ای نای گلویت همچون نی داوود
مژه بر هم نزنم تا که ز دستم نرود
یار مرا غار مرا عشق جگر خوار مرا
الا یا ایها الساقی ادر کاثا و ناولها
اگر جنگیده بودم دستکم حسرت نمیخوردم
ما هیچ تر از هیچ پی هیچ دویدیم
من به هر جمعیتی نالان شدم
مرا عهدی ست با جانان که تا جان در بدن دارم
معشوق من بگشوده در روی گدای خانهاش
شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایل
آخرین منزل ما کوچهی سرگردانیست
ماییم و نوای بینوایی
یوسف گمگشته باز آید به کنعان غم مخور
راست است اینکه مرا تیز پر است
تا تو به خاطر منی کس نگذشت بر دلم
مجنون بوی لیلیم در کوی او جایم کنید
دل گفت وصالش به دعا باز توان یافت
تا توانی دلی به دست آور
روا بود که چنین بیحساب دل ببری؟
تا بود چنین بود و چنین است جهان
