زان پیش که بر سرت شبیخون آرندتا توانی پیش کن مگشای راز
برکسی این در مکن زنهار باز
مرا طبع از این نوع خواهان نبود
نسیمی از کنارم می گذرد. ..
گر می نخوری طعنه مزن مستانرا
آرزومند را غم جان نیست
دنیا به مراد رانده گیر، آخِر چه؟
هر سال دو یار را جدا کرد از هم
من روی شنهای روشن بیابانمن آن خفاش مغرورم
که می میرم ز بی خوابی
ولی با ذلت و خواری
سه ی شب هم نمی خوابم!
می خوردن و گرد نیکوان گردیدن
نگذرد یاد گل و سنبلم اندر خاطر
آفتاب است و، بیابان چه فراخ!
ترکیب طبایع چو به کام تو دمی است
