به قبرستان سفر کردم کم و بیش
شراب و عیش نهان چیست کار بیبنیاد
در نومیدی بسی امید است
تا تو بودی در شبام من ماه تابان داشتم
مي رود عمر عزيز ما، دريغا چاره چيست
تا توانی پیش کس مگشای راز
ز سرو قد دلجویت مکن محروم چشمم را
تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج
یاد باد آن که ز ما وقت سفر یاد نکرد
دل سِرِّ حیات اگر کَماهی دانست،
تا توانی رفع غم از چهرهی غمناک کن
نیکی و بدی که در نهاد بشر است
تو بدری و خورشید تو را بنده شدهست
تا چند حدیث پنج و چار ای ساقی
