مشاعره

[فرج]

مادرم در خواب است
و منوچهر، و پروانه و شاید همه مردم شهر...
شب مرداد به آرامی یک مرثیه از روی سر ثانیه ها میگذرد
و نسیمی خنک از حاشیه سبز پتو خواب مرا می روبد...


همچنان سهراب

دلم را بود از آن پیمان گسل امید یاریها
به نومیدی کشید آخر همه امیدواریها
رقیبان را ز وصل خویش تا کی معتبر سازی
مکن جانا که هست این موجب بی اعتباریها

 

[lyamyy]

دلم را بود از آن پیمان گسل امید یاریها
به نومیدی کشید آخر همه امیدواریها
رقیبان را ز وصل خویش تا کی معتبر سازی
مکن جانا که هست این موجب بی اعتباریها

این کهنه جهان بکس نماند باقی
رفتند و رویم دیگر آیند و روند

 

[فرج]

این کهنه جهان بکس نماند باقی
رفتند و رویم دیگر آیند و روند

در ره پر خطر عشق بتان بیم سر است
بر حذر باش در این راه که سر در خطر است
پیش از آنروز که میرم جگرم را بشکاف
تا ببینی که چه خونها ز توام در جگر است

 

[lyamyy]

در ره پر خطر عشق بتان بیم سر است
بر حذر باش در این راه که سر در خطر است
پیش از آنروز که میرم جگرم را بشکاف
تا ببینی که چه خونها ز توام در جگر است

تا گلِ روی تو دیدم همه گل‌ها خارند
تا تو را یار گرفتم همه خلق اَغیارند

 

[فرج]

تا گلِ روی تو دیدم همه گل‌ها خارند
تا تو را یار گرفتم همه خلق اَغیارند

در دل همان محبت پیشینه باقی است
آن دوستی که بود در این سینه باقی است
باز آ و حسن جلوه ده و عرض ناز کن
کان دل که بود صاف چو آیینه باقی است

 

[lyamyy]

در دل همان محبت پیشینه باقی است
آن دوستی که بود در این سینه باقی است
باز آ و حسن جلوه ده و عرض ناز کن
کان دل که بود صاف چو آیینه باقی است

تونه‌مثل‌آفتابی‌که‌حضوروغیبت‌افتد
دگران‌روندوآیندوتوهمچنان‌که‌هستی
سعدی

 

[فرج]

تونه‌مثل‌آفتابی‌که‌حضوروغیبت‌افتد
دگران‌روندوآیندوتوهمچنان‌که‌هستی
سعدی

یاد باد آن که نهانت نظری با ما بود
رقم مهر تو بر چهره ما پیدا بود
یاد باد آن که چو چشمت به عتابم می‌کشت
معجز عیسویت در لب شکرخا بود

 

[GHAZALIIH]

یاد باد آن که نهانت نظری با ما بود
رقم مهر تو بر چهره ما پیدا بود
یاد باد آن که چو چشمت به عتابم می‌کشت
معجز عیسویت در لب شکرخا بود

دیر گاهی است در این تنهایی
رنگ خاموشی در طرح لب است
بانگی از دور مرا میخواند
لیک پاهایم در قیر شب است
_سهراب سپهری_

 

[f.hn]

دیر گاهی است در این تنهایی
رنگ خاموشی در طرح لب است
بانگی از دور مرا میخواند
لیک پاهایم در قیر شب است
_سهراب سپهری_

تا سایه زلف تو بدیدم
دیوانه شدم چو سایه داران
افگند تنم چو موی باریک
در زیر گلیم سوکواران

امیر خسرو دهلوی

 

[phoenix_s9]

نیست دلداری که دلداری کند
نیست غم خواری که غم خواری کند

دگرش چو بازبینی غم دل مگوی سعدی
که شب وصال کوتاه و سخن دراز باشد


پ.ن: من منحرفم یا این شعره بد منظور رسونده؟

 

[f.hn]

دردیست غیر مردن کان را دوا نباشد
پس من چگونه گویم این درد را دوا کن

استغفرالله،تو منحرفی

نامی که بر زبان تو و با ضمیر توست
در سرنوشت خویش چرا نقطه چین کنی؟!

محمد علی.بهمنی

 

[lyamyy]

نامی که بر زبان تو و با ضمیر توست
در سرنوشت خویش چرا نقطه چین کنی؟!

محمد علی.بهمنی

یعلم الله که خیالی ز تنم بیش نماند
بلکه آن نیز خیالیست که می‌پندارند

#سعدی

 

[Dr. Becoming]

یعلم الله که خیالی ز تنم بیش نماند
بلکه آن نیز خیالیست که می‌پندارند

#سعدی

در ره عشق نشد کس به یقین محرم راز
هر کسی بر حسب فکر گمانی دارد
...حافظ...

 

[Donyw]

در ره عشق نشد کس به یقین محرم راز
هر کسی بر حسب فکر گمانی دارد
...حافظ...

دانی که چرا سر نهان با تونگویم؟ طوطی صفتی طاقت اسرار نداری

 

[Dr. Becoming]

دانی که چرا سر نهان با تونگویم؟ طوطی صفتی طاقت اسرار نداری

یک دل و یک جهت و یک رو باش
از دو رویان جهان یک سو باش
...جامی...

 

[Donyw]

یک دل و یک جهت و یک رو باش
از دو رویان جهان یک سو باش
...جامی...

شکر نعمت نعمتت افزون کند
کفر نعمت از کفت بيرون کند

 

[f.hn]

شکر نعمت نعمتت افزون کند
کفر نعمت از کفت بيرون کند

در شهر هرچه می نگرم غیر درد نیست
حتی به شاخ خشک دلم برگ زرد نیست

 

[Dr. Becoming]

در شهر هرچه می نگرم غیر درد نیست
حتی به شاخ خشک دلم برگ زرد نیست

تو را من چشم در راهم...
شباهنگام...
در آن دم که بر جا دره ها چون مرده ماران خفتگانند...
در آن نوبت که بندد دست نیلوفر به پای سرو کوهی دام...
گرم یادآوری یا نه، من از یادت نمی کاهم...
تو را من چشم در راهم...

...نیما یوشیج...

 

[GHAZALIIH]

تو را من چشم در راهم...
شباهنگام...
در آن دم که بر جا دره ها چون مرده ماران خفتگانند...
در آن نوبت که بندد دست نیلوفر به پای سرو کوهی دام...
گرم یادآوری یا نه، من از یادت نمی کاهم...
تو را من چشم در راهم...

...نیما یوشیج...

می بندمت به بند گران غم
تا سوی او دگر نکنی پرواز
ای مرغ دل که خسته و بی تابی
دمساز باش با غم او دمساز

_فروغ فرخزاد_

 

[Donyw]

می بندمت به بند گران غم
تا سوی او دگر نکنی پرواز
ای مرغ دل که خسته و بی تابی
دمساز باش با غم او دمساز

_فروغ فرخزاد_

زندگي جز نفسی نيست غنيمت شمرش
نيست اميد که همواره نفس برگردد:)