تو مرا جان و جهانی چه کنم جان و جهان را ؟
داف اگر ننشست با ما نیست جای اعتراض
تا تو نگاه می کنی کارمن آه کردن است
تو که آتشکده عشق و محبت بودی
یاری اندر کس نمی بینم یاران را چه شد؟
در منزل تن مخسب و غافل منشین
درد بی درمان شنیدی؟/حال من یعنی همین
میکند سلسله زلف تو دیوانه مرا
آه ای تابلوی تازه به سرقت رفته
یک نعره مستانه ز جایی نشنیدیم
در کار جهان صرف مکن عمر به امید
چاره من نمی کنی, چون کنم وکجا برم
وه که دامن میکشد آن سرو ناز از من هنوز
