپهری